Mentionsy

O ile eustres pobudza układ odpornościowy, o tyle dystres, czyli te silne pobudzenie go obniża.

A nie, jeżeli pojawia się dystres, to właściwie te fizjologiczne stany przez chwilę chwieją się na granicy bezpieczeństwa, ale jeżeli dystres się troszeczkę przedłuża, to nam się to załamuje.

Czyli generalnie jesteśmy w takim stanie, w którym w dystresie chodzi o uniknięcie za wszelką cenę tego, co ten dystres wywołuje, bez właściwie specjalnego sięgania po zasoby, przetwarzania informacji, jakiegoś głębokiego, logicznego myślenia.

A nawet dystresu.

A nawet dystresu, ale problemem dzisiejszych czasów jest to, że bardzo często u wielu osób całe 24 godziny i całe tygodnie to jest bycie w tym eustresie, a dodatkowo często jakby wchodzimy w tą fazę dystresu.

No to znowu różnicuje nas doświadczenie życiowe w kontekście tego, co u nas będzie granicą eustresu i dystresu, czy w ogóle stresu.

Jeżeli jesteśmy smutni i stało się coś złego, to poziom granicy między stresem i dystresem będzie inny niż wtedy, kiedy jesteśmy wełw chori.

To chcę się tylko upewnić, czy te funkcje są zaburzone przy eustresie czy dystresie?

Głównie przy dystresie.

Jeżeli im się postawi tą sytuację o 48 godzin i koniec, to oni mogą wejść gwałtownie w dystres.

Natomiast u wszystkich, jeżeli przekroczymy granicę dystresu, czyli jeżeli nagle obudzimy się pewnego dnia i okaże się, że następnego dnia trzeba oddać coś, co jest nie do zrobienia w ciągu 24 godzin, na pewno nie będziemy w dobrej sytuacji.

No to on oczywiście będąc ambitnym młodym człowiekiem, jeżeli w to uwierzy, to siądzie do tego testu w skrajnym dystresie.

Jeśli ludzie są w potwornym dystresie, tym większe są oczekiwania.

Tutaj próby uniknięcia dystresu są chyba tak samo ważne jak treningi.

Czy ten chroniczny dystres jest w stanie coś na stałe zepsuć, zmienić w naszym mózgu?

Które decydują o tym, w którym momencie przeskakujemy z eustresu na dystres.

Jest na dystres bardzo wrażliwy, ale też decyduje o tym, kiedy ten dystres się pojawia.

Dystres stały może uszkodzić hipokamp, a więc obniżyć nie tylko jego zdolności, o których mówiliśmy wcześniej, ale również jego zdolności wynikające w uczestnictwie w tym mechanizmie przeskakiwania z eustresu na dystres.

Efekt jest taki, że jeżeli my spowodujemy silne obciążenie hipokampu przez dłuższy czas, szczególnie w mózgu młodym, to możemy zniszczyć system ograniczający pojawienie się dystresu.

Ale jeżeli my przeciążymy jego hipokam w tym zakresie i ten hipokam zostanie uszkodzony, to on otworzy oczy rano, uzmysłowi sobie, że ma to zadanie do wykonania i wejdzie absolutnie w dystres natychmiast.

Czy można powiedzieć, że eustres to jest ten dobry stres, a dystres to jest ten zły stres, czy to jest złe uproszczenie?

Czy to jest eustres, czy to jest dystres.

A więc to przedłużający się dystres, czy eustres, czy w ogóle stres będzie w jakimś stopniu zawsze dla nas niebezpieczny.

Na jakie jeszcze inne przede wszystkim narządy wewnętrzne ten stres będzie wpływał negatywnie, w szczególności gdy będziemy mieli często do czynienia z tym dystresem?

Jeżeli zauważymy, że dystres będzie mocno nam ograniczał chociażby działanie układu odpornościowego albo będzie nam dezorganizował funkcjonowanie układu łożyska naczyniowego, czyli układu krwionośnego, odcinając dopływ krwi do jakichś struktur, które w tej nagłej potrzebie są mniej znaczące, to należy się spodziewać, że to będzie wiele narządów.

Oczywiście uczeń wejdzie w tym momencie w dystres.

Nauczyciel się dziwi, że ten skądinąd dobry w jego przedmiocie uczeń nie odpowiada na żadne z pytań, ale nie powinien się dziwić, bo on jest w takim dystresie, że gdyby go zapytać o miejsce zamieszkania, prawdopodobnie w tym stanie, w tym momencie też by nie odpowiedział.

Uczeń teraz siedząc w ławce, kiedy dystres mu zszedł, kiedy hipokampy się włączyły, nagle odkrywa, że w jego mózgu są odpowiedzi na pytania.

Są osoby, które... Te drugie osoby na pewno nie były jeszcze w tym całkowicie dezorganizującym dystresie, bo tak długo jak długo człowiek próbuje kombinować i szukać... Właśnie o to chciałem podpytać, czy to jakoś z neurologii... To jest ta różnica między nami.

Czyli porządny sen i przypilnowanie tego, żeby było go odpowiednio dużo i żeby on był odpowiedniej jakości, będzie powodował, że nasze mózgi będą na stres, szczególnie dystres, bardziej odporne.

Czyli dystres będzie zorganizował każdy rodzaj naszej aktywności, również aktywność fizyczną.

Jeżeli nasze mięśnie, nasz układ ruchu jest taką prostą, ale jednocześnie najbardziej skuteczną odpowiedzią na zagrożenie, to dystres jednak nie będzie dezorganizował działania układu ruchowego.

Więc to nie jest tak dokładnie, że te kompetencje fizyczne w dystresie są ograniczane.

Chyba chciałem to pytanie zadać bardziej w drugą stronę, czyli o ten wpływ aktywności fizycznej na stres, czyli jak z punktu widzenia... Tak, podobnie jak sen, aktywność fizyczna sprzyja ograniczaniu wpływu dystresu na nas i sprzyja pojawianiu się dystresu jako takiemu.

Oczywiście nie, ale będą wpływać i ich poziom w naszym mózgu i kompetencje naszego mózgu w ich wydzielaniu będą wpływały na tym, w którym momencie ten dystres będzie się u danej osoby pojawiał.

Innymi słowy, w pewnym sensie przyzwyczajanie mózgu do endorfinowej obrony przed bólem czy stresem będzie dawało efekty opóźnionego pojawiania się dystresu, a uprawianie sportu jest takim sposobem, żeby ten mózg do wydzielenia endorfin przyzwyczajać.

Czyli czy dobrze rozumiem, że aktywność fizyczna będzie działała zarówno profilaktycznie pod kątem występowania tego dystresu, ale też może pomóc, że tak powiem, post factum, czyli regulować ten np.

Dystres na wczesnym etapie będzie dezorganizował rozwój układu nerwowego do tego stopnia, że może poczynić spustoszenia, które nie będą do nadrobienia.