Mentionsy

O dobrym kmiotku, jego synu Niespodzianku i o Madeju.

Jestem rozbójnik Madej.

Widzisz więc młodzieńcze, mówił dalej Madej do Niespodzianka.

Ze zwieszoną w dół głową Madej pozostał, a Niespodzianek dalej poszedł.

Kazałbym cię na Madejowe łoże zaprowadzić.

Niespodzianek całkiem by zapomniał o Madeju.

Niespodzianek udał się za nim i ujrzał straszne łoże madejowe.

Zastał Madeja na pniu dębowym.

Opowiedział mu wszystko, opisał przygotowane dla niego łoże i już miał odejść, gdy Madej powstał, zadrżał i rzekł.

Na wzgórku między trzema jamami, w których bogactwa Madeja były, wbił do ziemi jabłonową jego buławę.

Madej przeżegnał się, uklągł i zadaną sobie pokutę ściśle wypełniać zaczął.

Niespodzianek zaś rad, że zapis swej duszy odzyskał, życie swoje uratował i Madeja na drogę skruchy, pokuty i miłosiernych uczynków naprowadził, powrócił wkrótce do domu i strapionych rodziców tak pocieszył, że jakby się na nowy świat narodzili.

Przypomniał swą niegdyś przygodę z Madejem i spiesznie udał się ku cudownej jabłoni z klęczącym starcem.

Stanął przed modlącym się wciąż starcem, w którym Madeja poznał.

Jak tylko Madej grzech wymieni, za każdą razą jabłko upadnie.

Na jabłoni dwa jeszcze jabłka wisiały, a Madej więcej grzechów przypomnieć nie może.