Bellmer. Niebiografia

Coś takiego zawsze będę chwalił. Gdyby David Lynch robił coś takiego, to kochałbym Davida jeszcze bardziej. Choć podejrzewam, że nowy sezon Miasteczka Twin Peaks musiałoby mieć całą egzegezę w postaci tysiąca stronnic, to tutaj Marek Turek całe szczęście pewne kadry tłumaczy nam bardzo zwięźle, odwołując się do konkretnych przykładów, skąd wziął inspirację. Tłumacząc i rzeczywiście to otwiera. Przykładowo widzimy coś, nie do końca pamiętamy, wiemy w którym kościele, ale nie wiemy gdzie i dzięki temu możemy sobie to sprawdzić, wygooglać i doznać odleśnienia i jeszcze raz to głębiej przeżyć.

I nie dość, że on jest wielki, czarny, gruby, szeroki, ogromny, przerażająca postura, rozpościerająca się nad naszym małym bohaterem, no to on jest jeszcze z tej żabiej, ukośnej perspektywy. Dla mnie to jest jakby już trochę za dużo. Właśnie to, co u Marka Turka również w poprzednich dziełach mnie nie przekonuje w jego stylu, to jest właśnie to Takie wynaturzanie tych postaci. To jest dla mnie już może o krok za daleko. Ale każde jakieś arcydzieło musi mieć swoje wady, swoje rysy. Tutaj na koniec jeszcze tak... Na zachętę chciałem wspomnieć scenę, która poziomem wzbija się na klasę właśnie wspominanego już przeze mnie Davida Lyncha, mianowicie klimat miasteczka Twin Peaks trzeciego sezonu.

Ze ściany pojawia się jakaś taka żyjąca, rozregana rzeźba lewitująca nad dłońmi. Oczywiście wchodzimy w wymiar już czystego surrealizmu, czystego jakiegoś, no nie wiem właśnie czego, czegoś, co mi się najbardziej właśnie kojarzy. z miasteczkiem Twin Peaks. Wydaje mi się, że gdyby w miasteczku Twin Peaks w trzecim sezonie Lyncha pojawiło się coś takiego, zresztą pojawia się, Lynch miesza w tym sezonie pewne efekty właśnie komputerowe, nawet komputerowe takie Bardziej z jego malarstwa. Elementy jego malarstwa pojawiają się na taśmie filmowej czy na taśmie cyfrowej. Robi niesamowite wrażenie. Widzimy, że to są jakieś różne dwa wymiary. Tutaj ściana tworzy się z ołówka.