Wiarygodni Świadkowie (#02) - Dawid Werner | KRÓLESTWO NIE DO POWSTRZYMANIA

I czytamy, że wracają do Jerozolimy, aby w modlitwie oczekiwać na zesłanie obiecanego Ducha Świętego, o czym za tydzień będziemy mogli usłyszeć. I z Ewangelii Łukasza. Łukasz pisze dzieje apostolskie, ale też napisał Ewangelię. Wiemy, że wniebowstąpienie miało miejsce w Ogrodzie Oliwnym. I tutaj ta wspomniana droga szabatowa, żeby rozjaśnić, wynosiła około 1,2 kilometra. Więc z jakiegoś powodu Łukasz pokazuje nam, że jak blisko siebie te wszystkie wydarzenia mają miejsce. Że Jezus wstąpił w Ogrodzie Oliwnym, 1,2 km obok, czyli niedaleko szli i że to wszystko dzieje się blisko. I niektórzy uważają, że, a propos tej sali, w której się spotkali, niektórzy uważają, że mogła to być nawet ta sama sala, w której uczniowie z Jezusem zjedli ostatnią wieczerzę.

I wiemy, że na pewno to miejsce dało im prywatność, że było to miejsce odpowiednie do modlitwy. I nie wiem czy policzyliście, ale zwróćmy uwagę, że Łukasz podaje listę jedenastu, a nie dwunastu apostołów. Jedenastu, a nie dwunastu. I w następnym wersecie, jednego brakuje, tak zaraz przyjdziemy do niego i apostołowie w oczekiwaniu na Ducha Świętego i Jego prowadzenia czytamy, że co robią? W jaki sposób czekają na Ducha Świętego? Modlą się. Jest to niesamowity, bardzo taki wymowny obraz postawy uczniów Jezusa oczekujących na Boga, na Jego obietnicę, na realizację Jego obietnicy. Łukasz oprócz tych jedenastu tutaj widzimy, że wymienia uczennice Jezusa, były to prawdopodobnie uczennice Jezusa, które widziały pusty grób oraz też tam jest mama i są bracia Jezusa.

Nie wiem czy pamiętacie, ale w Ewangeliach czytaliśmy o członkach rodziny, między innymi o braciach Jezusa, którzy uważali, że Jezus zwariował. Pamiętacie? Nawet akurat ja mogłem ten fragment omawiać. A dzisiaj czytamy o tym, że bracia Jezusa trwają w modlitwie, oczekując na Ducha Świętego. Wierzę, że dla każdego jest nadzieja i że Królestwo Jezusa, to Boże Królestwo jest nie do powstrzymania. Być może nie wiemy tutaj, Łukasz nie pisze o tym, czy byli to ci sami bracia. Tego nie wiemy. Ale ja w tym widzę, jeżeli to są ci sami bracia, którzy mówili do Jezusa, że chyba zwariowałeś, musimy cię stąd zabrać, żebyś ty do mnie robił. A dzisiaj czytamy o nich, że trwają w modlitwie, czekają na zesłanie Ducha Świętego.

Królestwo nie do powstrzymania. To jest dla mnie pierwszy obraz w tym fragmencie tego królestwa. Następnie zaraz przejdziemy do takiego dłuższego fragmentu, który jest bardzo zagadkowy. Jest to jedyne wydarzenie, które Łukasz decyduje się opisać między wniebowstąpieniem a zesłaniem Ducha Świętego. Jedyne wydarzenie między wniebowstąpieniem a zesłaniem Ducha. Dwa niesamowicie ważne wydarzenia. Łukasz z jakiegoś powodu decyduje się opisać to wydarzenie, o którym zaraz przeczytamy. Myślę, że było ono ważne w oczach Łukasza i dzisiaj spróbujemy sobie odpowiedzieć na pytanie dlaczego. Dlaczego to wydarzenie było na tyle ważne, że Łukasz zdecydował się je opisać w tej księdze.

