Iwona Kurz

Piritus, tak? No tak, no tak. Dokładnie. No ale jest coś w jakiejś takiej, no bo jak już wyjdziesz z tego odwyku, wylądujesz w AA, to ci jakby Bogiem zastępują te wszystkie rzeczy, nie? No tak, tak, tak. To jest, znaczy ten, no wiesz, jakby to tak rozebrać, to ten Bóg jest trochę właśnie taką metaforą... tego nałogu. Ty potrzebujesz tej figury, żeby się trochę poddać. Ta forma jakiejś duchowości jest potrzebna. My też z jakiegoś powodu zaczęliśmy buddyzm praktykować. To musi dojść do jakiejś takiej metafizycznej gry, mniej lub bardziej subtelnej, żeby też się z tego wyczyścić, jakoś wyżyłować i tak dalej. Przejść przez te trudy trzeźwości.

No tak, no bo nawet pętla, która jest takim obrazem Hasa, która jest takim obrazem alkoholizmu, chyba takim najbardziej takim in your face w tym kinie PRL-u, jakby to jest bardzo wyraźnie film o tym, że picie się nie kończy, że picie jest jakby wieczne, nawet w takim sensie transcendentalnym, że ten facet nawet, takie jest wrażenie w tym filmie, że on umrze, a i tak będzie dalej pił. Tak, tak, tak pracuje ta metafora pętli tam, prawda, bo ona jest też jakby, nie tylko dotyczy tej pętli, na której można się powiesić, ale też tego zakątlenia, prawda, tego ciągłego powrotu i no zresztą w różnych historiach uzależnień trwających też alkoholowych to też jest właśnie taka pętla, prawda, obietnic sobie, rodzinie, Bogu, tam kto, gdzie szuka, prawda, i powrotów.