Mentionsy

Hegel na pierwszym planie jako filozof nowoczesności.

No i czerpię bardzo mocno właśnie z tej tradycji hegelowskiej tego odczytywania hieroglifu rozumu.

Kant, Fichte i Hegel są przedstawieni w pierwszej części tej książki jako tacy trzej podstawowi teoretycy tej teorii właśnie uznania.

W tym sensie jakby znowu ten Hegel w tym odczytaniu jest tym mniej idealistycznym filozofem, który jakby twardziej stąpa po ziemi.

Natomiast jednak ja bym powiedział, że Hegel jest jakimś dopełnieniem i wypełnieniem, w tym sensie jest perspektywą pełniejszą niż perspektywa Fichtego, chociaż oczywiście Fichte to jest moja interpretacja.

W polskich przekładach to chodzi głównie o wykłady, w których Hegel komentował paragrafy między innymi encyklopedii, które przez lata nie były traktowane w pełni poważnie, bo nie było jakby kwestia tego, na ile one są rzeczywiście słowami.

I Kloc-Konkołowicz wprowadza tutaj takie pojęcia, oczywiście nie są to pojęcia hegelowskie, ale pojęcia alter ego, jako takiego dobrego określenia tej kondycji człowieka, człowieka jako sprzeczności, to też jest w notatek Hegla, mniej znany człowiek jest sprzecznością.

Hegel, a w szczególności to, co Hegel mówi w zasadach filozofii prawa, to jest uznane w jakimś sensie za taki fundamentalny tekst założycielski nowoczesnej polityczności czy nowoczesnego społeczeństwa, takiego, jakie ono jest przynajmniej w tym europejskim wydaniu i jako tekst fundamentalny dla zrozumienia ducha tej

Jakoś w tym Hegelu jest, że ten Hegel, to co on opisuje, te kolejne etapy życia społecznego, czy kolejne wymiary, czy poziomy można powiedzieć, że to są rzeczy, które on jest takim pierwszym teoretykiem, który dokonuje próby naprawdę takiej pełnej rekonstrukcji życia społecznego z perspektywy filozoficznej i do tego właśnie już, które możemy już określić nowoczesne.

Można powiedzieć, że takim kulminacyjnym punktem tej książki jest Kant, Fichte, Hegel.

Po prostu też objętościowo Kant, Fichte, Hegel zajmują bardzo dużo miejsca.

Próbuje sobie z nim poradzić Hegel, który właśnie tę koncepcję walki jakoś próbuje

Więc jakby też jest dialektyczna kontynuacja i przekroczenie pewnego ujęcia, przy czym Hobbes rekonstruuje to z perspektywy jednostki ujętej w sposób abstrakcyjny, jednostronny, a Hegel w tej perspektywie ujmuje właśnie jako ten filozof nowoczesności, bo to jest ta nowoczesna perspektywa ujęcia człowieka w ogóle, nie człowieka z jakichś partykularnych

Natomiast z drugiej strony, ponieważ Hegel jest tutaj ujęty jako filozof... Hegel nie jest żadnym idealistą.

To jest chyba oczywiste, że Hegel nie był żadnym idealistą, czyli cała ta marksowska operacja

I Kloc-Konkołowicz mówi wprost, że w jego przekonaniu to, co jest najciekawsze u Marxa, to jest to, co jest jakby przejęte, czyli jest kontynuacja umyślenia hegelowskiego.

Natomiast nie mają aż tak przełomowego czy kluczowego znaczenia w dialektyce tych wykładów, jak wcześniejsza perspektywa hegelowska.

Natomiast Arendt jest o tyle ciekawa, że tak jak to przedtem przedstawiłem, to mogło tak zabrzmieć, że wszystko, co jest po tej trójcy tych filozofów niemieckich, Kantki i Hegel, to jest jakoś ich kontynuacją.

On też czasami mówi, że ona czegoś nie dostrzega, co dostrzegł Hegel.

I to jest przykład, który daje Hegel, gdy mówi tam o czymś.