Przywódca też człowiek

Więc jeżeli macie, to już czytamy. Potem ukazał się znowu Jezus uczniom nad Morzem Tyberiackim. A ukazał się tak. Byli razem Szymon Piotr i Tomasz zwany Bliźniakiem i Natanael z Kany Galilejskiej i synowie Zebedeusza i dwaj inni z uczniów jego. Powiedział do nich Szymon Piotr, idę łowić ryby. Rzekli mu, pójdziemy i my z tobą. Wyszli więc i wsiedli do łodzi, ale tej nocy nic nie złowili. A kiedy już było rano, stanął Jezus na brzegu, ale uczniowie nie wiedzieli, że to był Jezus. I rzekł im więc Jezus, dzieci, macie coś do zjedzenia? Odpowiedziali mu, nie. A on im rzekł, zapuśćcie sieć po prawej stronie łodzi, a znajdziecie.

Amen. Nadałem tytuł temu rozważaniu Przywódca też człowiek. No i mamy tak. Tydzień temu obchodziliśmy pamiątkę Zmartwychwstania Pana Jezusa i rozważaliśmy wtedy fragment z 15 rozdziału pierwszego listu Apostoła Pawła do Koryntian. I tam apostoł Paweł pisał o wiarygodności Zmartwychwstania, dlatego że głosił Zmartwychwstanie Grekom, dla których idea Zmartwychwstania była dosyć obca. Natomiast ponieważ fakt zmartwychwstania Jezusa jest tak doniosły, bo myślałem sobie, że nie można tak na jednym rozważaniu zaprzestać, że jest Oktawa Wielkanocy, więc można jeszcze powiedzieć parę słów o zmartwychwstaniu i pokazać, omówić, przeanalizować jeszcze jedno spotkanie Pana Jezusa Zmartwychwstałego z uczniami.

Piotr i Jan pobiegli do grobu, zobaczyli, że rzeczywiście grób jest pusty, ale nie spotkali Jezusa. Potem Maria Magdalena spotkała osobiście zmartwychwstałego Jezusa, a potem jest relacja o dwóch spotkaniach Pana Jezusa z uczniami, W izbie, być może na piętrze, przy czym w pierwszym spotkaniu, jak pamiętamy, nie było Tomasza, apostoła, a w drugim już był, miał okazję zobaczyć rany po gwoździach i ranę w boku Pana Jezusa i oświadczył o Jezusie Pan mój i Bóg. I taki jest kontekst tego rozdziału, który przeczytaliśmy. Więc mamy ten pierwszy werset XXI rozdziału, czytamy tam o trzecim spotkaniu Pana Jezusa Zmartwychwstałego z uczniami i miało ono miejsce nad Jeziorem Galilejskim.

Którzy snują się bez celu nad Jeziorem Galilejskim. Mamy tam Szymona Piotra, mamy Tomasza, właśnie zwanego bliźniakiem czy Tomasza Apostoła, mamy Natanea z Kany i niektórzy uważają, że ten Natanael to jest inne imię Bartłomieja, ale to nie ma takiej pewności. Mamy Jakuba i Jana, bo są to synowiedze Bedeusza i dwóch innych niewymienionych z imienia uczniów. I siedzą czy snują się bez celu nad Jeziorem Galilejskim. No i Piotr w końcu postanawia skończyć z tym nieróbstwem. Ja idę łowić ryby. No i pozostali mówią, no to pójdziemy razem z tobą. Więc mamy taką sytuację.

I pytanie Jezusa zawierało aluzję do wszystkich jego przechwałek, wszystkich wypowiedzi, gdy Piotr stawiał siebie przed innymi pozostałymi uczniami. I apostoł potakuje. Tak, kocha Jezusa i dostaje polecenie, by pasł jego owieczki. Czyli kryje się za tym określeniem wezwanie do podjęcia się roli przywódcy. W wersecie 16 Pan Jezus zadaje to samo pytanie po raz drugi. I w języku greckim jest kilka słów, które są używane na określenie kochać. Między nimi jest słowo phileo i agape. I Pan Jezus w dwa razy zadaje pytanie, w pytaniu agape używa słowa. Natomiast Piotr za trzecim razem używa słowa phileo.

Bo czytamy, że w wersecie 20, że Piotr obrócił się za siebie. I zobaczył Jana, uczeń, który miłował, ale wiadomo, chodzi o Jana, idącego za nim. No i to ciekawa sprawa, dlatego że Jan wraz ze swoim bratem Jakubem też byli apostołami, też byli blisko Jezusa. I co więcej, oni też mieli pragnienia i ambicje przywódcze. Nawet te ambicje wyrazili pierwsi jeszcze przed Piotrem, do tego, że kiedy jeszcze przed wejść, przed triumfalnym wjazdem Pana Jezusa do Jerozolimy, poszli ze swoją matką Salomę, która nawiasem mówiąc była siostrą Matki Jezusa, czyli poszli z ciotką Jezusa.

I czasami to jest długi proces. Czasem to jest długi proces, w którym mogą pojawić się też nasze porażki. Bo właśnie przez porażki i błędy najwięcej się uczymy. Porażka Piotra, jego zaparcie się wobec służących. To jest ciekawe, on się zaparł wobec służących. Jest taka piosenka, zaparcie się Piotra, apostoła, bardzo piękna, opisująca obraz Rembrandta, Van Ryn, zaparcie się apostoła Piotra i tam występuje oficer. Ale to jest fantazja. Piotr nie zaparł się przed oficerami, tylko przed czeladzią. Więc ta porażka Piotra, zaparcie się wobec służb, bo pokazał mu, kim naprawdę jest, to była trudna, ale skuteczna lekcja pokory.