Mentionsy Mentionsy
Casefile Polska: Prawdziwe Zbrodnie
Casefile Polska: Prawdziwe Zbrodnie

Sprawa 67: Holly Wells i Jessica Chapman

17.12.2025 ·36 min 4 s · 1 rozdział · 1 sponsor

10-letnia Jessica Chapman z niecierpliwością czekała, aby podarować swojej najlepszej przyjaciółce, Holly Wells, naszyjnik, który kupiła podczas rodzinnych wakacji.  4 sierpnia 2002 roku po południu była na grillu u Chapmanów w Soham, gdzie dziewczynki grały w gry wideo, a potem postanowiły wybrać się do sklepu po słodycze. Godziny mijały, a one nie wracały.  Poszukiwania Holly i Jessiki wkrótce przekształciły się w jedną z największych akcji poszukiwawczych w historii Anglii. Podczas gdy media krytykowały władze za nieudolność w odnalezieniu dziewczynek lub dokonaniu aresztowań, mało kto wiedział, że policja już wtedy miała na oku podejrzanego...Przetłumaczone z Case 8: Holly Wells & Jessica Chapman https://casefilepodcast.com/case-08-holly-wells-and-jessica-chapmanProdukcja:Casefile Host - przygotowanie materiału, scenariuszMike Migas - narracja, dźwięk, muzykaJarosław Grabias - tłumaczenieNumery Telefonów Wsparcia i Zaufania116 123 – Kryzysowy Telefon Zaufania (Instytut Psychologii Zdrowia)116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży (Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę) 800 70 2222 - Centrum Wsparcia dla osób w stanie kryzysu psychicznego (Fundacja ITAKA) ⁠800 12 0002 - Niebieska Linia, ogólnopolski telefon dla ofiar przemocy w rodzinie 888 88 33 88 - Telefon przeciwprzemocowy dla kobiet(Feminoteka)800 12 12 12 - Dziecięcy Telefonu Zaufania Rzecznika Praw Dziecka Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

Nasze odcinki poruszają poważne i często trudne tematy. Jeśli w jakimkolwiek momencie poczujesz, że potrzebujesz wsparcia, skontaktuj się z Lokalnym Centrum Kryzysowym. Sugerowane numery telefonów do poufnego wsparcia oraz szczegółową listę ostrzeżeń dotyczących treści znajdziesz w opisie tego odcinka i na naszej stronie internetowej. Najlepsze przyjaciółki Jessica Chapman i Holly Wells dorastały w małym miasteczku Soham w hrabstwie Cambridgeshire w Anglii. Soham liczyło około 8,5 tysiąca mieszkańców. To niewielkie, urokliwe i ładne miasteczko. Jessica i Holly poznały się, gdy miały po cztery lata i natychmiast się zaprzyjaźniły.

Zawsze razem się bawiły i opisywano je jako bardziej siostry niż przyjaciółki. Jessica była grzeczna, żywiołowa, lubiła sport i przebywać na dworze oraz była lekką chłopczycą. Miała radosną osobowość, była bardzo towarzyska i gadatliwa. Holly była bardziej dziewczęca, lubiła przebieranki, taniec i zabawy z makijażem. Choć również interesowała się sportem, nie była w nim aż tak zaangażowana jak Jessica. Była bystra, radosna i bardzo inteligentna, zawsze uśmiechnięta i szczęśliwa. Obie miały po 10 lat i uważano je za rozsądne i dojrzałe jak na swój wiek. Rodzice pozwalali im odwiedzać tylko te koleżanki, których rodziny znali osobiście. Jessica miała telefon komórkowy i regularnie kontaktowała się z mamą, gdy nie było jej w domu.

W niedzielę 4 sierpnia 2002 roku Jessica przebywała w domu Holly, gdzie rodzice Holly urządzili grilla dla bliskich znajomych. Około godziny 17.00 dziewczynki postanowiły ubrać się identycznie. Obie założyły czerwone koszulki Manchesteru United i pasujące czarne shorty. Mama Holly, Nicola, zobaczyła je ubrane jednakowo i zrobiła im zdjęcie w ich strojach. Obie dziewczynki były zapalonymi funkami Manchesteru United, głównie dlatego, że ich ulubionym piłkarzem był David Beckham. Około 17.30 znudziły się grillem i poszły na spacer. Wyszły z domu Holly i skierowały się w stronę centrum miasteczka, zatrzymały się w sklepie, żeby kupić lizaki, a następnie udały się w kierunku pustej szkoły Soham Village College.

