Mentionsy

Mało który film w historii kina jest tak wielkim wyzwaniem dla krytyka filmowego, chcącego stworzyć tekst zarówno trafny, jak i posiadający swoją własną literacką wartość, jak właśnie Mulholland Drive, film Davida Lyncha z roku 2001.

Pisali o tym w filmie Jim Hoberman, Jonathan Rosenbaum, admirator twórczości Davida Lyncha, Dennis Lim, a także wielu, wielu...

O tym, że twórczość Lyncha potrafi być wyzwaniem dla literatów, może świadczyć także słynny esej Davida Fostera Wallesa, rzekomo fajna rzecz, której już nigdy nie zrobię, poświęcony pracy Davida Lyncha na planie filmu Zagubiona Autostrada.

Czym jest wyjątkowe osiągnięcie Davida Lyncha w filmie Mulholland Drive?

Donosząc z festiwalu, na którym Złotą Palmę zgarnął pokój syna, na niego Morettiego, a nagrodę za reżyserię, podzielili David Lynch i bracia Coen za Mulholland Drive i za Człowieka, którego nie było, którego notabene także genialnie zrecenzował w kinie Łukasz Wojdan, dodam.

Otóż Adam Garbicz najwyraźniej poczuł się tak rozsierdzony tym tekstem i także osobnym esejem, jaki Jerzy Płażewski w bardzo negatywnym tonie zamieścił na temat Davida Lyncha.

Jakże doceniłby tę kawową metaforę David Lynch, prawda?

W tym podcaście omawiałem chociażby bulwar zachodzącego słońca, do którego bezpośrednie odwołania znajdują się w filmie Davida Lyncha.

David Lynch dotknął samej istoty Hollywoodu, bo czy nie mówimy o Hollywoodzie właśnie jako o fabryce snów?

Być może nieprzypadkowo David Lynch umieścił w filmie, oprotestowany z początku przez pierwszych producentów,

David Lynch rozważał nakręcenie spin-offa, czyli serialu pokrewnego.

Już na etapie pracy nad pilotem pojawiły się takie pomysły nakręcenia pewnej kody, która mogłaby domknąć ów pilot i można by sprzedać ten film na rynek telewizyjny europejski, ale David Lynch potrzebował czasu i tak naprawdę dopiero po półtorej roku, kiedy zostały zebrane pieniądze przez

Film dokumentalny pod tytułem Lynch Oz zasugerował bardzo mocno, że każdy film Davida Lyncha jest poniekąd remake'iem Czarnoksiężnika z Oz.

John Thorne Reimagining David Lynch's Mulholland Drive

Tak napięty, jak tylko może być napięta struna w skrzypcach prawdziwego filmowego wirtuoza, jakim jest David Lynch.

Otóż, że w tej opowieści David Lynch obsadził Ann Miller, jest wspaniałą wisienką na torcie i sprawia, że jest to także film o losie hollywoodzkich kobiet, dla których stres przebywania i pracy w warunkach hiperwidzialności jest zdwojony o tym, o czym mówi także film.

I kiedy Adam schodzi na dół, podchodzi do samochodu Castilianich i rozwala szybę kijem do golfa, to nie tylko jest to dowcipne nawiązanie do rzeczywistego epizodu z udziałem Jacka Nicholsona na ulicach LA, ale także być może jest to z opóźnieniem wyrażony gniew Davida Lynch'a na to, jak trudną przygodą

Dostał także złotą palmę w Cannes za dzikość serca, a zatem David Lynch wie, o czym mówi.

Maximum, a z Davidem Lynchem znają się już w zasadzie od dziecka, więc to, jak tutaj zostało przedstawione Hollywood, z każdym brudnym zakamarkiem i z każdym tajemniczym starym domem sugerującym jakieś powidoki dawnego europejskiego splendoru, to wszystko jest zasługą Jacka Fiska.

W wywiadzie, jaki pojawił się na płycie z Mulholland Drive w Criterion Collection, ale ten wywiad jest też dostępny w całości na YouTubie, gdzie David Lynch rozmawia z Naomi Watts, ona zaczyna od czegoś, co wypowiada ze śmiechem, a co jednocześnie jest bardzo mroczne i dlatego bardzo lynchowskie.

I tak jak to Nathaniel West uczynił genialnie w Dniu Szarańczy i potem troszkę mniej genialnie John Schlesinger w adaptacji tej powieści, tak David Lynch w ostateczny sposób przytula do serca tych wszystkich, którym się

Dostał ją David Lynch za reżyserię tego filmu.

Jest dla mnie moralnym skandalem, że w kategorii najlepsza reżyseria Ron Howard wygrywa z Davidem Lynchem.

Uważam, że do każdej kopii filmowej tego filmu powinien być dołączony klip oscarowy z momentu, w którym Ron Howard triumfuje nad Davidem Lynchem.

I teraz tak, David Lynch wie dokładnie jaką cenę za to płacimy, jaką cenę płacimy za uczestnictwo w tej fantazji, jaką ogromną cenę płacą wszyscy ci, którzy próbują gwiazdami zostać, a mimo to w tej scenie kręci apoteozę tego momentu, kiedy patrzymy po raz pierwszy na tą niesłychanie uzdolnioną australijską aktorkę i myślimy sobie, Boże, od tej pory już zawsze będę chodził na filmy z jej udziałem.