Mentionsy

Teresy od Jezusa jest też tak naprawdę zbudowane na fundamencie bycia zamieszkanym przez Boga.

Tomasza, scholastyki, wyróżnia trzy sposoby obecności Boga w duszy i każdy z nich omawia.

To znaczy Elżbieta, która w pewnym momencie swojego życia dowiaduje się, że jej imię oznacza dom Boży i właśnie wychodząc od tej prawdy, która do niej dociera poprzez to, że poznała znaczenie swojego imienia, cała ukierunkowuje się na życie tą właśnie prawdą, tą rzeczywistością zamieszkania Boga.

Teresa bardzo intensywnie doświadczyła w sobie obecności Boga, która jest czymś dla człowieka fundamentalnym, jest u samego źródła, korzenia jego istnienia.

Już nie pamiętam, czy w pierwszym, czy już w drugim mieszkaniu, tą tajemnicę obecności Boga w człowieku, który zgrzeszył, który zgrzeszył właśnie tym grzechem śmiertelnym, ciężkim.

Więc ta obecność nadal, dla Teresy to było całkowicie oczywiste, że ta obecność Boga w centrum duszy jest.

Drugim sposobem przebywania Boga w nas, to jest przebywanie Boga przez łaskę i ono faktycznie może być zaburzone poprzez nasz grzech.

Ale znowu mamy dostępne drogi powrotu i do tej obecności, obecności Boga przez łaskę, poprzez przyjęcie sakramentów i przebaczenie naszych grzechów.

Bo ta obecność przez takie poczucie duchowe to jest właśnie trzeci rodzaj obecności Pana Boga.

Ani przeżycie duchowe nie świadczy o obecności Boga w mojej duszy w tym szczególnym sposobie przebywania, ani jego brak nie świadczy o tym, że Boga w mojej duszy nie ma.

Chociaż powiedziałbym, że kiedy prześledzi się pieśń duchową, to jest to trochę mniej jednoznaczne, bo tam przeplatają się te różne też pragnienia, tęsknoty tej osoby poszukującej Boga i to pragnienie nie tylko wiary w Jego obecność, ale też przeżycia, odczucia, doświadczenia Jego obecności też jest czymś bardzo intensywnym i można powiedzieć, że

To jest właśnie to doświadczenie czy poczucie Bożej obecności, które w nas się pojawia, które jest czymś niewątpliwie przyjemnym, dającym taką siłę czy motywację, żeby iść do przodu, a jednocześnie obiektywnie o niczym nie świadczy, bo takie samo poczucie można mieć niezależnie od tego, czy od Boga jestem blisko czy daleko.

Bo Jan od Krzyża czy Teresa faktycznie bardzo silny akcent kładą na ten pierwszy, właśnie podstawowy i fundamentalny dla wszystkich innych sposobów, sposób obecności Boga, że Bóg stwarza mnie i ja istnieję dlatego, że nieustannie jestem przez Niego stwarzany.

Właśnie dlatego, że ta obecność Boga, czy Jego miłość do mnie jest w żaden sposób przez mój grzech nie naruszona.

Ja będę kierował do Boga myśli, słowa, uczucia i one mogą stanowić właśnie jakby krótkie rozmowy.

Skierować do Pana Boga jedno, dwa zdania, jedno uczucie, jedną myśl, czy jedno spojrzenie nawet fizycznie na krzyż, na obraz, czy też przez słuch możemy sobie tutaj pomóc, jakaś piosenka, czy jakaś melodia, która może o tym mi przypomnieć, odzwony na przykład na kościele, chociaż teraz coraz rzadziej się je niestety słyszy.

Chociaż to, w jaki sposób to przedstawiłeś, chyba odnosi się do takiego nieprawdziwego i fałszywego obrazu Pana Boga, który jest moim kontrolerem i sprawdza, czy ja wykonuję plan, który dla mnie na dzisiaj przewidział w 100%.

Zresztą ta praktyka Bożej Obecności prowadzi też do rozpalenia miłości i do odkrycia prawdziwego obrazu Pana Boga.

Wiesz co, fajnie, że kwestia obrazu Boga tutaj wychodzi, bo myślę, że to też bardzo intensywnie wpływa na sposób przeżywania Bożej Obecności, bo ja zdaję sobie sprawę, że przy tym obrazie Boga kontrolującego, oceniającego, wyłącznie wymagającego,

Jana słyszymy, że Boga nikt nigdy nie oglądał, tylko Jezus o nim pouczył, więc ten nasz obraz Pana Boga, który jest duchem przecież, on zawsze będzie jakoś nieadekwatny, ale to nie oznacza, że nie możemy go oczyszczać.