O godzinie 20 dziewczynek wciąż nie było. Nikola próbowała się z nimi skontaktować, by wróciły do domu i pożegnały się z gośćmi, ponieważ grill dobiegał końca. Ale dziewczynki nie odebrały telefonu. Nikola zaczęła się niepokoić. Przeszukała każdy pokój w domu, potem wybiegła na zewnątrz i rozejrzała się wzdłuż ulicy. Następnie wróciła i jeszcze raz przeszukała każdy pokój. Nie było po nich śladu. O 20.45 Nikola i ojciec Holly, Kevin, uznali, że coś jest bardzo nie w porządku. Holly i Jessica wiedziały, że muszą być w domu najpóźniej o 20.30. To była zasada nie do złamania. Nikola zadzwoniła do mamy Jessica, Sharon, i dowiedziała się, że dziewczynki nie ma również u niej.

Sharon natychmiast się zaniepokoiła. Zadzwoniła na telefon Jessica, ale był wyłączony. Próbowała wielokrotnie, bez skutku. Sharon zaczęła panikować. Gorączkowo zaczęła obdzwaniać rodzina i znajomych, ale nikt nie widział dziewczynek. Razem z ojcem Jessica, Lesliem, natychmiast rozpoczęli poszukiwania. Przeszukali całe miasteczko, ale nie było po nich śladu. Po około godzinie pojechali do domu rodziny Wellsów, mając nadzieję, że znajdą jakąś wskazówkę, dokąd mogły pójść, ale to też nic nie dało. Takie zniknięcie zupełnie nie pasowało do tych grzecznych, dobrze wychowanych dziewczynek. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie zrobiły. O godzinie 22 wezwano policję.

Funkcjonariusze przyjechali szybko i zaczęli organizować zespoły poszukiwawcze, które miały pomóc w odnalezieniu dziewczynek. Odwiedzono wszystkich znajomych Holly i Jessica. Nie tylko po to, by sprawdzić czy są u któregoś z nich, ale również z nadzieją, że ktoś będzie mógł wskazać miejsce, do którego mogły się udać bez wiedzy rodziców. Niestety nie uzyskano żadnych informacji. Wiadomość o zaginięciu błyskawicznie rozeszła się po miasteczku, a wielu mieszkańców wyszło z domów, by pomóc w poszukiwaniach. Jednym z pierwszych miejsc, do których się udano, był teren szkoły Soham Village College. Podejrzewano, że dziewczynki mogą się tam gdzieś ukrywać. Dozorca Ian Huntley od razu zaoferował swoją pomoc. Otworzył bramy i pomieszczenia szkoły, by umożliwić policji dokładne przeszukanie terenu.

Gdy dowiedział się, co się dzieje, zorientował się, że zaginione dziewczynki to Holly i Jessica, te same, z którymi rozmawiał kilka godzin wcześniej. Natychmiast poinformował funkcjonariuszy, że przechodziły obok jego domu. W tamtym momencie był ostatnią osobą, która widziała je żywe. Poszukiwania trwały przez całą noc i objęły całe miasto, jednak nie odnaleziono żadnego śladu po Holly i Jessice. Następnego dnia, 5 sierpnia, ogromna operacja policyjna ruszyła pełną parą. Nadano jej nazwę Operacja Fincham. Był to losowo wygenerowany przez komputer kryptonim, nie powiązany w żaden sposób ze sprawą. Obawy były ogromne, ponieważ zachowanie dziewczynek całkowicie odbiegało od ich normalnych nawyków.

Niektórzy szukali nawet po 16 godzin dziennie. Wiele osób mocno wierzyło, że Jessica i Holly odnajdą się całe i zdrowe. Tymczasem Soham zamieniło się w miasto widmo. Rodzice bali się wypuszczać dzieci z domów. Policja miała nadzieję, że Jessica i Holly po prostu wybrały się na nieudaną przygodę i nic im nie jest. Może po prostu bały się wrócić do domu. Policja zorganizowała też specjalne nagranie z udziałem Davida Beckhama, idola dziewczynek, który apelował by wróciły do domu i zapewniał, że nie grożą im żadne konsekwencje. Wzywał też każdego kto ma jakiekolwiek informacje by się zgłosił. Do środy policja przeszukała już całe miasto Soham i okoliczne tereny.

Pomagał też koordynować kolejne przeszukania terenu szkoły. Gdy media dowiedziały się, że Holly i Jessica udały się do szkoły, by odwiedzić Maxine Carr, zainteresowanie je osobą również wzrosło. Maxine powiedziała, Myślę, że jest to coś, co prawdopodobnie zostanie ze mną do końca życia. To chyba przez to, co Holly dała mi w ostatni dzień roku szkolnego. Była bardzo zasmucona, że nie dostałam pracy. I taka właśnie była Holly. Po prostu kochana. Naprawdę kochana. W sobotę 10 sierpnia policja zorganizowała rekonstrukcję ostatniego spaceru Holly i Jessica. Dwie młode aktorki ubrane w koszulki Manchesteru United i czarne shorty przeszły tę samą trasę w nadziei, że może coś pobudzi czyjąś pamięć.

