Sprawa 67: Holly Wells i Jessica Chapman
10-letnia Jessica Chapman z niecierpliwością czekała, aby podarować swojej najlepszej przyjaciółce, Holly Wells, naszyjnik, który kupiła podczas rodzinnych wakacji. 4 sierpnia 2002 roku po południu była na grillu u Chapmanów w Soham, gdzie dziewczynki grały w gry wideo, a potem postanowiły wybrać się do sklepu po słodycze. Godziny mijały, a one nie wracały. Poszukiwania Holly i Jessiki wkrótce przekształciły się w jedną z największych akcji poszukiwawczych w historii Anglii. Podczas gdy media krytykowały władze za nieudolność w odnalezieniu dziewczynek lub dokonaniu aresztowań, mało kto wiedział, że policja już wtedy miała na oku podejrzanego...Przetłumaczone z Case 8: Holly Wells & Jessica Chapman https://casefilepodcast.com/case-08-holly-wells-and-jessica-chapmanProdukcja:Casefile Host - przygotowanie materiału, scenariuszMike Migas - narracja, dźwięk, muzykaJarosław Grabias - tłumaczenieNumery Telefonów Wsparcia i Zaufania116 123 – Kryzysowy Telefon Zaufania (Instytut Psychologii Zdrowia)116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży (Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę) 800 70 2222 - Centrum Wsparcia dla osób w stanie kryzysu psychicznego (Fundacja ITAKA) 800 12 0002 - Niebieska Linia, ogólnopolski telefon dla ofiar przemocy w rodzinie 888 88 33 88 - Telefon przeciwprzemocowy dla kobiet(Feminoteka)800 12 12 12 - Dziecięcy Telefonu Zaufania Rzecznika Praw Dziecka Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
Była to szkoła średnia, dla dzieci od 12 roku życia. Policji udało się zrekonstruować ten fragment spaceru dziewczynek dzięki nagraniom z kamer monitoringu i relacjom świadków. Obie miały na sobie identyczne stroje Manchesteru United, więc ludzie dobrze je zapamiętali. Gdy dotarły do Soham Village College, poszły do domu dozorcy, w którym mieszkała ich ulubiona nauczycielka, Maxine Carr, ze swoim narzeczonym, Janem Huntleyem. Dziewczynki nie uczęszczały do tej szkoły. Wciąż chodziły do podstawówki St. Andrews, która znajdowała się obok koledżu. Właśnie w St. Andrews pracowała 25-letnia Maxine Carr. Nie była nauczycielką, tylko asystentką nauczyciela, ale dziewczynki ją uwielbiały.
Była bardzo lubiana przez wszystkich uczniów. Narzeczony Maxine, 28-letni Ian Huntley, był dozorcą w Soham College, dlatego też razem mieszkali w służbowym mieszkaniu. Dziewczynki dotarły tam około 18.30. Ian Huntley stał przed domem i kąpał swojego psa. Dziewczynki porozmawiały z nim i zapytały, czy Maxine, którą nazywały pani Carr, jest w domu. Ian powiedział, że Maxine źle się czuje i poszła wziąć kąpiel. Dziewczynki zapytały, czy Maxine dostała etat nauczycielski w St. Andrews, o który się starała i zmartwiły się, gdy dowiedziały się, że nie i że nie wróci do szkoły po przerwie wakacyjnej. Dziewczynki poprosiły, by Ian przekazał Maxine pozdrowienia i radośnie pomaszerowały dalej w dół ulicy.
Funkcjonariusze przyjechali szybko i zaczęli organizować zespoły poszukiwawcze, które miały pomóc w odnalezieniu dziewczynek. Odwiedzono wszystkich znajomych Holly i Jessica. Nie tylko po to, by sprawdzić czy są u któregoś z nich, ale również z nadzieją, że ktoś będzie mógł wskazać miejsce, do którego mogły się udać bez wiedzy rodziców. Niestety nie uzyskano żadnych informacji. Wiadomość o zaginięciu błyskawicznie rozeszła się po miasteczku, a wielu mieszkańców wyszło z domów, by pomóc w poszukiwaniach. Jednym z pierwszych miejsc, do których się udano, był teren szkoły Soham Village College. Podejrzewano, że dziewczynki mogą się tam gdzieś ukrywać. Dozorca Ian Huntley od razu zaoferował swoją pomoc. Otworzył bramy i pomieszczenia szkoły, by umożliwić policji dokładne przeszukanie terenu.
