Mentionsy

Jaser Arafat, promieniający szczęściem, z ogromnym uśmiechem na twarzy, zwrócony ku rabinowi, wyciąga do niego rękę i Icchak Rabin, spięty, wyraźnie bardzo nieszczęśliwy, bardzo, bardzo powoli wyciąga rękę do Arafata, aż obaj wreszcie uścisnęli sobie dłonie.

Wojna, w której Icchak Rabin walczył jako dowódca brygady palmachu lewicowej młodzieżowej formacji Hagany, która dostała za zadanie otworzenie drogi do Jerozolimy.

Bardzo trudno byłoby sobie wyobrazić Icchaka Rabina, który ściska dłoń Jasera Arafata.

Ale wcześniej Icchak Rabin prowadził z Jaserem Arafatem wojnę na śmierć i życie.

I podobną wojnę prowadził Jaser Arafat nie tylko z Icchakiem Rabinem, ale z państwem, którego istnienia Icchak Rabin bronił.

W oczach Izraelczyków, w oczach Icchaka Rabina był wrogiem numer jeden i był nawet moment, przynajmniej jeden taki, kiedy Izraelczycy mogli go zabić w Bejrucie w 1982 roku.

Icchak Rabin nie zajmował się w pierwszej części swojej kariery wojskowej palestyńczykami.

Na początku przemocy było stosunkowo mało, ale jako szef sztabu Icchak Rabin wydał niesławny rozkaz, żeby tym, którzy rzucają kamieniami, pogruchotać kości.

To wszystko jeszcze nie wystarczałoby, gdyby nie to, że Shimon Peres, ten nielubiany, a czasem wręcz pogardzany, najbliższy współpracownik Icchaka Rabina, zdecydował się otworzyć ten tylni kanał komunikacji, jak to się eufemistycznie nazywało.

Także moje rozmowy z Icchakiem Rabinem to byłaby bardzo krótka książka, tak jedna dziesiąta strony.