Sprawa 105: Kobieta bez twarzy

Klub młodzieżowy, w którym Bynhardt i Mundlos poznali się jako nastolatkowie, był miejscem, gdzie młodzi ludzie mogli spotkać innych sympatyków ekstremistycznej prawicy. Kiedy do tego samego klubu dołączyła Beate Scheipe, ona i Uwe Mundlos szybko się w sobie zakochali. W dniu swoich dziewiętnastych urodzin Szejpę poznała również Uwego Bynharda i także rozwinęła wobec niego silne uczucia romantyczne, tworząc miłosny trójkąt w grupie. Wspólnie założyli neonazistowską organizację terrorystyczną Narodowo Socjalistyczne Podziemie, znaną jako NSU. Lata dziewięćdziesiąte spędzali na ulicznych bójkach z grupami lewicowymi. Zarówno Binhardt, jak i Mundlos golili głowy i ubierali się zgodnie z ówczesną estetyką środowisk neonazistowskich.

Beatę Szejpę dowiedziała się o samobójstwie swoich dwóch kochanków jeszcze tego samego dnia. O 15.05 rozlała 10-litrowy kanister benzyny po mieszkaniu, którego cała trójka używała jako kryjówki. Następnie Szejpę pośpiesznie wyszła, zabierając ze sobą dwa koty w transporterach. Miała też przy sobie 15 kopii DVD z różową panterą, które grupa wspólnie zmontowała. Gdy się oddalała, ściana mieszkania eksplodowała, a budynek stanął w płomieniach. Szejpe podeszła do przechodzącej kobiety i postawiła u jej stóp transportery z kotami. Poprosiła nieznajomą, by przez chwilę zaopiekowała się jej zwierzętami. Potem uciekła. W zgliszczach mieszkania śledczy znaleźli kilka artykułów prasowych dotyczących morderstw tureckich imigrantów, kilka tysięcy euro w gotówce i czekach, pistolet CZ oraz parę kajdanek.

Kajdanki należały do funkcjonariuszki Michel Kizeweter. Niemieckie władze były przekonane, że za zabójstwo Michel Kiesewetter odpowiadali Uwe Bynhardt i Uwe Mundlos. Badanie pistoletu CZ wykazało, że była to broń użyta w pozostałych dziewięciu morderstwach przypisywanych NSU. Tymczasem Beate Scheippe uciekała, przemieszczając się po Niemczech koleją. W pewnym momencie podróży wysłała kopię DVD z Różową Panterą do różnych redakcji. Płyta i wyznania NSU szybko trafiły na czołówki ogólnokrajowych mediów. 8 listopada 2011 roku minęły cztery dni od śmierci Uwego Bonharta i Uwego Mundlosa. Na policję w Jenie, gdzie powstało NSU, zadzwonił telefon.

Gdy funkcjonariuszka podniosła słuchawkę, usłyszała kobiecy głos. Tu Beate Szejpe. To mnie szukacie. Lokalny posterunek nie wiedział, że Beate Szejpe była poszukiwana w związku ze zbrodniami NSU, więc funkcjonariuszka zakończyła połączenie. Niedługo później Szejpe sama zgłosiła się do władz. Beatę Szejpe postawiono zarzuty dotyczące wszystkich przestępstw przypisywanych NSU. Obejmowały one zabójstwa dziewięciu tureckich mężczyzn, dwa zamachy bombowe, usiłowanie zabójstwa funkcjonariusza Martina Arnolda oraz zabójstwo jego policyjnej partnerki, funkcjonariuszki Michelle Kizeweter. Czterech mężczyzn oskarżono również jako wspólników i nakazano im stanąć przed sądem razem ze Szejpe.

Nieformalna nazwa śledztwa dotyczącego tych zbrodni, morderstwa kebabowe, również spotkała się z krytyką, będąc głęboko obraźliwą wobec społeczności tureckiej. Tylko dwie z ofiar pracowały w lokalach z kebabem, ale nawet pomimo tego faktu, rasowe i prześmiewcze podteksty tej nazwy były oczywiste. W żaden sposób nie oddawała powagi zbrodni ani cierpienia poszkodowanych, przyczyniając się do lekceważącego podejścia mediów i ludzi spoza atakowanych społeczności. Proces Beaty Szejpe i jej czterech wspólników rozpoczął się w 2013 roku i był prowadzony wyłącznie przez skład sędziowski, bez sławy przysięgłych. Neonaziści wypełnili salę sądową i kręcili się przed budynkiem.

Magazyn The New Republic zauważył, że nadawało to procesowi złowrogą atmosferę. Szejpe prawie się nie odzywała, pozostawiając adwokatowi komunikowanie się w jej imieniu poprzez długie, wcześniej przygotowane oświadczenia. Świadkowie powoływani przez obronę próbowali maksymalnie spowolnić postępowanie. Rodziny ofiar, które miały nadzieję uzyskać odpowiedzi na pytanie, dlaczego ich bliscy zostali obrani za cel, w dużej mierze pozostały w niewiedzy. W mowach końcowych zespół obrońców Beate Scheippe argumentował, że kiedyś była nazistką, ale zmieniła swoje poglądy krótko po tym, jak NSU rozpoczęło ataki. Dlatego według obrony nie była już częścią narodowo-socjalistycznego podziemia, gdy Uwe Böhnhardt i Uwe Mundlos rozpoczęli serię zbrodni wymierzonych w społeczność turecką.

Nie wszyscy byli przekonani, że śmierć Uwego Bernharta i Uwego Mendlosa oraz uwięzienie Beatę Szejpę oznaczały koniec narodowo-socjalistycznego podziemia. NSU Watch, sojusz antyfaszystów i antyrasistów zajmujących się monitorowaniem ruchu NSU oraz przekazywaniem wiedzy o neonazistach, skomentował. Sąd desperacko podtrzymuje tezę, że NSU należy do przeszłości, że prawicowy terroryzm już nie istnieje. Wyniki głównych rozpraw, komisji śledczych i naszych własnych badań pokazują, że NSU jest siecią, nadal istnieje i nie było grupą trzech jednostek. Będziemy działać dalej, dopóki rodziny, opinia publiczna i my wszyscy nie poznamy tożsamości wszystkich osób wspierających NSU.

I dopóki nie zostaną one pociągnięte do odpowiedzialności. Chcemy sprawiedliwości. Prawnicy Beatę Szejpę złożyli apelację, która później została odrzucona. Powód, dla którego NSU zaatakowało funkcjonariuszy Michel Kizeweter i Martina Arnolda pozostaje tajemnicą. Teza, że zostali obrani za cel ze względu na broń służbową lub przyjęte narkotyki, choć początkowo łatwo przyjęta, z czasem straciła na znaczeniu. Pojawiła się jednak inna teoria, która pomaga rzucić światło na to, dlaczego sprawcy odstąpili od swojego typowego rasistowskiego modus operandi i zaatakowali dwoje policjantów.