Faszyzm wrócił do Niemiec

No i teraz mamy wreszcie propozycję, która wygląda na to, że ma większość w parlamencie i jest to Michel Barnier. czyli polityk, który reprezentuje najmniejsze ugrupowanie we francuskim zgromadzeniu narodowym. Tak, to jest niesamowite, że wybory wygrywa lewica. Absolutnie jakimś heroicznym wysiłkiem udaje się powstrzymać skrajną prawicę, żeby doszła do władzy. Więc widać po tym, że jeżeli Francuzi czegoś nie chcą, to nie chcą polityki jak dawniej, nie chcą takiej umiarkowanej, liberalnej, lekko prawicowej polityki, ciepłej wody w kranie, jakimś tylko, jeżeli jesteś przedsiębiorcą, to jest ciepła woda w kranie głównie, tylko chcą wyraźnej zmiany.

W związku z tym prezydent Macron po prostu wybiera na premiera człowieka, który jest absolutnie... bardzo, bardzo do niego zbliżony pod względem patrzenia na rzeczywistość, pod względem politycznych postulatów. Wybierzmy kogoś, kogo Francuzi nie chcieli. Jakby tak potraktujmy tę sytuację. Kim jest Barnier? Barnier ma ogromne doświadczenie polityczne, to można mu przyznać. Był ministrem czterokrotnie, był ministrem środowiska, był ministrem do spraw europejskich, był ministrem spraw zagranicznych, był ministrem rolnictwa. Jeżeli ktoś z was myśli, że Że trzeba się jakoś bardzo znać na jakiejś szczegółowej rzeczy, żeby być ministrem. To kariera Michele Barnier dowodzi, że czasem być może trzeba po prostu dobrze się znać na ministrowaniu.

Tak, był też dwukrotnie komisarzem europejskim, był głównym negocjatorem Unii Europejskiej w rozmowach na temat Brexitu. później głównym, najwyższym urzędnikiem Unii Europejskiej już po Brexicie, odpowiedzialnym właśnie za wdrażanie porozumienia brexitowego, więc jeśli szukać by jakiegoś polityka, który jest po prostu definicją establishmentu, to jest to właśnie Michel Barnier. I tak jak powiedziałaś, on jest bardzo bliski ideowo do Macrona, ale jednak jest bliżej prawej strony od niego. Tak jak powiedzieliśmy, reprezentuje Republikanów, czyli byłą partię UMP, byłą partię De Gaulle'a, Sarkozy'ego, teraz w dużym kryzysie.

No to teraz nowy rząd opiera się w ogromnej części na poparciu Marine Le Pen, ponieważ jeśli ona zdecydowałaby o tym, że chciałaby Barniera odwołać, no to razem z Lewicą mogliby to zrobić bez problemu. Prezydentowi Macronowi najwyraźniej bliższe jest kumplowanie się z Marine Le Pen niż skrócenie wieku emerytalnego. Jest to bardzo smutna konstatacja. Tak, właśnie, bo to jest dosyć istotne. Dlaczego doszło do sytuacji, w której Emmanuel Macron stwierdził, że musi dogadać się z Marine Le Pen, bo to faktycznie jest tak, że on z Le Pen przed wybiorem Barniera, a raczej przed już nominacją Barniera rozmawiał, tak sądował, czy to jest kandydat, który byłby dla niej akceptowalny. No właśnie nie mówimy tutaj o jakimś egzystencjalnym zagrożeniu dla Francji, nie wiem, stan wojny.

Jezu komunizm. Jezu, komunizm, tak. Mówimy po prostu o tym, że lewica w jej postulatach bardzo mocno kładła nacisk na powrót do wieku emerytalnego sprzed reformy Macrona, który ten wiek emerytalny podwyższył. Przepychając kolanem tę ustawę. Przepychając tę ustawę kolanem bez większości w zjednoczeniu, w zgromadzeniu narodowym. No i najwyraźniej to jest już... utrzymanie stanu rzeczy, w którym Francuzi przechodzą na emeryturę później jest właśnie tym egzystencjalnym zagadnieniem, które sprawia, że wejście de facto w koalicję, bo oczywiście w rządzie Barniera nie będzie ministrów z Zjednoczenia Narodowego, ale ta trwałość jego rządu zależy w całości od decyzji, od zachcianek Marine Le Pen.