BP #342 Bajki dla Leosia cz. 1

Tak szybko jak dziś nigdy nie umył ząbków. Tak szybko nigdy się nie ubrał. I nigdy tak szybko nie pobiegł na swoje wielkie, samotnie rosnące drzewo. Wytężał wzrok, bo wiedział, że gdzieś w oddali pojawi się samochód. Wielki Jeep, którym przyjadą z Polski wielcy turyści. Obierzy światy. Babcia Bena i dziadek Zibek. Dziadkowie najukochańszego wnuka na świecie, Leosia. Kiedy Jeep zbliżał się do zagrody, mama Jamesa wyszła przed ogromną chatę, w której mieszkała z Jamesem i kierowcą Jeepa, tatą Jamesa, Filipem.

Jeep zatrzymał się przed domem na ogromnym podwórku, pośrodku którego rosła akacja, wielkie drzewo, baza Jamesa. Babcia Bena wygramoliła się z samochodu i od razu zaczęły się kłopoty. Dość silnie wiejący wiatr porwał jej ogromny biały kapelusz, który miał chronić babci głowę przed gorącym słońcem serengeti. Kapelusz, nie słuchając nikogo, kulał się po ziemi i zatrzymał się pod nogami małego słoniątka Koko. Babcia narobiła wrzasku, że zniszczy się jej kapelusz. James nieśmiało podbiegł do babci Benny, wziął ją za rękę i zaczął ciągnąć w kierunku słonika Koko.

– Proszę pani, – powiedział James, – proszę pójść ze mną, uratujemy kapelusz. Kapelusz zatrzymał się na trąbie małego Koko. – O, widzi pani, mój przyjaciel Koko nie pozwoli, aby zniszczył się pani kapelusz. Babcia uradowana przytuliła Jamesa i wrócili do Jeepa, aby rozładować bagaże. Dziadek Zibek był szybszy i wszystkie bagaże były już w chacie Filipa. Kiedy po lekkim posiłku babcia Bena i dziadek Zibek zastanawiali się, co może ich spotkać na tym nowym miejscu, podbiegł do nich James i zapytał, co chcecie państwo robić?