Odzyskując krzyk: Aleksandra Nowak

Cześć, witajcie w kolejnym odcinku podcastu Call to Action!. Dzisiaj będziemy się trochę gniewać, burzyć, bez cenzury. Z moją gościnią opowiemy o emancypacyjnej sile gniewu. Takiej sile napędzającej do zmiany, ale w ogóle przyjrzymy się tej emocji, temu w ogóle zjawisku, rozłożymy go na różne czynniki. Jak zrobić z niego użytek? Jak spożytkować jego wielką energię i przekuć ją w działanie? Jest dzisiaj ze mną Aleksandra Nowak. Cześć, bardzo mi miło. Wspaniale tutaj gościć. No z Olą mógłbym się spotkać na wielu różnych poziomach i o wielu różnych właśnie projektach rozmawiać, bo Ola jest i dziennikarką, kulturoznawczynią, aktywistką, współtwórczynią feministycznego magazynu Girls Room.

A także specjalistką od mocnych tytułów. Tak, zdecydowanie. Właśnie, bo Ola jest współautorką wydanej parę lat temu książki o sladszej minku, Dziwki z dziry szmaty, napisanej wspólnie z Pauliną Klepacz i Kamilą Raczyńską-Homen. I właśnie w wydanej książce, i tutaj nie martwimy się cenzurą i mówimy głośno, Wyp***lać! Historia kobiecego gniewu. Olu, cofamy się w czasie do rewolucyjnej jesieni 2020, kiedy pseudo Trybunał Przyłębskiej zaostrzył prawo aborcyjne i wydał wyrok na Polki. Ten pierwszy rozdział, piszesz go bardzo osobiście.

Oczywiście to na szczęście teraz coraz silniej się zmienia, natomiast Myślę sobie o tym, jak kilka dni temu dostałam zaproszenie, żeby poprowadzić zajęcia na temat książki na Uniwersytecie SWPS i to były bardzo młode osoby, które miały zajęcia, licencjat, które również opowiadały, że spotykały się z szeregiem takich przekazów w swoim domu, więc myślę, że mimo tego, że ta zmiana pokoleniowa zachodzi i zmiana też w sposobie wychowywania zachodzi, to ona wciąż jeszcze niestety nie jest satysfakcjonująca. No właśnie, bo kobiety też często są na takim, na takim cenzurowanym. Jesteśmy bardzo bacznie obserwowane, czy to jest w pracy, czy w szkole. Możemy być albo postrzegane jako osoby niedojrzałe, bez kontroli, albo takie zagrażające, albo infantylne.

Takie upupianie nas, traktowanie jako dziewczynki, które jeszcze nic nie wiedzą o świecie, nie mają się prawa wypowiadać. Odzyskując krzyk. Złość może być traktowana wręcz jako szalenie zagrażająca, no bo ona rzeczywiście zagraża, ale trochę w innym sensie zagraża temu status quo, zagraża porządkowi społecznemu. I przywołuję tam przykład reakcji, z którymi spotkała się Greta Thunberg po jednym ze swoich przemówień, w ramach których przez jednego z konserwatywnych publicystów w Stanach została porównana do

Pamiętam, że już wcześniej miałyśmy jakąś rozmowę na warsztatach aborcyjnego Dream Teamu, ale później to, że ty opowiedziałaś właśnie nie tylko o swoim własnym doświadczeniu, ale o doświadczeniu z całej tej kobiecej linii. Dla mnie to było... No absolutnie też jakieś takie przełomowe i kiedy pisałam o tym właśnie, co zmieniło się w trakcie protestów i w jaki sposób mogły wybrzmieć różne historie, które przez całe lata się tego wcześniej nie doczekiwały, to bardzo silnie miałam w głowie tę sytuację. Nie zdecydowałam się napisać o tobie z imienia i nazwiska, ponieważ po prostu czułam, że może nie chciałabyś, żeby to było aż tak wyeksponowane i że to nie byłoby aż tak komfortowe, ale myślałam o tobie bardzo, bardzo mocno pisząc

Nie będziemy na razie zdradzać, może zostawimy to jako cliffhanger, teaser. Całość można zobaczyć 10 maja i 11 maja na Millenium Dogs Against Gravity. Film dokumentalny Karoliny Domagalskiej o aborcyjnym W aborcyjnym Dream Teamie i w ogóle całej działalności, wszystkim co się zadziało. A ja to tylko chciałabym jakby wesprzeć takim cytatem, który też bardzo, bardzo mnie tak dotknął. Akurat właśnie przytaczasz słowa psycholożki Agaty Wilskiej. Nosimy w sobie gniew naszych matek, babek i prababek. Kobiet, które gniew wypierały, spychały w czeluści własnych ciał.

Dochodziło to do mnie dopiero po czasie, że takie przekroczenia się wydarzyły. I ten czas protestowy był taką okazją, żeby się temu przyjrzeć jakoś na nowo. Zdefiniować i o to zadbać i właśnie przyjrzeć się temu nie tylko w procesie terapeutycznym, w którym już byłam, ale przyjrzeć się temu właśnie w takim sprężeniu z wszystkimi przekazami kulturowymi, bo dla mnie gdzieś to jest po prostu nierozłączne, to znaczy też po prostu postuluję, żeby obok tej pracy, którą wykonujemy gdzieś indywidualnie w ramach terapii, Chciałabym spojrzeć trochę baczniej i intensywniej na wszystkie te przekazy wokół nas, które no absolutnie wpływają na naszą psychikę, bardzo, bardzo intensywnie, nieraz pozostają z nami na długie, długie lata, słowa zasłyszane w jakichś sytuacjach,

W czasie, nie wiem, dzieciństwa, dorastania, ale też rzeczy, które widzimy, jakoś chłoniemy w ramach filmów, literatury, sztuki, muzyki, całej kultury wizualnej i staram się właśnie temu jakoś mocno też tutaj przyjrzeć. Chciałam się też zapytać, jak o siebie dbałaś, pisząc tę książkę? Jak wygląda takie zejście ze złości? To jest wielki ładunek emocjonalny. Z czym cię to później zostawiło? Z jakim poczuciem? Zwłaszcza, że wiemy, jak się potoczyła sytuacja polityczna w Polsce. Wybory magicznie nie rozwiązały problemu kwestii reprodukcyjnych, a widzimy, że wręcz temat jest spychany na później.