Mentionsy

A ponieważ czerpię mocno z Heglona, to oczywiście czerpię mocno z Fichtego, Kanta i całej historii niemieckiej.

Takim kluczowym momentem dla zbudowania takiej, a nie innej recepcji Hegla jest interpretacja Fichtego, zarówno w filozofii Siemka, jak i w filozofii profesora Kloca-Konkołowicza.

I jest też oparty na takim przekonaniu, może wyrażonym tutaj pośrednio, natomiast w innych tekstach Kloca-Konkołowicza wprost, że polska recepcja Fichtego jest recepcją bardzo ułomną.

I przede wszystkim widzi się Fichtego w tej perspektywie jego teorii intersubiektywności, tej konieczności zapośredniczenia ja w innym, jako właśnie tej perspektywy, która jest jakby tym szkicem, czy źródłowym punktem dla rozumienia transcendentalnej filozofii społecznej, ponieważ to właśnie ta perspektywa, czy ta transcendentalna struktura uznania

Ale tak czy inaczej, dla mnie, ja zawsze czytałem to w taki sposób, że jego interpretacja Fichtego jest jednak w tym sensie teleologiczna, że on jest ujęty jako zmierzający do Hegla.

I to jest pytanie, czy Jakub Kloc-Konkołowicz w tej książce, którą tam mamy wyeksponowaną, czyli w rozumie praktycznym filozofii Kanta i Fichtego,

To znaczy, mnie się wydaje, że on starał się Kanta i Fichtego przynajmniej w tej książce przeczytać jako autorów, którzy wprowadzili jakąś bardzo ważną problematykę.

Ja się zastanawiam, na ile to jest tak, że jednak Kloc-Konkołowicz potraktywał Fichtego trochę inaczej.

To znaczy, widząc zarazem oczywiście ten cały bagaż i tą całą możliwość, która wynika z takiego odczytania Fichtego dla filozofii społecznej, ujmował go jako autora nie tylko będącego w jakiejś drodze do Hegla, ale także takiego samoistnego.

Bo czy ta lektura Fichtego jest teleologiczna czy nie?

Potem pokazuje jak u Fichtego, gdzie tamto już jest bardzo takie abstrakcyjno-teoretyczne, zostaje to zakonstruowane i potem pojawia się to u Hegla i on bardzo jasno tutaj uwidacznia pewną dosyć fundamentalną różnicę między Fichtem i Heglem.

To jest jakby ta wspólnota istot rozumnych, która u Fichtego zostaje zdynamizowana, ale nie uhistoryczniona.

Natomiast jednak ja bym powiedział, że Hegel jest jakimś dopełnieniem i wypełnieniem, w tym sensie jest perspektywą pełniejszą niż perspektywa Fichtego, chociaż oczywiście Fichte to jest moja interpretacja.

Rola wyobraźni w odniesieniu do państwa celów, czy pewne ujęcia właśnie Fichtego.