Otrzymali 2500 telefonów, przeprowadzili 400 rozmów z mieszkańcami pukając do ich domów i zatrzymali 700 pojazdów w ramach kontroli. W akcję zaangażowanych było ponad 700 funkcjonariuszy. Wykorzystano też helikopter z kamerą termowizyjną oraz samolot z pobliskiej bazy wojskowej. Mimo to nie odnaleziono żadnych śladów. Po czterech dniach poszukiwań policja zorganizowała konferencję prasową, na której przekazano nieliczne znane informacje. To właśnie wtedy po raz pierwszy wspomniano, że ostatnią osobą, która widziała dziewczynki był dozorca Soham College, Ian Huntley, gdy dziewczynki przechodziły obok jego domu. Media były bardzo zainteresowane jego wersją wydarzeń.
Ian Huntley powiedział w wywiadzie Policja i dziennikarze założyli centrum operacji na terenie Soham College i codziennie odbywały się tam odprawy oraz konferencje prasowe. Ian Huntley i Maxine Carr bardzo aktywnie w nich uczestniczyli. Huntley jako dozorca szkoły pomagał w ustawianiu krzeseł i w razie potrzeby był obecny podczas wszystkich konferencji prasowych.
W wywiadzie z Ianem Huntleyem zapytano go. Policja twierdzi, że odpowiedź znajduje się tutaj, w Soham. Czy uważa pan, że to właściwy kierunek do chodzenia? Huntley odpowiedział. Tak, oczywiście. No bo jak to możliwe, żeby dwie dziewczynki zniknęły praktycznie z progu naszego domu? Ktoś przecież musiałby coś zauważyć albo usłyszeć, gdyby ktoś próbował je zabrać samochodem. Nawet gdyby to był jakiś przyjezdny. To naprawdę bardzo dziwne. Na tym etapie Ian Huntley został już zidentyfikowany jako podejrzany, a policja szczegółowo analizowała każde słowo, jakie on i Maxine Carr wypowiedzieli w mediach. A było tego sporo. Oboje bardzo chętnie rozmawiali z dziennikarzami przez cały tok śledztwa.
Media regularnie odwiedzały ich dom w nadziei na przeprowadzenie wywiadów. W końcu Ian Huntley był ostatnią osobą, która miała kontakt z dziewczynkami i to właśnie w tamtym miejscu były ostatnio widziane, co miało ogromne znaczenie. Policja wielokrotnie odwiedzała ich dom, pozornie w ramach przyjacielskich rozmów, ale za każdym razem wracano do jego wersji wydarzeń, licząc na to, że Ian popełni błąd. Nie umknęło nikomu, jak nieskazitelnie czysto było wewnątrz ich domu. Ale jedyne, co miała policja, to podejrzenia. Oboje nie mieli kartoteki karnej. Nie było żadnych fizycznych dowodów. Z biegiem czasu analitykom udało się ustalić znacznie precyzyjniejszą lokalizację, w której telefon Jessica został wyłączony.
Wiele osób widziało ją tego wieczoru w mieście, była pijana. Nie mogła więc być w domu i brać kąpieli, gdy dziewczynki przyszły z wizytą. 15 sierpnia policja zorganizowała zebranie mieszkańców miasta, którego celem było wyprowadzenie Huntleya z równowagi. Spotkanie odbyło się w sali gimnastycznej szkoły, więc Huntley pomógł je przygotować. Policja jasno powiedziała, że klucz do rozwiązania sprawy leży w społeczności Soham. Zadano pytanie, czy ostatnio ktoś zachowuje się inaczej niż zwykle. Zachęcano ludzi, by patrzyli podejrzliwie na sąsiadów i zastanowili się, jak dobrze tak naprawdę znają niektórych ludzi.
Casefile wróci za chwilę. Dziękujemy za wspieranie nas poprzez wysłuchanie sponsorów tego odcinka. Dziękujemy za wysłuchanie reklam. Wspierając naszych sponsorów wspieracie Casefile w produkcji nowych odcinków. Następnego dnia policja przystąpiła do działania. Zapukano do drzwi Huntleya i zapytano go oraz Maxine, czy zechcieliby udać się na posterunek, by odpowiedzieć na kilka pytań. Zgodzili się. Na tym etapie nie zostali jeszcze aresztowani. Zabrano ich do osobnych komisariatów na przesłuchanie, ale żadne z nich nie zmieniło wersji wydarzeń. Mocno trzymali się swojej historii.
