Mentionsy

A ponieważ czerpię mocno z Heglona, to oczywiście czerpię mocno z Fichtego, Kanta i całej historii niemieckiej.

I to jest pytanie, czy Jakub Kloc-Konkołowicz w tej książce, którą tam mamy wyeksponowaną, czyli w rozumie praktycznym filozofii Kanta i Fichtego,

To znaczy, mnie się wydaje, że on starał się Kanta i Fichtego przynajmniej w tej książce przeczytać jako autorów, którzy wprowadzili jakąś bardzo ważną problematykę.

Kant, Fichte i Hegel są przedstawieni w pierwszej części tej książki jako tacy trzej podstawowi teoretycy tej teorii właśnie uznania.

No i Kloc-Konkołowicz w tej książce właśnie rekonstruuje, jak to już u Kanta można dostrzec z pewnych momenta.

Nie pamiętam, czy przytacza dokładnie ten przykład, tam na przykład w tej metaforze Państwa celów u Kanta, tam się nagle rysuje już coś, taki rozum, który jakby włącza też inne rozumy.

A Kloc-Konkołowicz to jakby sprowadza do takiej dialektycznej kontynuacji wprost zakazu instrumentalizacji Ukanta.

Polemista Hoppsa w dużej mierze i raczej właśnie próba innego spojrzenia na polityczność, wręcz trochę takiego antycznego i jednocześnie od Rousseau jakby jest już bardzo jasny wektor, że Rousseau no to jest ten kierunek Kant, tak, że Kant jest jakby zainspirowany Rousseau, więc jakby...

Można powiedzieć, że takim kulminacyjnym punktem tej książki jest Kant, Fichte, Hegel.

Po prostu też objętościowo Kant, Fichte, Hegel zajmują bardzo dużo miejsca.

I próbuje sobie z nim poradzić i Rousseau, i próbuje sobie z nim poradzić Kant, pisząc przecież o porzekadle, gdzie jest po prostu przeciw Hobbesowi.

Natomiast John Rawls też, jak tam się doczytać, to on się oczywiście inspiruje na przykład mocno właśnie Kantem.

Natomiast Arendt jest o tyle ciekawa, że tak jak to przedtem przedstawiłem, to mogło tak zabrzmieć, że wszystko, co jest po tej trójcy tych filozofów niemieckich, Kantki i Hegel, to jest jakoś ich kontynuacją.