#15 Ale Wiocha! | Marta Kucharska | Pisarka

Kiedyś byliśmy na takim spotkaniu w Wrocławiu, to był chyba Chiński Nowy Rok i facet coś tam opowiadał o Chinach i mówił na przykład, jedną z wielkich, większych różnic kulturowych między wschodem a zachodem jest takie, że Chińczycy nie rozumieją, jak można było być takim idiotą, żeby mieć smoka w Krakowie i go zabić. Zamiast się z nim dogadać, go karmić, a on by wtedy swoich bronił. To my wzięliśmy i go zatłukliśmy, tam otruliśmy. W ogóle, co ciekawe, jest identyczna legenda, tylko nad morzem w Iranie. Że jest smok, że jest tam szewczyk, że jest owca ze smołą, jest dokładnie ta sama historia. Tylko smok pęka, bo się opił wody z Zatoki Perski. Jest jakby, no nie w słowo w słowo, ale generalnie jest ta sama historia. I w mojej historii jest to, że

Że smok dzięki przyjaźni z ludźmi tam oni fingują tą całą eksplozję i smok ucieka, oczywiście do Chin. Więc ucieka tam przez Turcję, tam przez Iran i tak dalej i tak dalej. Ale do czego zmierzam? Jak mówisz właśnie o tym ten poradnik dramatu, tam dramatopisarza. I gdzieś przy okazji jakiejś bajki dla dzieci, takiej filmowej, to gdzieś oglądałem jakiś taki tutorial, że we wszystkich bajkach generalnie jest tak, że gdzieś tam pod koniec Jeden z głównych bohaterów umiera. Wydarza się taki dramat, no umiera, no bo jakby śmierć jest elementem życia, umiera, ale potem jest jakiś taki jak gdyby happy end, bo życie toczy się dalej i ten bohater, ten drugi tam czy trzeci bohater jakby dalej ciągnie tą historię. No to wziąłem to sobie do serca i gdzieś tam w trzech czwartych książki ukatrupiłem jednego z bohaterów.