W mediach mówiła o dziewczynkach w czasie przeszłym, co powtórzyła w kilku innych wywiadach, mimo że wtedy nikt jeszcze nie wiedział, czy dziewczynki wciąż żyją. Po powrocie z Grimsby pomagała też Ianowi wielokrotnie szorować dom na błysk. A więc kim byli Ian Huntley i Maxine Carr? Ian był dręczony w szkole. Opisywano go jako klasowego odludka. Nie potrafił się z nikim zaprzyjaźnić. Nauczyciele również nie darzyli go sympatią. W dzieciństwie przywiązywał petardy do zwierząt. W szkole średniej próbował popełnić samobójstwo. Porzucił edukację w wieku 16 lat i skakał z jednej niskopłatnej pracy na drugą. Często się przeprowadzał, a w każdym nowym miejscu kłamał i wyolbrzymiał swoją wartość.
Claire nie wytrzymała długo i uciekła po kilku tygodniach, by później poślubić brata Iana, Wayne'a. Ian wpadł w szał. Doznał załamania nerwowego, przepisano mu leki i zdiagnozowano depresję. Claire twierdziła, że nie był zasmucony jej utratą, lecz faktem, że wymknęła się spod jego kontroli. Huntley szybko wrócił do swoich starych nawyków – uwodzenia młodych uczennic. W końcu został jednak oskarżony o gwałt. Podobno pewnej nocy podążał za pijaną osiemnastolatką, która wcześniej odrzuciła jego zaloty w klubie. Zgwałcił ją na zewnątrz. Został aresztowany i postawiony przed sądem, ale po tygodniu aresztu policja umorzyła sprawę z powodu braku dowodów. Ofiara była wściekła, a Ian wciąż nie miał wpisu w rejestrze karnym.
Maxine była wtedy poza miastem. Spędzała weekend w Grimsby, a Ian chwilę wcześniej pokłócił się z nią przez telefon. Martwił się, że go zdradza. I wtedy zjawiły się Holly i Jessica. Jedyną osobą, która kiedykolwiek będzie znała dokładny przebieg wydarzeń jest Ian. Przypuszcza się, że gdy zobaczył dziewczynki, zwabił je do środka pod pretekstem, że Maxine jest w domu i ucieszy się na ich widok. Uważa się, że zostały zabite zaraz po tym, jak drzwi się za nimi zamknęły. Chociaż sam atak nie był zaplanowany, kiedy Huntley zorientował się co zrobił, działał już z ogromnym chłodem i precyzją. Nie odczuwał skruchy, ale był przerażony możliwością, że zostanie złapany.
Zalecono jego przeniesienie do zwykłego aresztu. Został przewieziony do więzienia, gdzie natychmiast spotkał się z falą nienawiści i gruźb od współwięźniów. Umieszczono go w specjalnie przygotowanej, izolowanej celi i objęto nadzorem, ale mimo to prawie udało mu się popełnić samobójstwo. Konieczne było natychmiastowe płukanie żołądka, jednak zdołał przeżyć. Maxine również była izolowana od innych więźniarek. Próbowała się zagłodzić i w pewnym momencie musiała być karmiona przez sondę, by utrzymać ją przy życiu. Do czasu rozpoczęcia procesu wyszło na jaw więcej dowodów kryminalistycznych. Policja znalazła włókna z koszulek Manchesteru United w domu Huntleya.
To miało doprowadzić do jej przypadkowego uduszenia. Kiedy się odwrócił, Holly miała już się przypadkowo utopić. Huntley sam złożył zeznania, przedstawiając tę absurdalną wersję wydarzeń. Liczne luki w jego opowieści zostały łatwo obnażone. Ian zeznał również, że Maxine nie wiedziała, iż był odpowiedzialny za śmierć dziewczynek. Gdy Maxine składała zeznania następnego dnia, powiedziała, że był to pierwszy raz, gdy Ian przyznał się do zabójstwa dziewczynek. Do tego momentu wierzyła, że jest niewinny. Jednak wiele osób nie dało wiary jej słowom. Tłumaczyła, że wielokrotnie bardzo dokładne sprzątanie domu wynikało z jej pedanterii. Nie wiadomo jednak, jak usprawiedliwiała fakt, że w wywiadach wielokrotnie mówiła o dziewczynkach w czasie przeszłym.
