"Ranczersi". O miłośnikach serialu "Ranczo"

Wyjechałaś z samochodu, tu się rozpakałaś? Tak, bardzo się rozpakałam, bo to było takie... Może głupio, ale dla mnie jakieś takie bardzo znaczące i emocjonalne być w końcu w miejscu, kiedy nagrywają mój ulubiony serial. Teraz idę na studia na nauczanie języków na Uniwersytecie Warszawskim. Interesuję się rękodziełem, dużo szydełkuję, rysuję, maluję. Wydawałoby się. Dziadek Cię zaraził. No może tak. Rodzice i chyba dziadkowie mnie bardzo zarazili do tego serialu. Szczerze, nie uważam, że tak za bardzo do mnie nie pasuje. Wiele młodych osób, jak go ogląda, to raczej powiedzą, że go bardzo lubią i bardziej rozumieją, niż będą to pomówić. Haha, śmieszny polski serial. Idole to na pewno będzie pan Franciszek Pieczka, jako mój ulubiony aktor. Właśnie wczoraj jechałam piękną i zobaczyłam ten piękny mural, na którym pan Pieczka jest.

Później Franciszek Pieczka go zastąpił. Ławeczka jak starożytny chór grecki. On całą mądrość po prostu przedstawia. I każdy sezon, jeden lepszy, drugi gorszy, ale ma ogromne wartości. To co wspominałam, O, Jezu. Jest. Dobra, wychodźcie. Dziękuję. Dobra, uciekajcie, uciekajcie. No, teraz te dwie.

Jest wielka uroczystość w kościele, który jest koło nas i w Jeruzalu i można sobie tą scenę odtworzyć. I na tym się kończy. Znaczy sama ostatnia scena odbywa się na ławeczce pod sklepem Krystyny Wiencławskiej. I tam pada słowa słynne, genialne z Tacha Japycza, czyli Franciszka Pieczki. Ludzie, kochani, lubmy się trochę więcej. Czy to nie jest piękna puenta? Aktualnie piszemy książkę wraz z Justyną Wojdyło, Marcinem Żytą, który był na planie Rancha od szóstego sezonu. Towarzyszył też, był statystą w kilku scenach. I właśnie z Witoltem Krzysztofem Wronką. Współtworzymy książkę na ranczerskim szlaku.