Ile jest prawdy w żartach o rynku pracy?

Z okazji niedawnego Prima Aprilis postanowiłem przygotować odcinek specjalny poświęcony skeczom i żartom dotyczącym rynku pracy, w tym samym urzędom pracy. Bogactwo materiału jest tak ogromne, że musiałem dokonać radykalnej selekcji, by w krótkim odcinku poszukać odpowiedzi na pytanie ile w tych żartach prawdy. Na początek dwa skecze legendarnej grupy Monty Pythona. Rekrutacja na kurs menedżera i rozmowa doradcy zawodowego z księgowym. W tym pierwszym wypadku kandydat zostaje poproszony o całą serię dziwnych zachowań, np. reagowania na dzwoneczek, które oceniane są przez grono osób o trudnych do odgadnienia kompetencjach, by na końcu dowiedzieć się, że de facto rekrutacja już dawno została zakończona.

No cóż, w tym wypadku transparentność służy dobrze wszystkim. W skeczu, w którym do doradcy przychodzi księgowy, który postanowił się przebranżowić i zostać pogromcą lwów, rychło dowiadujemy się, że pomylił on zwierzęta, a lwa na oczy nie widział i stanowczo nie jest przygotowany do tej roli zawodowej. W poradnictwie zawodowym decyzje zawsze należą do klienta, natomiast doradca może w czasie konsultacji zwracać uwagę na nieadekwatność samooceny. Dlatego warto korzystać ze wsparcia profesjonalistów, by skonsultować swoją ścieżkę kariery zamiast w ciemno rzucać się na głęboką wodę i inwestować w kapelusz z napisem pogromca lwów, nim się upewnimy, że faktycznie się do takiej pracy nadajemy. Krakowska formacja Szatlet w skeczu Buba Urząd Pracy śmiało sięga po stereotypy.

Mamy więc urzędnika, który rozmawia z klientem, bo musi, i kandydata, który odmawia przyjęcia oferty pracy w charakterze dekoratora wnętrz, bo tu cytuję, bo to dla bab. Ładnie udało się kabareciarzom oddać potrzebę empatii wymaganą na stanowiskach związanych z obsługą klientów w urzędach pracy. Widzimy to w scenie zamiany ról, gdy dotychczasowy urzędnik wciela się w rolę bezrobotnego, I odwrotnie. W sekretariacie Miejskiego Urzędu Pracy w Kielcach wisi rysunek, który wykonał autor znany jako Andrzej Rysuje. Tu również widzimy klienta, który nie zaznaczył we wniosku o dotację czy wizytówki, które chce zamówić mają być nowe czy używane i musi to wytłumaczyć urzędnikowi. Otrzymaliśmy tę grafikę po zajęciu drugiego miejsca w ogólnopolskim konkursie na urzędniczą bzdurę roku.

Choć bohaterów tamtych wydarzeń już dawno nie ma w naszym gronie, plansza pozostałaby przypominać, że tak kiedyś było. Na marginesie tamten wniosek miał zdecydowanie więcej mankamentów, ale prasie spodobał się akurat ten brak zaznaczenia czy wizytówki mają być nowe czy używane, więc postanowiła to wyeksponować. Media zareagowały też błyskawicznie, gdy jeden z dyrektorów urzędów pracy na swoim osobistym profilu w mediach społecznościowych zamieścił ponury dowcip o kliencie, który pyta o jakieś fajne oferty pracy w urzędzie pracy. Dowiaduje się, że jest jedna taka lekka, łatwa i przyjemna za całe 10 tysięcy złotych. Klient na to, pan żartuje. Urzędnik zaś odpowiada, pan zaczął. Była to smutna konstatacja jakości propozycji zatrudnienia, które wówczas trafiały do PUP, co było przedmiotem licznych dyskusji i doprowadziło między innymi do zmiany przepisów, choć nie tak radykalnych, jak pierwotnie zakładano.

Mianowicie, w pierwotnych założeniach reformy polityki rynku pracy proponowano, by każda firma, która skorzystała z jakiejkolwiek formy pomocy publicznej była zobligowana do składania ofert pracy również do urzędów pracy. Jak pokazały analizy, pracodawcy niechętnie składali, co ciekawsze, propozycje zatrudnienia do PUP, ponieważ mieli negatywny wizerunek osób bezrobotnych, Których synonimem stał się w pewnym momencie w Polsce Ferdek Kiepski. Negatywny obraz samych urzędów jako archaicznych i nieskutecznych. oraz wyobrażenia o daleko posuniętej biurokratyzacji. Za to ci, którzy wybierali niepubliczne agencje zatrudnienia zwracali uwagę, że taka agencja to też biznes, a zatem powinna rozumieć ich potrzeby. Wybierali więc usługi płatne zamiast publicznych, bezpłatnych.

Podsumowując, w żartach o rekrutacjach, rynku pracy, a i samych urzędach jest sporo prawdy. Bywa, że mają swoje źródło w autentycznych wydarzeniach. I z siebie warto się czasem pośmiać. Miłośnikom radia polecam książkę śp. redaktora Bohdana Gumowskiego zatytułowaną Subtelność brzmienia, czyli dzieje Radia Kielce i aktualności dnia, w której zakończeniu zebrano liczne wpadki antenowe. W kolejnym odcinku o możliwym wsparciu z Ministerialnego Programu dla Przedsiębiorstw Ekonomii Społecznej. Do usłyszenia i bardzo spokojnych, przyjemnych, wesołych i pełnych uśmiechu świąt.