135. Donald Duck: Goin' Quackers/Quack Attack (2000, PS2) - Gigant powątpiewa!

Pamiętacie sam początek PlayStation 2? Zanim te gry zrozumiały jaka jest architektura tej platformy, zanim nauczyły się ją wykorzystywać, Ja tak zawsze uważam, być może błędnie historycznie, że to właśnie Naughty Dog z Jack and Dexter wykorzystało te wczesne dziewicze lata szóstej generacji dopiero w 100%. Wcześniejsze tytuły gdzieś tam zagubione były w tej technologii i w nowym świecie, którego nie do końca rozumiały. I Donald Duck jest czymś takim. Ta gra wygląda brzydko. Ta gra ma bardzo brzydkie obiekty. Ta gra ma źle ścięte, źle ciosane poziomy. Kolejny odcinek.

Ile lat musiało minąć, ile wody musiało w odrze przepłynąć, albo, posługując się taką metaforą z Lubania Śląskiego, ile wody musiało w smródce przepłynąć, żebym ja zrozumiał, że wtedy nie miałem o co się frustrować, bo gra, w którą ja grałem, była tą lepszą wersją niż Next Gen. Nie wyobrażam, ale i tak sobie zaliczam 24 lata później prawie grę, o której wtedy marzyłem i która powodowała jakiś kompleks we mnie i sobie myślę, no nie, nie, no PSX był lepszy. A jednocześnie wiecie jak to jest, jeżeli się jest takim retro-świrem, takim badaczem jak ja. Otwiera mi się tutaj takie pudełeczko z tym całym światem wczesnych platformerów 3D na PS2 sprzed Jacka Dextera, które teraz mam taką perwersyjną ochotę zbadać, zanalizować, zeksplorować.