W stosunkowo bliskiej odległości od Soham przebywało około 700 mężczyzn notowanych za przestępstwa seksualne. Policja oraz rodzice Holly i Jessica wystosowali bezpośrednie apele do porywacza za pośrednictwem mediów, by zwrócił dziewczynki do domu. Wśród nich był apel policji, by porywacz skontaktował się przed północą. Na telefon Jessica została wysłana wiadomość tekstowa z instrukcjami. Była to próba zmuszenia porywacza do włączenia telefonu Jessica, który od momentu zaginięcia był wyłączony, tak by udało się uzyskać sygnał i namierzyć lokalizację. Nie przyniosło to jednak rezultatu. Telefon pozostał wyłączony. Mimo, że w oczach mediów sprawa wydawała się stać w miejscu, policja miała już podejrzanego i za kulisami intensywnie nad nim pracowała.

Media regularnie odwiedzały ich dom w nadziei na przeprowadzenie wywiadów. W końcu Ian Huntley był ostatnią osobą, która miała kontakt z dziewczynkami i to właśnie w tamtym miejscu były ostatnio widziane, co miało ogromne znaczenie. Policja wielokrotnie odwiedzała ich dom, pozornie w ramach przyjacielskich rozmów, ale za każdym razem wracano do jego wersji wydarzeń, licząc na to, że Ian popełni błąd. Nie umknęło nikomu, jak nieskazitelnie czysto było wewnątrz ich domu. Ale jedyne, co miała policja, to podejrzenia. Oboje nie mieli kartoteki karnej. Nie było żadnych fizycznych dowodów. Z biegiem czasu analitykom udało się ustalić znacznie precyzyjniejszą lokalizację, w której telefon Jessica został wyłączony.

17:07 · Casefile 9

Policja poinformowała Maxine, że mają świadków, którzy widzieli ją w Grimsby wieczorem 4 sierpnia, ale nawet wtedy się nie złamała. O 21.30 zostali ponownie połączeni w pokoju pobliskiego hotelu Holiday Inn. To policja zorganizowała, by się tam spotkali. Nadal nie byli aresztowani. Pokój był podsłuchiwany w nadziei, że się wygadają. W międzyczasie inni funkcjonariusze przeszukiwali dom Iana i Maxine. Przeszukano też teren szkoły i natknęli się na szopę na terenie kampusu, której wcześniej nie sprawdzono, ponieważ Ian powiedział, że nie ma do niej klucza. W szopie znaleziono spalone ubrania Jessica i Holly. Nie zostały jednak doszczętnie zniszczone.

Dało się rozpoznać czerwone koszulki Manchesteru United. Policja odnalazła klucz do szopy w domu Iana. Skłamał, mówiąc, że go nie ma. Ubrania znajdowały się w plastikowej torbie, na której znaleziono odciski palców Iana. Niedługo potem, we wczesnych godzinach porannych 17 sierpnia, oboje zostali aresztowani. Policja była niemal pewna, że Jessica i Holly nie żyją. I tego samego dnia ich najgorsze obawy się potwierdziły. Ciała dziewczynek odnaleziono w rowie obok bazy lotniczej w Lakenheath, około 27 km od Soham. Ciała były zniekształcone, osmolone i spalone. Maxine i Ian byli intensywnie przesłuchiwani, a policja musiała wystąpić o zgodę na ich dalsze zatrzymanie bez postawienia zarzutów.

Andrews. Od razu zdobyła sympatię dzieci. Uwielbiał ją i była wśród nich bardzo popularna. Z nauczycielami jednak nie dogadywała się tak dobrze. Mimo swojej brutalnej przeszłości Ian dobrze wpasował się w nową pracę. Personel nie miał wątpliwości co do jego kwalifikacji. Nawiązał dobre relacje z wieloma uczniami, głównie dziewczętami. Chłopców często nękał. Ian i Maxine całkiem dobrze zadomowili się w miasteczku. Nie nawiązali bliskich przyjaźni, ale utrzymywali luźne kontakty z sąsiadami, rodzicami uczniów i lokalnymi sklepikarzami. Atak na Jessica i Holly nie był planowany. Ian był pedofilem i przypuszcza się, że nie był w stanie oprzeć się okazji, która się nadarzyła, gdy dziewczynki pojawiły się pod jego domem.

Maxine była wtedy poza miastem. Spędzała weekend w Grimsby, a Ian chwilę wcześniej pokłócił się z nią przez telefon. Martwił się, że go zdradza. I wtedy zjawiły się Holly i Jessica. Jedyną osobą, która kiedykolwiek będzie znała dokładny przebieg wydarzeń jest Ian. Przypuszcza się, że gdy zobaczył dziewczynki, zwabił je do środka pod pretekstem, że Maxine jest w domu i ucieszy się na ich widok. Uważa się, że zostały zabite zaraz po tym, jak drzwi się za nimi zamknęły. Chociaż sam atak nie był zaplanowany, kiedy Huntley zorientował się co zrobił, działał już z ogromnym chłodem i precyzją. Nie odczuwał skruchy, ale był przerażony możliwością, że zostanie złapany.

