MP 185: Lider (nie!)perfekcyjny | Mit #3

Dzień dobry, witam cię bardzo serdecznie i zapraszam do podcastu Manager Plus, w którym opowiadam o tym, jak zwinnie zarządzać sobą i biznesem. Zapraszam Cię do specjalnego wydania podcastu Manager Plus. To już trzeci odcinek naszej miniserii o perfekcjonizmie, którą przygotowałem wspólnie z Olą Chrapką. Z poprzednich odcinków wiemy już, że perfekcjonizm to nie jest to samo co dążenie do jak najlepszych rezultatów. To był pierwszy mit. I wiemy też, mit numer dwa, że perfekcjonizm nie jest kluczem do sukcesu. Dzisiaj pora na mit numer 3. Mit, który brzmi perfekcjonizm to ciągłe samodoskonalenie.

Musimy sobie trochę wrócić do tych pierwszych naszych odcinków i uzmysłowić, że perfekcjonizm jest nastawiony bardzo mocno na zdobywanie aprobaty, na zdobywanie aprobaty od innych. Czyli większość perfekcjonistów od najmłodszych lat prawdopodobnie, jakbyśmy się przyjrzeli historii, To zbierało pochwały od innych, czyli byliśmy oceniani za wygląd, za wyniki, które osiągaliśmy, za maniery, za jakieś zasady, sukcesy sportowe i tak dalej. I w pewnym momencie tego funkcjonowania i tego zdobywania aprobaty od innych pojawia się takie scalenie w naszej głowie i takie połączenie, moglibyśmy powiedzieć, połączenie, że jestem tym, co osiągam i jestem też tym, jak dobrze robię to, co robię.

I to jest bardzo ważna rzecz w perfekcjonizmie, bo gdybyśmy tak chcieli oddzielić ten perfekcjonizm od, powiedzmy, zdrowego sposobu życia, funkcjonowania, to wtedy zobaczymy, że w tych naszych zdrowych dążeniach my jesteśmy ukierunkowani na siebie, na to, co ja mogę w sobie poprawić. A jak popatrzymy na perfekcjonistę, to u perfekcjonisty ten kierunek jest mocno skierowany na zewnątrz. O tym mówimy od pierwszego odcinka w zasadzie naszej miniserii. A co pomyślą sobie o nas inni? Jak tych innych my chcemy zadowolić? Efekt jest taki, że my tę naszą tożsamość zaczynamy budować na zewnątrz zamiast w środku. To bardzo fajnie widać teraz na przykład po tym, jak wielu z nas szuka tożsamości, jakiejś takiej głaskologii na przykład na różnych kanałach społecznościowych.

No i przebieramy nogami, żeby uzyskać jak najwięcej lajków. Jak nie ma tych lajków dziesięciu, to już jest nam źle, że mamy gorsze same poczucie nawet w kontekście właśnie myślenia o sobie. I w związku z tym, ten perfekcjonizm, czy w tym perfekcjonizmie, my cały czas gonimy za czymś, co nie jest koniecznie nasze, ale robimy to ze względu na innych. Robimy to w taki bardziej świadomy lub nieświadomy sposób. Można powiedzieć, że gonimy za czymś, co jest poza jakąś naszą dostępnością, poza naszym ludzkim zasięgiem. Tutaj myślę, że warto by nawiązać do stoików, którzy mówili, że w naszym życiu jest coś, co od nas zależy i coś, co nie zależy. I warto sobie uświadomić te wszystkie obszary, które kompletnie nie są od nas zależne.

Nagle się okaże, że nie mamy władzy i możliwości kontrolowania wszystkiego. Nagle się okaże, że nie mamy władzy i kontrolowania np. Myśli i uczuć innych ludzi. To jest bardzo takie uwalniające doświadczenie, jeśli chodzi o filozofię stoicką. No nie sprawimy, że ktoś nas polubi albo że spodoba się mu akurat to, co zrobiliśmy, co zrobiliśmy, czy na przykład w formie wpisu, czy jakiegoś konkretnego działania w naszych projektach, w zespole i tak dalej, i tak dalej. Myślę, że też ważne, żebyśmy powiedzieli i podkreślili, że ciągłe doskonalenie nie jest złe samo w sobie. To nie jest tak, że to, że my się doskonalimy, to już od razu to jest w ogóle jakieś zło, absolutnie nie chcemy tego powiedzieć.

Natomiast ciągłe doskonalenie jest dobre czy służy nam wtedy, kiedy pomaga nam w naszych własnych zmianach. Czyli jeżeli nie robimy tego doskonalenia i nie zdobywamy nowej wiedzy, nowych umiejętności itd. ze względu na innych, tylko ze względu na siebie. I perfekcjonizm nie jest drogą, która zaprowadzi nas do odkrywania swoich talentów czy możliwości. Pamiętajmy o tym, że absolutnie perfekcjonizm nas nie doprowadzi właśnie do pewnych zmian, które chcemy. Brené Brown mówi, że to bardzo niebezpieczny objazd. Pojechanie tą drogą perfekcjonizmu w ramach własnego doskonalenia to bardzo niebezpieczny objazd.