Wydaje mi się, że to jest ciekawy i dość nieoczywisty wniosek, który tutaj się pojawia i który też nie wypływa z samych tekstów Wawrzyńca czy tych innych, które omawialiśmy, że praktyka Bożej obecności o tyle ma sens i o tyle prowadzi mnie do rozwoju duchowego, o ile przeżywam obecność Boga jako coś pożądanego w moim życiu.

O ile mam taki obraz Boga, że ja chcę się z Nim spotkać i chcę Jego obecności.

Że uświadamianie sobie Bożej obecności budzi we mnie lęk, no to tak naprawdę, tak to trzeba nazwać, problemem nie jest to, że Bóg ten lęk we mnie wzbudza, tylko ten obraz Boga, który w sobie noszę.

I to też może być pięknym doświadczeniem takiego oczyszczenia tego prawdziwego obrazu Pana Boga.

Ale na ten temat już rozmawialiśmy o różnych obrazach Boga, więc możemy odnieść do tamtego podcastu.

Tak, natomiast to myślę, że jakoś można skonkludować, czy zakończyć tym wnioskiem, przynajmniej mi się to jakoś krystalizuje, że ta sama praktyka Bożej obecności, która jeśli obecność Boga jest czymś właśnie dla mnie pożądanym i jeśli po prostu chcę,

Bo ta praktyka, która moralnie może przynieść skutki, w tym sensie, że ja będę się bał Boga, w którego obecności cały czas wchodzę, że ja po prostu pewnych rzeczy nie będę robił i ktoś, kto patrzy na moje zachowanie z zewnątrz może stwierdzić, no tak, pomaga mu, bo mniej grzeszy.

Chociaż to oczywiście znowu kolejną dygresję by można było powiedzieć, że i tak takie czyny, które wykonujemy na przykład z lęku, one i tak mają skutek dla nas, bo mogą oczyszczać w nas ten dobry i prawdziwy obraz Pana Boga.

Nie chodzi o to, żeby się usprawiedliwiać albo kanonizować, tylko żeby sprawdzić, czy ja w tych moich decyzjach, które podejmuję w codzienności, czy ja biorę pod uwagę Boga i Jego nauczanie, ale przede wszystkim, czy ja biorę pod uwagę to, że On jest przy tych decyzjach obecny,

I Wawrzyniec mówi, no bo to nie jest tak, że ja odkrywam intencje, jak odkryję, że idę tam dlatego, że boję się Pana Boga albo boję się, że sąsiadka mnie obmówi, bo nie poszedłem na tą uroczystość.

I to jest właśnie próba wpuszczenia Pana Boga do tych rzeczywistości, do których wcześniej zupełnie On nie miał dostępu.

A już na pewno w naturalny sposób nie kierowały mojej myśli, mojej uwagi na Pana Boga, a teraz nagle okazuje się, że moje zmysły pracują po to, żebym ja się z Panem Bogiem mógł zjednoczyć.

Ja tej przyjemności już nigdy przeżywać nie mogę, tylko żeby ona mnie zawsze kierowała do Pana Boga.

Cnotą wiary, która pozwala nam, można powiedzieć, widzieć Boga właśnie w naszej codzienności, kontaktować się z Nim jako jedyny proporcjonalny środek, jak mówi święty Jan od Krzyża, do zjednoczenia z Bogiem na tym poziomie rozumu naszego.

Chociaż Teresa od Jezusa mówiła dokładnie to samo, że heroizm miłości wcale nie polega na tym, że czynię wielkie czyny, tylko że nie przepuszczam żadnego czynu, który mogę zrobić dla drugiego ze względu na to, że kocham Pana Boga.

Jakieś tam duszpasterskie, jestem wspaniałym katolikiem, a potem to się zaczyna całkowicie rozjeżdżać, tylko że powoli, powoli, krok po kroku, ja zaczynam nieść Boga tam, gdzie On mnie posyła.

Tak, ja myślę, że właśnie to jest sekretem tego, że Teresa właśnie powiedziała, że im bliżej Boga tym ludziom lepiej jest przy mnie, dlatego że nie tylko obiektywnie, ale również na tym poziomie subiektywnym, przeżyciowym jej decyzji, ja tego Boga po prostu przenoszę.