Wojtek Friedmann

Jakub Żulczyk. Juliusz Strachota. Wspólnie ze Storytel przedstawiamy... Nasz podcast o uzależnieniach i wychodzeniu z uzależnień. Co ćpać po odwyku? Cześć. Witam was w drugim sezonie podcastu Co ćpać po odwyku. Ja się nazywam Julek Strachota. Ze mną jest... Kuba Żulczyk. A naszym gościem jest dzisiaj Wojtek Fridman, pisarz. Serwus, tak, razem napisaliśmy 15 książek. Tak, tak, razem napisaliśmy, zebrani tu do kupy 15 książek, to prawda. Przestań już się chwalić ile tam. Nieważne, razem 15. On dobrze policzył, to prawda. Razem jesteśmy autorami 15 książek. Wojtek, ty jesteś...

I ten wiek, o którym powiedziałeś w ogóle, to 7 lat tego trzeźwienia, no to my obaj i Julek i ja mamy gdzieś tak circa 7 lat. Ja mam 6,5, ty masz ile? Ja mam 8, no to się złoży na 7. A ty teraz ile masz, Wojtek? Ja mam 5, zamykam za miesiąc 5 lat. No dobra. To co w ogóle jest innego teraz w tym okresie pięcioletnim, bo jakby o tym zapiciu powiedziałaś, to też jest bardzo ważne, że to jest element tej choroby też i jakby ludziom się to zdarza, później jest im trudno, pewnie wstyd jeszcze wchodzi. No tak, ale to ważną rzecz powiedzmy taką, bo pewnie to zaraz umknie, bo mamy dużo fajnych informacji do wymieniania się, ale powiedzmy o czymś ważnym, że proces zapicia, bo jeżeli mówimy, to jest bardzo ważne. Każdy gdzieś może mieć, może miał, może będzie miał. Wszystko nieważne.

Przestań to robić dzisiaj, co chcesz przestać robić. Na przykład pić. Po prostu. A nie, że wymyślisz sobie, że pojutrze, bo do pojutrza wymyślisz sobie mnóstwo alibi różnych. Jakby dzisiaj masz to pod kontrolą. Dzisiaj możesz się nie nabić. Cicho. No, na tej zasadzie właśnie ta głowa działa. A powiedz mi Wojtek, bo mnie to też interesuje i wydaje mi się, że to może być bardzo pomocne, bo jak już poszedłeś na Sobieskiego do naszego ulubionego szpitala psychiatrycznego, do naszego ulubionego ośrodka, który nazywany jest Pieszczotliwe Białym Domkiem, bo jest takim białym domkiem w tym kompleksie budynków takich modernistycznych. Tam z boku jest taki biały domek, w którym siedzą alkoholicy i alkoholiczki. Ale on wcale nie jest ładny, bo teraz to zrobiłeś taką opowieść taką plastyczną. Ale nie mów mi, że nie wspominasz tego białego domku dobrze, iż tam nie wracasz czasem.

To, że ty jesteś w stanie polecieć z biletem w jedną stronę i nie martwić się w drugą stronę, że ten rodzaj takiej spontaniczności, którego ja nie mam, to jest jakiś taki łącznik ze światem dzieciństwa dla mnie. Na początku mówiłeś o tym, że tamci się rozwój emocjonalny może trochę przystopował, jak każdemu z nas, umówmy się. Ale ty jednocześnie masz coś takiego, czego tak zwanym dorosłym ludziom kompletnie brakuje, nie? W tym sensie, że ty masz w sobie tego dzieciaka cały czas, kłodnego świata, który chce się uczyć. To jest dla mnie tak zajebiste, po prostu jak ty mówisz o tym, że jedziesz, jakby uczysz się, chłoniesz, jakby... Ja też się pierwszy raz z pewnymi rzeczami jakby zacząłem spotykać dosyć późno, nie? Też jakby dosyć późno zacząłem żyć tak naprawdę, zacząłem się tym zachłystywać. Słuchaj Wojtek, a to są takie podróże właśnie za jeden uśmiech, bo o co mi chodzi?

Ty, ale to nie można powiedzieć, że to taki niewinny ten twój nałóg podróżny, nie? Nie, ja to specjalnie tak odpowiadam, żebyście się trochę śmiali, a nie żeby potem było, ty był ten Friedman, ale nuda. Co ćpać po odwyku? Adrenalinkę ćpać. No trochę tak. Co tam jeszcze oprócz tej adrenaliny? Ciekawość świata? ciekawość świata, języki, wiedzę. I to nie tak, że teraz ja wezmę, otworzę i będę czytał, o czym mówił Pitagoras. Nie, dla mnie to jest wiedza, to jest to wszystko, co mam naokoło siebie. Smaki nowe są fajne. Doświadczenie to jest wiedza. To są rzeczy, które wcześniej nie miałem. To są opowieści ludzkie. To są takie fajne sprawy, jak sobie gdzieś jedziesz, usiądziesz na przystanku i jesteś właśnie, powiedziałem, albo już nie mówiąc w Albanii, w Kostaryce, w różnych miejscach świata, w Maroko.

Dzięki Wojtek, strasznie fajnie, że do nas przyszedłeś. Bardzo się cieszymy, że mogliśmy tak poważnie jednak i konkretnie porozmawiać i też pokazać, że wiem, czego jeszcze dzisiaj nie powiedzieliśmy i może tym zakończmy, a o tym jest tak naprawdę twoja opowieść. Bardzo wielu ludzi, wychodząc w ogóle, wchodząc w trzeźwienie, zastanawia się, a co ja teraz właściwie będę robił? I ma ten problem, ma ten lęk, że jego życie przede wszystkim od teraz będzie wypełniał ten straszny, cichy wróg, czyli nuda. Pustka. Pustka. A ty mówisz teraz nami, wszystkim, którzy nas słuchają, że tej... No to ta pustka to była jak piłem. No właśnie. Życie zaczyna się później dopiero.

Po czterdziestce. Też. Ja jestem po czterdziestce. Ale nie do wypicia po czterdziestce, wiesz, bo to... Dlatego powiedziałem po czterdziestce... Chyba tobie. Ale dlatego powiedziałem po czterdziestce, a nie po pięćdziesiątce. No, dlatego tak powiedziałem. Wiadomo, wiadomo. Bardzo wam dziękuję, panowie. Dzięki. Dzięki. Słuchaliście Co ćpać po odwyku? Sezon drugi. Nazywam się Kuba Żulczyk. Ze mną jest mój współprowadzący. Julek Strachota. A z nami był Wojtek Fridman. Cześć. A, i czytajcie powieść Wojtka Baśka, wydaną przez wydawnictwo Wydałem. Polecamy serdecznie. Serwus.