Przywódca też człowiek

Piosenka na pianinie Niektórzy z was, czy może większość z was, to czasy komunizmu pamięta z podreczników historii XX wieku, ale ja przeżywałem to na własnej skórze i pamiętam też Festiwal Solidarności. Czyli ten czas, 80., 81. rok, kiedy była ta eksplozja wolności. Pamiętam też, jak najpierw przed tym festiwalem Solidarności był kryzys końca epoki Gierka, coraz większe braki, naprawdę słabo było, a oprócz tego rodziła się opozycja demokratyczna, wobec tego władza próbowała ją stłumić na różne sposoby, ale nie wchodzimy w politykę.

Potem były strajki w 80. roku, w sierpniu, Rejestracja Solidarności. No i ten rok. To był rok dla mnie fantastyczny. To była wolna prasa. Półpodziemna, półlegalna, ale wolna. Wolny ruch wydawniczy, koncerty bardów. W sklepach wprawdzie braki, ale wolność, która była bezcenna. A potem przyszedł 13 grudnia 1981 roku, stan wojenny. I wszystko to prysło. Pamiętam, że przez kilka tygodni byłem bardzo przygnębiony i w zasadzie nie wiedziałem, co ze sobą zrobić. Myślałem sobie, no bo zasmakowałem tej wolności. I potem ta wolność została brutalnie stłumiona i myślałem, no po co żyć w takim kraju, który rządzi jakaś tam hunta wojskowa.