Wojtek Friedmann

Ja miałem ją bardzo długo. Taką, żeby się nie przejmować ani nie mieć planów żadnych na życie, tylko wiedzieć, że ja dzisiaj o siebie muszę zadbać. Mam to do dzisiaj, jak się zaczęła pandemia i wszyscy mówią, o Jezu, co ja teraz zrobię, teraz wszystko z dnia na dzień. Ha, a ja to umiem bardzo dobrze i ja mogę z tego dawać wykłady. Gdybym się nie musiał łapać na tym, że jestem najmądrzejszy i żeby to ego mi nie wywalało, co jest dla mnie bardzo niedobrą rzeczą. to ja bym dawał naprawdę wykłady, co robić, żeby żyć jednego dnia tak naprawdę. Ale jest to bezpieczeństwo. Dla mnie jest to bezpieczeństwo. Ja od razu po wyjściu z tego ośrodka wyszedłem w takie warunki trochę też przygotowane przez najbliższych, moją rodzinę, którzy wiedzieli, że ja jestem tam, czyli ja nie, ja byłem jeszcze półtora miesiąca miałem na szukanie pracy, ja nie musiałem wchodzić w jakiś taki tryb.

Ja potem takie zdjęcie... oglądam, czy na Instagramie, czy gdzieś, gdzie indziej, gdzie mam pokitrane wszystkie i patrzę i mówię, o Jezu, faktycznie, a tutaj było to, a tu było to, a tu się zjebałem ze schutera, a tutaj miałem coś, uciekł autobus i to wszystko mi z powrotem pokazuje to, że jednak ta pamięć jest, której pijąc ja nie miałem. Ja miałem zerwane te taśmy po... po taśmę pamięci, po piciu, czasami tygodniami nie wiedziałem, co się ze mną dzieje. Już nie mówiąc, że tam na trzydniówce czy czterodniówce, to się w życiu nie wykąpałem i chodziłem w tym samym t-shircie przez cztery czy pięć dni. To jest takie uzależnienie. Dzisiaj ja mam wpływ na to, co robię. Wiem, że dziś nie piję i dziś jest strasznie fajnie ze sobą, pomimo tego, że jeszcze raz mówię, nie jest łatwe, bo też mówimy o czymś fajnym takim, że picie to jest czarna dziura, a jak się zaczyna trzeźwość, to jest kolorowo.