135. Donald Duck: Goin' Quackers/Quack Attack (2000, PS2) - Gigant powątpiewa!

No, bogatsza, lepsza część świata mogła się już cieszyć Next Genem. Pierwszym w historii Next Genem. W naszej historii oczywiście, bo nie rozumieliśmy za bardzo przejścia generacyjnego pomiędzy 8 bitami a 32 bitami. To było w ogóle, wiecie, przeskoczenie z innego wymiaru do innego wymiaru. Ale oglądanie jak grafika trójwymiarowa ewoluowała wraz z szóstą generacją konsol. Co ta szósta generacja konsol znaczyła dla naszych wizualiów, dla naszych kinoskopowych telewizorów? To było coś bardzo niesamowitego. Przeżywanie tego w wieku lat 10, 11, 12 naprawdę rozpalało wyobraźnię do czerwoności. Jeżeli się miało szczęście, to już gdzieś tam w drugiej połowie listopada 2000 roku otrzymywało się od rodziców po wizycie na targowisku i zajrzeniu za zasłonkę lub gdzieś tam za plecze, otrzymywało się Donald Duck Going Quackers albo Quack Attack na PlayStation 1.

Kiedy grało się tak naprawdę w takie resztki, w to co udało się zeskrobać z dna wielkiego gara, którym wcześniej nakarmiano całą rzeszę dużo bardziej uprzywilejowanych dzieci. Ja to wszystko oczywiście tutaj powiem z pewną ironią, ponieważ te lata, lata 2000, 2001, być może 2002, to są praktycznie jedne z najszczęśliwszych lat w moim życiu i nawet jeżeli były związane z ogrywaniem Tony'ego Hawka 4 w wersji totalnie wykastrowanej, a chwilę po takim graniu miało się schodzić o jedno piętro niżej do mojego sąsiada, który miał PlayStation 2 i patrzyło się tam jak on grał w wersję prawdziwą. Next genową tej samej produkcji. I gdzieś tam się czuło tę delikatną zazdrość. To było wiadomo, że prędzej czy później będzie się należało do tego grona.

Ile lat musiało minąć, ile wody musiało w odrze przepłynąć, albo, posługując się taką metaforą z Lubania Śląskiego, ile wody musiało w smródce przepłynąć, żebym ja zrozumiał, że wtedy nie miałem o co się frustrować, bo gra, w którą ja grałem, była tą lepszą wersją niż Next Gen. Nie wyobrażam, ale i tak sobie zaliczam 24 lata później prawie grę, o której wtedy marzyłem i która powodowała jakiś kompleks we mnie i sobie myślę, no nie, nie, no PSX był lepszy. A jednocześnie wiecie jak to jest, jeżeli się jest takim retro-świrem, takim badaczem jak ja. Otwiera mi się tutaj takie pudełeczko z tym całym światem wczesnych platformerów 3D na PS2 sprzed Jacka Dextera, które teraz mam taką perwersyjną ochotę zbadać, zanalizować, zeksplorować.

Więc to wszystko sobie podociągam, podokręcam, pozaliczam na 100% i wtedy dopiero ruszymy dalej. I być może przysuperkwenkujemy. Ależ dziwne słowo z tego wyszło. Moral na dzisiaj, jeżeli jesteście na krawędzi generacyjnej i męczycie się ze swoim bardzo przestarzałym PlayStation 5, bo tak za chwilę będzie, będziecie oglądać przez szybę next-genowe produkcje na Xboxa, Series, nie wiem jak to nazwą, Y oraz PlayStation 6, to pocieszcie się faktem, że czasami wersje na waszą konsolę mogą być ciekawsze niż tamte. Choć w ogóle ta metafora nie pasuje. Do czasów obecnych te wersje na nowe konsole zazwyczaj są po prostu troszeczkę lepiej zoptymalizowane, przez co ergo lepsze. Patrzcie, cyberpunk. Ostatni przeskok generacyjny, w którym możliwe jeszcze były zupełnie inne pozycje na starszą konsolę niż na nowszą, to był przeskok z PlayStation 2 na PlayStation 3.