No i właśnie, obiecaliśmy na początku naszej miniserii, że powiemy naszym słuchaczom, jak się uwolnić od perfekcjonizmu i to jest, myślę, taki dobry moment, żeby w końcu o tym opowiedzieć. I tak naprawdę ten sposób jest, wydawałoby się, bardzo prosty, ale niełatwy, bo to, do czego chcemy Was zaprosić, to do tego, żeby przeformułować zdanie, które nam się w głowie pojawia, Dodając i rozpoczynając go od słów jestem wystarczająca czy jestem wystarczający. Czyli jeżeli robimy jakieś zadanie, to powiedzieć sobie zrobiłam to zadanie wystarczająco dobrze albo napisałem mail wystarczająco dobrze. Czy jeżeli bierzemy udział w jakimś spotkaniu, to biorę udział w tym spotkaniu i jestem do niego wystarczająco dobrze przygotowana.

Zobaczcie, że to słowo wystarczająco daje nam tą przestrzeń na nie bycie doskonałym. No i o to chodzi właśnie w obchodzeniu perfekcjonizmu. Musisz, jakby wykonując to ćwiczenie, to jest ta trudność tego ćwiczenia, docenić w sobie te wszystkie wady i niedoskonałości, te wszystkie cienie, które w Tobie są. To jest bardzo niełatwa praca, o tym Ola już przed chwilą trochę powiedziała, ale właśnie chcemy Cię do tej pracy bardzo mocno zachęcić, zaprosić. To jest taka praca, która wymaga dużej życzliwości do samego siebie. My żyjemy w takiej kulturze, Człowiek Plus

Ale trzeba też pamiętać o tym, że to nie jest tylko oduczanie się tej samokrytycznej postawy w nas. To jest także bardzo aktywne troszczenie się o siebie samych. I traktowanie właśnie siebie samych, trochę tak jak traktujemy naszego przyjaciela, który akurat znalazł się w potrzebie. To wymaga dużej troski względem samego siebie, no i oswojenia się z tym, że właśnie mamy być teraz życzliwi względem nie bliźniego, na którego mamy bardzo dużą uważność w naszej kulturze skierowaną, ale właśnie na siebie samego, żeby zaakceptować Nie tylko to, co w nas błyszczy, ale też co jest takie bardziej ciemne w naszej osobie. I to myślę też jest mocno tutaj do podkreślenia, to aktywne troszczenie się o siebie, bo to jest też odpowiadanie na pewne swoje potrzeby, nie traktowanie ich jako słabości, ale właśnie jako potrzeby.

Czyli mam potrzebę teraz zrobić sobie przerwę, mam potrzebę pójść na spacer, mam potrzebę zrobić sobie ciepłą kąpiel albo zjeść jakiś pyszny posiłek. To są takie rzeczy, które też warto aktywnie stosować. No i możesz pracować samodzielnie, możesz nad tym wszystkim się głowić sam, możesz też to robić będąc częścią społeczności Agile Leadership Tribe. No bo właśnie dziś otwieramy drzwi do Platformy dla Liderów, którą wspólnie z Mariuszem prowadzimy i bardzo serdecznie chcemy zaprosić Cię, żebyś dołączył, dołączyła do nas. Przez tydzień będzie to możliwe. I stworzyliśmy to miejsce po to, żeby właśnie razem, i to jest takie ważne bardzo słowo, to razem,

żeby razem pracować, razem się rozwijać, pomagać sobie, inspirować się wzajemnie, więc koniecznie wejdź na stronę zwinneszkolenia.pl i zobacz czy to jest właśnie to miejsce, w którym Ty też możesz z nami być. I zdradzimy ci już, że za kilka dni, 12 października, zaplanowaliśmy na naszej platformie taki mini warsztat, warsztacik można powiedzieć, związany właśnie z perfekcjonizmem. Więc jak się pospieszysz, to jeszcze zdążysz do nas dołączyć. Na koniec chciałbym bardzo podziękować wszystkim patronom podcastu Manager Plus, bo bez was powstanie tej miniserii nie byłoby możliwe. Od czerwca ten podcast funkcjonuje w pełni samodzielnie właśnie dzięki

Ja wiem po sobie, jak dużo to pracy wymaga i jak jest ciężko. W niektórych obszarach sobie z niektórymi takimi wątkami dotyczącymi właśnie czy aspektami perfekcjonizmu poradzić, ale da się, jestem na to dobrym przykładem, Ola może poświadczyć, że w wielu obszarach duże postępy, powiem nieskromnie, zrobiłem, ale ciągle jest to... Troska o siebie. Jest to droga taka dosyć ważna, to jest ciągle proces, to nie jest produkt, który można w jakiś łatwy sposób w sobie, w swoim życiu wygenerować. Ja się nazywam Mariusz Hrapko. Ja się nazywam Ola Hrapko. Trzymajcie się i do usłyszenia w kolejnym odcinku Managera Plus. Pozdrawiamy z winnie.

Got to feel in heaven when my lover's near Lord, let this moment last for another year Though today has ended The night's still young, I'd say Lover, don't go away Let it be the thing that I am longing for Let's fly out from Manhattan to the California shore Just to watch the ships at night on the San Francisco Bay Oh, lover!

Don't say you have to go Don't say you need to run I'll stop the clock on Central Station And we can have a drink downtown Let it be the night that I am longing for Let's fly down south to Austin or to Ecuador Just to drink pina colada on a hot wet summer's day Oh lover, please, please stay

Don't say you have to go Don't say you need to run I'll stop the clock on Central Station And we can have a drink downtown Let it be the night that I've been longing for Let's fly down south to Austin or to Ecuador Just to drink pina colada on a hot wet summer's day