Mentionsy

I tę drugą perspektywę, już republikańską, znaczy perspektywę Republiki Islamskiej i to są takie dwie perspektywy, które w jego twórczości są obecne na różne sposoby, które sprawiły, że on się jednak zdecydował na to, by pozostać w Iranie, by z Iranu nie wyjechać, a równocześnie, by jednak nie być twórcą, który pisze do szuflady,

Tylko jednak takim twórcą, który w ramach tego systemu i takiej ograniczonej swobody, różnie definiowanej w różnym okresie, jednak angażować się politycznie w ramach Republiki Islamskiej.

Dlatego, że jest on zarówno krytykowany przez przeciwników Islamskiej Republiki Iranu, jak i przez jej zwolenników, niezależnie z której, powiedziałabym, poszukalibyśmy tej opinii, recepcji jego twórczości, to on, mimo swojego ikonicznego statusu,

Dlatego, że chociażby ze strony tych twardych zwolenników Islamskiej Republiki jest on uznawany za liberała i reformista.

Natomiast dla przeciwników Islamskiej Republiki to, że on w jakiś sposób w tym Iranie cały czas jest i znalazł sobie miejsce, znalazł sobie sposób na taką negocjację własnej pozycji.

To, że z tego Teheranu nigdy nie wyjechał, jest świadectwem tego, że nie możemy go zaliczyć do takich krytyków może tego rodzaju, jakim Irańczycy, ci przeciwnicy Islamskiej Republiki, chcieliby go w nim widzieć.

Krytyką ze strony władz irańskich, Ali Khamenei uznał to wręcz za taki przejaw spisku wymierzonego w bezpieczeństwo narodowe i podważanie istoty i fundamentów Republiki Islamskiej, więc w tym względzie rzeczywiście można powiedzieć, że Doulatabadi jest takim głosem bardzo wyraźnym na scenie polityczno-ideologicznej

Przecież jednym z fundamentów Republiki Islamskiej, który właściwie istnieje od samego początku, ale teraz wyraźnie go widać, to jest polaryzowanie społeczeństwa, to jest polaryzowanie różnych grup przeciwko sobie.

Szalenie ważny wymiar propagandowy dla młodziutkiej wtedy jeszcze Republiki Islamskiej.

Tak jak sama wspomniałaś, moment, w którym Saddam Hussein zaatakował Iran, zaatakował Islamską Republikę Iranu, to były tak właściwie same początki istnienia Islamskiej Republiki Iranu jako bytu politycznego.

W długim trwaniu istnienia Islamskiej Republiki o wojnie świętej i świętej obronie można było mówić dobrze albo wcale.

Ona została ocenzurowana w momencie, w którym o ile często nazywamy, czy też porównujemy politykę Islamskiej Republiki Iranu do takiej sinusoidy, gdzie mamy momenty dokręcania śluby, potem mamy delikatną odwisz.

Termin szachid stał się takim terminem ponadreligijnym, bo szachidem mógł być chrześcijanin, który zginął w obronie Republiki Islamskiej, Żyd, który zginął w obronie Republiki Islamskiej, Zaratusztrianin, który zginął w obronie Republiki Islamskiej.