Wspaniała siódemka Nike - dziennikarze "Wyborczej" o finalistach

Tymoteusza Karpowicza. Proza, eseje Andrzeja Sosnowskiego, elementarze i olbrzymia powieść Michała Witkowskiego, powieść łamana, autobiografia, wiara, no właśnie, z podtytułem Autobiografia, wydawnictwo, znak. Te siedem książek znalazły się w finale tegorocznej nagrody Nike. Możecie też na wyborcza.pl głosować w plebiscycie czytelników, żebyście to wy wybrały i wybrali sami. swoją faworytkę bądź faworyta, który dostanie wasze wyróżnienia, a o tych książkach porozmawiamy teraz razem z naszym zespołem. To co wam się podobało i w ogóle jak oceniacie tę siódemkę? Czy są tutaj dla was zaskoczenia, bo na przykład nie ma Chłopek Joanny Kuciel-Frydryszak na przykład w tej siódemce?

Czy są tutaj rzeczy, których się spodziewaliście, że to jest taki murowany faworyt bądź faworytka do nagrody? To zacznie Agata. Ja się spodziewałam trzech książek z tych, które są w siódemce i rzeczywiście jestem zdziwiona, że nie ma Chłopek, bo to jest najgłośniejsza książka roku. Świetna, przełomowa i taka, która zmieniła, można powiedzieć, życie wielu osób. Pozwoliła im zajrzeć na jakąś w duszę swojej rodziny. Więc tak, jestem zdziwiona, ale są też w tej siódemce książki, którymi jestem zachwycona. No i ponieważ jest zawsze tak, że kiedy jury ogłasza dwudziestkę, no nie ukrywajmy, nikt z nas tej dwudziestki nie przeczytał. Ja sobie wtedy na szybko nadrabiam, żeby wszystko to mieć przeczytane.

Ciekawe, czy stanie się zadość. Jędrzej, czy ciebie coś porwało? A może coś cię nie porwało? Jesteś w całości. Nie zdziwiło, może najpierw o zdziwieniach, co nie weszło do finału z tych 20 nominowanych, to poza chłopkami. Bardzo mi szkoda też, że nie znalazła się w finale książka Jezus umarł w Polsce Mikołaja Grunberga, który jest mistrzem tej wcale niełatwej, jak my dziennikarze wiemy, formy jaką jest rozmowa, czy powiedzmy wywiad. To jest tom rozmów o tym, co się dzieje na granicy polsko-białoruskiej. Czyli też trochę taka historia łapana na gorąco. Z tych książek, które czytałem, to mogę tutaj trochę zapiać za Anią nad książką Czarka Łazarwicza.

Rany, no poruszyło mnie kilka książek, które są w finale, ale najbardziej poruszył mnie Tomik Wilki, Marzanny Bogumiły-Kieler. No właśnie, ja z chęcią powiem o poezji, dlatego że wydaje mi się, że tę książkę Czarka Łazarewicza zdążyło przeczytać wiele osób. Ja też myślę, że może doszło do takiego wniosku, że Chłopki to jest po prostu książka już tak znana, że właściwie niepotrzebna jej już żadna pomoc i żadna nagroda. A być może przydałaby się takiej poezji. I teraz tak, to jest tomik niezwykły i też jest o przeszłości, choć tak nie do końca, bo można tu znaleźć nawiązania całkiem współczesne.