Było dla mnie ono nie lada wyzwaniem. Myślę, że jak przeczytamy ten fragment, dla każdego z nas może się wydawać zagadkowy, może taki zaskakujący, dziwny. Z Michałem się chwilę rozmawiałem, że jak to zastosować, że to będzie naprawdę duże wyzwanie, ale myślę, że z Bożą pomocą. Z pomocą Ducha Świętego damy radę. Przejdźmy do historii wyboru następcy Judasza, tego apostoła, którego brakowało w liście dwunastu, nowego apostoła, tego dwunastego apostoła. Bo tego dotyczy dzisiejsza historia, dzisiejszy fragment. Więc przeczytajmy od 15 do 26 wersetu. Czytamy tak. A w owych dniach stanął Piotr wśród braci.

A było tam zebrane grono około 120 osób i rzekł. Mężowie bracia, musiało się wypełnić pismo, w którym Duch Święty przepowiedział przez usta Dawida o Judaszu, który stał się przywódcą tych, co pojmali Jezusa, bo został on zaliczony do naszego grona i miał udział w tej służbie. Dziękuję. On to za zatrzymaną zapłatę za nieprawość nabył pole, a upatrzy pęk na dwoje i wypłynęły wszystkie wnętrzności jego. I stało się to wiadome wszystkim mieszkańcom Jerozolimy.

Dalej w 16 wersecie Piotr nawiązuje w swojej przemowie do proroctw w psalmach. Dosyć zagadkowych, możemy je troszkę skojarzyć, że tutaj prawdopodobnie chodzi o Judasza. Zaraz się postaram więcej wyjaśnić. Ale Piotr bardzo podkreśla, że wypełniły się pisma, Boże Słowo, proroctwa, które Bóg, Duch Święty przez Dawida zawarł w psalmach. One się wypełniły. I dalej w 17 czytamy, że Piotr w swoim wystąpieniu pokazuje właśnie, że powodem, dla którego te pismo musiało się wypełnić, było właśnie też to, że Judasz był właśnie jednym z tych dwunastu i on miał wyznaczony pewien udział w misji Jezusa. I następnie Łukasz przechodzi do takiego dosyć drastycznego, szczegółowego opisu tego, jak dokładnie umarł Judasz.

I czytamy, że tutaj jest podkreślone, Łukasz podkreśla, dzięki czemu? Dzięki swojej znajomości ludzkich serc, że na podstawie ludzkiego serca, też tych kwalifikacji, Bóg dokonuje wyboru. A w jaki sposób odbierają tę decyzję? I tutaj dla nas ta sytuacja. Czytamy. I dali losy, a los padł na Macieja i został dołączony do grona jedenastu apostołów. Ciągnęli losy, padło na Macieja, koniec. Dwunasty wybrany. Dziękuję, do widzenia. Spróbujmy sobie teraz odpowiedzieć na to pytanie. W jakim celu Łukasz tak dokładnie opisuje to wydarzenie? Dlaczego decyduje się, że musi je opisać, zanim Duch Święty przyjdzie, że ten dwunasty musi być dobrany?

Czemu nie mogło być jedenastu? Przecież później ci apostołowie też umierali i to w różny sposób. I Bóg nie kazał im dobierać cały czas dwunastu. Zaraz też powiem więcej, ale wielu z nich umarło śmiercią męczeńską. Pokaże śmierć apostoła? Bóg nie kazał dobierać. Ten umarł, dobierzecie jeszcze jednego. I dalej losowanie, losowanie, losowanie. Nie robi tego. Ale dlaczego ten dwunasty tutaj jest tak ważny? W tym momencie, zanim Duch Święty zejdzie, przyjdzie na ten świat. Niektórzy komentatorzy twierdzą, że sięgnięcie po losy odzwierciedla w tym sytuacji troszkę sytuację Kościoła przed zesłaniem Ducha Świętego, że kiedy to Kościół nie miał jeszcze prowadzenia Ducha Świętego, że oni w jakiś sposób chcieli po prostu odebrać to Boże prowadzenie.