Bellmer. Niebiografia

Przykładowo kadr, gdzie cofamy się do dzieciństwa Bellmera jest ozdobiony niczym jakiś secesyjny obraz Alfonsa Muchy. To są takie ramki, jakbyśmy oglądali stare zdjęcia i wraz z upływem czasu to coraz bardziej zarasta i w pewnym momencie przychodzi pająk i zaczyna snuć pajęczynę wokół tego obrazka. Okazuje się, że jesteśmy na strychu. ten bluszcz rodem z secesji Alfonsa Muchy zaczyna znikać i ktoś wkłada rękę zrywając tę pajęczynę już utkaną przez pajęczaka i przenosimy się do przyszłości. To jest właśnie to, co uwielbiam w komiksie.