Twierdziła, że Ian błagał ją, by dała mu alibi, ponieważ obawiał się, że policja go oskarży, mimo że według jego słów tego nie zrobił. Maxine przyznała, że wiedziała, iż moralnie to niewłaściwe, ale pragnęła pomóc Ianowi, bo nie chciała, żeby niesłusznie padło na niego podejrzenie. Były też dowody na to, że Ian w panice sprzątał dom tuż przed powrotem Maxine z Grimsby. Wierzyła, że próbował w ten sposób ukryć to, że ją zdradzał. Maxine przedstawiała się jako ofiara Iana, niechętna uczestniczka jego działań, wykorzystywana przez niego jako pionek. W jednym z reportaży dziennikarka komentowała, kto mógłby zapomnieć tak dramatyczne sceny z sali sądowej nr 1, gdy Maxine Carr, zeznająca z miejsca dla świadków, załamała się podczas przesłuchania i wskazując na Iana Huntleya po drugiej stronie sali powiedziała, nie będę obwiniana za to, co to coś w tej klatce zrobiło mi i tym wszystkim dzieciom.
Ian Huntley został uznany za winnego morderstwa. Otrzymał dwa wyroki dożywotniego pozbawienia wolności, po jednym za każdą ofiarę, z minimalnym okresem odbycia kary wynoszącym 40 lat. To oznacza, że będzie mógł się ubiegać o zwolnienie warunkowe dopiero w 2042 roku, gdy będzie miał 68 lat. Co ciekawe, ława przysięgłych nie była jednomyślna. Głosowanie zakończyło się wynikiem 11 do 1. Maxine Carr została uznana za winną składania fałszywego alibi, ale uniewinniona z zarzutu współudziału w zacieraniu śladów zbrodni. Ława przysięgłych uznała, że nie wiedziała o tym, że Ian zabił Jessica i Holly. Maxine została skazana na 3,5 roku więzienia.
Pokazano wszystkie 16 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Dziękujemy za wysłuchanie reklam. Wspierając naszych sponsorów wspieracie Casefile w produkcji nowych odcinków.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
„Dziękujemy za wysłuchanie reklam. Wspierając naszych sponsorów wspieracie Casefile w produkcji nowych odcinków."
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
10-letnia Jessica Chapman z niecierpliwością czekała, aby podarować swojej najlepszej przyjaciółce, Holly Wells, naszyjnik, który kupiła podczas rodzinnych wakacji.
4 sierpnia 2002 roku po południu była na grillu u Chapmanów w Soham, gdzie dziewczynki grały w gry wideo, a potem postanowiły wybrać się do sklepu po słodycze. Godziny mijały, a one nie wracały.
Poszukiwania Holly i Jessiki wkrótce przekształciły się w jedną z największych akcji poszukiwawczych w historii Anglii. Podczas gdy media krytykowały władze za nieudolność w odnalezieniu dziewczynek lub dokonaniu aresztowań, mało kto wiedział, że policja już wtedy miała na oku podejrzanego...
Przetłumaczone z Case 8: Holly Wells & Jessica Chapman
https://casefilepodcast.com/case-08-holly-wells-and-jessica-chapman
Produkcja:
Casefile Host - przygotowanie materiału, scenariusz
Mike Migas - narracja, dźwięk, muzyka
Jarosław Grabias - tłumaczenie
Numery Telefonów Wsparcia i Zaufania
116 123 – Kryzysowy Telefon Zaufania (Instytut Psychologii Zdrowia)
116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży (Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę)
800 70 2222 - Centrum Wsparcia dla osób w stanie kryzysu psychicznego (Fundacja ITAKA)
800 12 0002 - Niebieska Linia, ogólnopolski telefon dla ofiar przemocy w rodzinie
888 88 33 88 - Telefon przeciwprzemocowy dla kobiet(Feminoteka)
800 12 12 12 - Dziecięcy Telefonu Zaufania Rzecznika Praw Dziecka
Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.