Mentionsy

W każdym razie Heinrich Brüning utrzymał się na stanowisku kanclerza po tych katastrofalnych dla tego centrum wyborów, ponieważ osłaniał go prezydent Paul von Hindenburg.

W każdym razie, mimo tak słabej reprezentacji partii rządzących w Reichstagu, Hindenburg dał Brüningowi specjalne uprawnienia do rządzenia bez parlamentu.

Jednak Brüning robił to wszystko przede wszystkim po to, żeby pokazać aliantom, że nie może płacić reparacji, po prostu nie ma z czego, a nie może ich wypłacać kosztem odbierania ludziom zasiłków, bo wtedy eksplodują w Niemczech siły radykalne, a tego przecież nikt nie chce.

Ale to nie znaczy, że rząd Brüninga wypłacał wszystkim zasiłki.

To wszystko jednak nie ma wielkiego znaczenia dla samego Brüninga, bo w tym samym czasie trwają już wybory parlamentarne, w których jego koalicja przepadnie.

Brüning rządził w ramach układu, który sam nazywał autorytarną demokracją, co jest uroczym nazwanie, nazwą samym w sobie.

I był to kolejny punkt, w którym toczył on bardzo istotny konflikt z Brüningiem.

Pod koniec 1931 roku rozpadła się koalicja średniopartyjna, której przewodził Brüning i w jej miejsce weszła pięciopartyjna koalicja.

W każdym razie, Brüning, dalej jeszcze będący kanclerzem, agitował bardzo mocno za bohaterem narodowym, mężem stanu, wielkim dowódcą, Paulem von Hindenburgiem.

Mianowicie mówiło, że jeżeli popierasz kanclerza Brüninga i jego reformy, to głosuj na Hindenburga.

Słusznie zwracając uwagę, że przecież to Hindenburg wystawił Brüninga i to Hindenburg w dużej mierze odpowiadał za jego działalność, bo przecież dawał mu specjalne uprawnienia dekretami.

No bo wygrał wybory i mógł już się Brüninga pozbyć.

A Brüning coraz bardziej był mu nie po drodze.

Bo tak, zaraz po wyborach prezydenckich Brüning zdelegalizował SA, w sensie Sturmabteilung, bojówkę NSDAP, oraz bojówkę partii komunistycznej Rotfront.

Hitter nie był przeciwny współpracy z prezydentem, ale jego podstawowym warunkiem było odsunięcie Brüninga od władzy oraz zniesienie zakazu działalności SA oczywiście.

Ostatnią kroplą, która przelała czarę goryczy wobec Heinricha Brüninga była afera wokół Osthilfe.

W związku z tym postanowił się Brüninga ostatecznie pozbyć.

W miejsce Brüninga pojawił się Franz von Pappen z partii Centrum, aczkolwiek bardzo szybko z niej odszedł, zaczął robić samodzielną, w cudzysłowie, samodzielną karierę i okazał się jednym z najpotężniejszych pożytecznych idiotów w historii.