Mentionsy

Tymczasem NSDAP wraz ze swoim wodzem organizowała wiece, na których przekonywała Niemców,

Wreszcie, gdy po gorącym politycznie lecie 1930 roku przyszło do wyborów, NSDAP zdobyła aż 18% głosów, a komuniści kolejnych 13%, co zapewniło im drugie i trzecie miejsce w tych wyborach.

Bo, przypomnijmy, niemiecki system w owym czasie składał się z radykałów lewicowych, czyli po prostu Komunistycznej Partii Niemiec, radykałów prawicowych, czyli NSDAP, do tego takiej kilkupartyjnej koalicji centrowej, od centrolewu do centruprawu,

I kiedy w 1930 roku NSDAP zwiększyła swoje poparcie z 2,5 na 18 ponad procent, to znaczy reprezentacja w Reichstagu z 12 na 107 posłów, to okazało się, że nagle pośrodku tego wszystkiego zaczyna się rozpychać ogromne, radykalne coś.

Była, jak już powiedziałem, SPD, NSDAP i Partia Komunistyczna, które razem miały ponad połowę miejsc w parlamencie.

No i zachodni alianci byli w kropce, bo mogli uderzyć w Niemcy, powiedzieć nie macie to wszystko spłacić tu i tenas i tym bardziej podsycić radykalne partie w stylu NSDAP, która przypomnijmy wygrała wybory w jednym z 30 okręgów wyborczych już w Prusach Wschodnich i ogólnokrajowo zdobyła przecież drugie miejsce.

Z kolei druga największa partia, czyli NSDAP, może by i chciała, może by i nie chciała, zależy od warunków, w każdym razie Gröning kusił Hitlera współpracą, ale nie zgadzał się na formalną koalicję z NSDAP.

A dwa, z politycznego punktu widzenia, wielokrotnie bardziej opłacało mu się bić w ten rząd, bo wiedział, że NSDAP może tylko i wyłącznie zyskać na kolejnych kryzysach niemieckich i na kolejnych potknięciach rządu Gröninga.

W froncie harcburskim było oczywiście NSDAP.

I także Niemiecka Narodowa Partia Ludowa, czyli ta skrajna monarchistyczna prawica, która święciła triumfy zanim NSDAP rozwinęło skrzydła.

Der Stahlhelm to była organizacja skupiająca weteranów I wojny światowej, założona jeszcze w 18 roku, która nawet wystawiła swojego kandydata do wyborów w 32, ale ostatecznie stała wchłonięta przez NSDAP.

Wobec tego planu sprzeciw zgłosiła i NSDAP, i komuniści, i DNVP.

Za to pojawiła się nowa, chrześcijańsko-narodowa Partia Chłopów i Farmerów, która potem współpracowała z NSDAP.

Talman gotów był przeczekać rządy NSDAP, bo on uważał, że jak NSDAP dojdzie do władzy, to oczywiście sobie nie poradzi.

Te rządy NSDAP skończą się ogromną katastrofą i kompromitacją tej partii i wtedy masy pracujące miast i wsi ruszą głosować

W związku z tym sympatycy NSDAP, którzy byli we władzach rozlicznych regionów, chcieli wkręcić Hitlera na oficjalny etat urzędniczy, żeby móc mu dać obywatelstwo.

To 20 lutego towarzysze partyjni, w sensie Hitler z kolegami tak naprawdę, podjęli decyzję, że to Hitler wystartuje w wyborach prezydenckich, reprezentując NSDAP, bo Hitler rozważał inną opcję, mianowicie wystawienie Franza Eitera von Epa, którego później postawi na czele rządu bawarskiego, albo też wystawienie Wilhelma Fricka, innego ważnego członka NSDAP,

Ale ostatecznie podjęli decyzję wszyscy najwyżsi członkowie partii, że nie, że Hitler musi wystartować, bo też akcje NSDAP rosną, Hitler jeszcze im pomoże.

Ważne, żeby jak najlepiej się zaprezentował, żeby rozreklamować NSDAP, żeby pokazać, że kandydat NSDAP może ubiegać się o urząd prezydenta, a więc NSDAP może przejąć.

NSDAP oskarżała Hindenburga o zdradę jego zwolenników, tych, którzy go popierali, konserwatystów, monarchistów, jeszcze w 1925 roku i sprzymierzenie się z katolikami, z marksistami, z Żydami, którzy wtedy na niego nie głosowali, a teraz zmienili zdanie.

Poza tym NSDAP twierdziła, że Hitler padł ofiarą kampanii zastraszania prowadzonej przez katolików, marksistów i Żydów.

Ale NSDAP znalazło inny sprytny wytrych.

Bo tak, zaraz po wyborach prezydenckich Brüning zdelegalizował SA, w sensie Sturmabteilung, bojówkę NSDAP, oraz bojówkę partii komunistycznej Rotfront.

Bo poza tym, że zrażał do siebie monarchistów, konserwatystów i tak dalej, to jeszcze działający na zapleczu Kurt von Schleicher, bliski współpracownik prezydenta von Hindenburga, już szykował się do zawiązania koalicji z NSDAP, bo widział, że im rośnie i że to oni zaraz będą największą partią i to z nimi lepiej współpracować niż z niepopularnym centrum.

NSDAP była jak najbardziej ciepło nastawiona do wojska, ciepło nastawiona do dyktatury, więc może by z nimi, może by zrobić taki taktyczny sojusz.

Najwyższej Generalicji z prezydentem von Hindenburgiem na czele i tymi popularnymi radykałami z NSDAP.

No i jeszcze przyspieszonych wyborów, bo Hitter widział, że NSDAP bardzo mocno rośnie i może się cieszyć znacznie większym poparciem niż to 18% z 30 roku.

NSDAP wygrało te wybory w sposób absolutnie zdecydowany.

To znaczy, NSDAP zdobyło 37% głosów i był to też najlepszy wynik w historii wyborów dla tej partii.

Oczywiście, NSDAP później miała więcej miejsc w parlamencie, ale nie były to już demokratyczne wybory.

I w tych wyborach NSDAP zdobyła poparcie na poziomie tego, które Hitler uzyskał w drugiej turze.

Wszędzie indziej zwyciężała NSDAP.

NSDAP, która najlepszy wynik

I w ten sposób, pod wpływem potężnego kryzysu, ale też nieprzejednanej postawy w kierunku nie wchodzenia w żadne sojusze, dopóki nie będziemy mogli rządzić samodzielnie, NSDAP doprowadziła do takiego kryzysu politycznego.

że w kolejnych przyspieszonych wyborach NSDAP rozjeżdża wszystkie inne partie i zdecydowanie wygrywa wybory.