"Ranczersi". O miłośnikach serialu "Ranczo"

Pierścionek z odpustu? Tak, pierścionek z odpustu. Tutaj, prawda, kreacja, że tak powiem, wyjściowa. Wieczorowy, powiedzmy, strój i zawsze zakładałam ten pierścionek. I mój mąż się zawsze śmiał, że no właśnie, wszędzie z nim chodzę. A tak, ja go zawsze zakładałam i zawsze go nosiłam. Pisał. Andrzej przedtem pisał. Zaczynało to od kryminału, który zresztą Pierwszy raz ukazał się w radiu, żeby było zabawnie. I stąd się zresztą wziął właśnie Brutter, czyli pseudonim mojego męża, który został wymyślony przy tej okazji.

Podobnie jak wszystkie inne grupy społeczne, naprawdę Robert Brutter i wszyscy inni scenarzyści, którzy pracowali przy Ranczu, musieli być prawdziwymi geniuszami, ponieważ te nasze polskie... geniusz, no geniusz, nasze polskie realia oddane jeden do jednego. A wiecie, kto się kryje za tym pseudonimem? Ja nie wiem. Mikołaj wie. Ja nie wiem. Ja wiedziałem, ale zapomniałem. Andrzej Gębał. Nieżyjący już. Tak, tak. Wielka strata, bo był też scenarzystą między innymi rodziny zastępczej, prawda? Też ta wieś jest trochę wyidealizowana, trochę wystylizowana na taką podlaską, pod laski za ścianek. I to jest właśnie też urok tego filmu, tego serialu. Że pokazuje też miejsca, do których troszkę tęsknimy jako ludzie mieszkający w mieście.

Chodźmy do mojego ulubionego miejsca. Bo mam takie tutaj. Ponieważ mamy rondo gwiazd, tak, Rancha serialu, gdzie są uhonorowani wszyscy, którzy brali udział w realizacji, aktorzy, scenarzysta, reżyserzy. Stoimy właśnie przed dla mnie najważniejszą Ufundowaną przeze mnie i moją żonę tablicę dla pana Andrzeja Grębowicza, którego jestem fanem, nie ukrywam. Pomysłodawca i scenarzysta Andrzej Grębowicz, Robert Brutter, bo bez niej nie byłoby Ranczo. To jest pomysłodawca, od niego się zaczęło i gdyby nie on, tego Ranczo by nie było. To, że wspaniali aktorzy, wspaniały reżyser, to druga strona medalu, ale najważniejszy jest