Przywódca też człowiek

I więc jeżeli Ewangelia Jana powstała około 90-95 roku, jak szacują bibliści, to jest już około 30 lat na kopiowanie i rozpowszechnianie tych trzech pierwszych Ewangelii, Ewangelii synoptycznych. Zatem można powiedzieć, że Jan kiedy pisał swoje dzieło znał te Ewangelie, wiedział co w nich było napisane. Wiedział też o upadku powstania żydowskiego w 70 roku, o represjach, jakie spotkały Żydów, o rozproszeniu. Wszystko to Jan wiedział i postanowił napisać dzieło, w którym skupił się na tożsamości Jezusa jako Syna Bożego i Mesjasza oraz na wierze. Czym jest wiara?

Ewangelia Jana ma prostą budowę. Składa się z prologu, ten prolog to jest pierwszy rozdział. Potem jest część, którą nazywają niektórzy księgą znaków, czyli rozdziały od drugiego do dwunastego, w której Jan opisuje siedem znaków, nie tylko siedem znaków, ale tam inne jeszcze rzeczy, wiele mów Jezusa, ale głównie siedem znaków, których Jezus dokonał po to, żeby udowodnić, że jest obiecanym Mesjaszem, Synem Bożym. I pod koniec XII rozdziału jest punkt zwrotny. Tam narrator, czyli Jan, pisze, że chociaż dokonał tak wielu znaków czy cudów, Żydzi nie uwierzyli mu. I zaczyna się druga część, którą nazywają niektórzy specjaliści Księgą Chwały, czyli rozdziały od XIII do XX.

I tutaj Jan opisuje, jak Mesjasz, Syn Boży, poprzez posłuszeństwo Ojcu aż do śmierci, to do śmierci na krzyżu, oddał Mu chwałę i został przez Ojca wywyższony. A rozdział 21 można nazwać epilogiem Księgi i ten rozdział prawie w całości przeczytaliśmy. I teraz bezpośredni kontekst tego fragmentu, który przeczytaliśmy, to jest taki, że w rozdziałach 18 i 19 Jan dosyć szczegółowo opisał pojmanie Pana Jezusa, dwa procesy i ukrzyżowanie i pogrzeb Pana Jezusa, Jego śmierć i pogrzeb. A w XX rozdziale napisał o tym, jak to o świcie Maria Magdalena odkryła, że grób Jezusa jest pusty, powiadomiła Piotra i Jana, znaczy w ogóle apostołów.