MP-227: Zostań liderem, jakim chcesz!

Że to też trochę wynika i pokazuje, na jakim poziomie liderzy są. To znaczy, jeżeli szukają naturalnie procesu albo naturalnie narzędzi, to są prawdopodobnie na tych niższych poziomach i to nie jest złe. To znaczy, oni pewnie tego potrzebują i warto by było, nawet myśląc o takim procesie, jaki ja proponuję, czyli takiego jednak długotrwałego uczenia się tego, jakim liderem się chce być, to może wyposażyć ich w proces i w narzędzia, bo może po prostu tego mają za mało i nie ma się co ich czepiać tutaj specjalnie. Więc tutaj to chciałam tak tylko jeszcze dodać i wyjaśnić. Ale ja dodam jedną rzecz jeszcze do tego, bo już później nie wrócimy na pewno do Szuhari. Bardzo podobne jest, polecam ci bardzo, jeżeli nie spotkałaś się, jest artykuł na temat podejścia do improwizacji takiego trębacza, Clark Terry się nazywał. Kiedyś był bardzo dobry, tylko zdjęli już niestety film o nim, o jego ostatnich latach życia w zasadzie.

Teory są bardzo też trafione, ale właśnie jak to robić? Jak mamy taką codzienność liderską, że tak powiem, w firmie? Przede wszystkim to, co zauważyłam, robiąc zresztą kursy też, więc widząc jak liderzy, którzy się u mnie kształcą, się męczą z tymi eksperymentami, mam takie dwie podpowiedzi. Jedna to jest, bo ja tam piszę o mikroeksperymentach, to bym powiedziała nanoeksperymenty. Nano, maluteńkie, maciupeńkie, mikroskopijne zmiany. Żadnych dużych pomysłów. Duże pomysły się nie sprawdzą, utoniecie, nie dacie rady, nie ma szansy. A druga rzecz jest taka, żeby te eksperymenty były czymś, na co ma się wpływ. Dam Ci przykład. Jedna z moich liderek wymyśliła sobie, że będzie w jakiś inny sposób prowadziła rozmowy, jakieś spotkania, statusy czy coś takiego.

Dokładnie. Wiesz, ale to co jest dla mnie znowu pocieszające, to takim wielkim kołem zawracam do samego początku naszej rozmowy, że nasz mózg jest elastyczny, jest plastyczny, więc możemy się zmienić. Nasze ścieżki neuronowe są w stanie się zmienić. To nie jest łatwe, to wymaga praktyki, dlatego ten program zresztą trwa 3 miesiące, a nie 3 dni, bo przez 3 miesiące to się wypracuje jakieś nowe nawyki, które potem można kontynuować przez 3 dni niestety. To jest bardzo fajne ćwiczenie mentalne, natomiast niewiele z niego wyniknie w praktyce, jeżeli ktoś nie jest bardzo uparty. I to, co jest niesamowite, ja w ogóle fascynuję się neuropsychologią i kognitywistyką. Skończyłam niedawno czytać książkę Andiego Clarka, która się nazywa The Experience Machine, którą mega polecam.