Zamknął szopę na klucz, zostawiając rzeczy w środku. Planował zająć się nimi później, ale nie miał już okazji, bo teren szkoły szybko stał się prowizoryczną bazą dla policji i mediów. Telefon Jessica wyrzucił do kontenera, który miał zostać opróżniony dwa dni później. Nigdy go nie odnaleziono. Po dokładnym umyciu się i ponownym sprzątaniu wyszedł na zewnątrz i udawał, że nie wie co się dzieje. Następnie zaczął pomagać w poszukiwaniach. Wiedział, że przyznanie się do spotkania dziewczynek rzuci na niego cień podejrzeń, ale nie mógł ryzykować kłamstwa. To było publiczne miejsce, ktoś mógł go z nim widzieć. Gdyby został przyłapany na kłamstwie, wszystko byłoby stracone. Następnego dnia dokładnie wyczyścił samochód, wymienił opony i usunął dywanik z bagażnika.

Zadzwonił do Maxine i błagał, żeby wróciła wcześniej z wyjazdu. Powiedział, że potrzebuje, by skłamała dla niego, że była wtedy w domu, bo dziewczynki były pod ich drzwiami i jeśli nie będzie miał alibi, stanie się głównym podejrzanym. Zaczął też wypytywać funkcjonariuszy o dowody DNA i jak długo się utrzymują, co od razu wzbudziło podejrzenia. Zaczął panikować, kiedy dowiedział się, że DNA może przetrwać bardzo długi czas. Dlatego wrócił do Lakenheath i podpalił ciała Holly i Jessica. Kiedy to zrobił, wszedł w rolę poszukiwacza. Angażował się w akcje i często był postrzegany jako nieoficjalny lider grup poszukiwawczych. Maxine chętnie mu pomagała. Kłamała, by zapewnić mu alibi.

Rodziny, społeczność lokalna, cały kraj, a nawet świat pogrążyły się w żałobie, gdy ogłoszono, że Holly i Jessica zostały odnalezione martwe. Żal szybko przerodził się w gniew. Policja musiała ukryć miejsce pobytu Jana i Maxine, bo istniało realne ryzyko linczu. Podczas pierwszego przesłuchania Maxine w sądzie, auto, którym była przewożona, zostało obrzucone różnymi przedmiotami. Tłum wykrzykiwał o Belgii i groźby, uderzając w bok pojazdu. Gdy Maxine była na sali sądowej, Ian przebywał w szpitalu psychiatrycznym, udając szaleńca. Przez 50 dni był pod nieustanną obserwacją. Prowadzono szczegółowe notatki. Lekarze jednogłośnie stwierdzili, że symuluje chorobę i powinien być traktowany jak każdy inny podejrzany.

Znaleziono też dowody w jego samochodzie, a na torbie, w której znajdowały się koszulki dziewczynek, zabezpieczono jego odciski palców. Maxine i Ian byli sądzeni razem, w tej samej sali rozpraw. Wobec przytłaczających dowodów fizycznych, Ian był zmuszony wymyślić jakąś wersję wydarzeń. Przyznał, że dziewczynki były w jego domu. Twierdził, że Holly zaczęła krwawić z nosa, więc poszli razem na górę do łazienki, gdzie wanna była pełna wody, bo wcześniej kąpał psa. Holly usiadła na brzegu wanny, a on przypadkowo ją potrącił, przez co dziewczynka wpadła do środka i uderzyła się w głowę. Jessica zaczęła wtedy krzyczeć, popchnąłeś ją, więc Ian rzucił się w jej stronę, żeby ją uciszyć, zasłaniając jej usta.

Ian Huntley został uznany za winnego morderstwa. Otrzymał dwa wyroki dożywotniego pozbawienia wolności, po jednym za każdą ofiarę, z minimalnym okresem odbycia kary wynoszącym 40 lat. To oznacza, że będzie mógł się ubiegać o zwolnienie warunkowe dopiero w 2042 roku, gdy będzie miał 68 lat. Co ciekawe, ława przysięgłych nie była jednomyślna. Głosowanie zakończyło się wynikiem 11 do 1. Maxine Carr została uznana za winną składania fałszywego alibi, ale uniewinniona z zarzutu współudziału w zacieraniu śladów zbrodni. Ława przysięgłych uznała, że nie wiedziała o tym, że Ian zabił Jessica i Holly. Maxine została skazana na 3,5 roku więzienia.

Pokazano wszystkie 20 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.