Mentionsy

Również z panem Tadeuszem i z koncepcją poety, którą forsował Mickiewicz.

No i jednym z nich jest Juliusz Słowacki, ale Juliusza Słowackiego, Adama Mickiewicza czy Zygmunta Krasińskiego odróżnia to, że cieszy się mniejszą recepcją filozoficzną, bo chyba

Filozofom jest trudniej uchwycić to, o co chodzi w światopoglądzie filozoficznym Słowackiego, niż w analogicznych studiach poświęconych czy to prelekcjom paryskim Mickiewicza, czy na przykład traktatowi o trójcy Zygmunta Krasickiego, albo jego Przedświtowi, czy psalmom przyszłości.

Dość zawoalowana, ale Mickiewicza i jemu podobnych.

Elementem, o tym właściwie jak to się odnosiło do sytuacji ówczesnych Polaków powiedziałaś, ale spróbujmy zestawić tę koncepcję ofiary, którą znajdujemy u Słowackiego z tą, no którą znajdziemy u Mickiewicza mówiącego na przykład w przedostatnim wykładzie drugiego kursu prelekcji paryskich o konieczności ofiary jako jednym z trzech i to wymienianym jako pierwszy kardynalnym punkcie mesjanizmu.

Zanim przejdę do Mickiewicza, to chciałam powiedzieć o Karolu Libelcie, który skomentował Słowackiego w 1945 roku jako jednego z tych, którzy podchwycili i potrafili umiejętnie uruchomić tę kategorię, no całkiem bolesną, jakby tego Libelt nie krył, rodzenia się jakiegoś nowego porządku w bólach i cierpieniu i właśnie ofierze.

A poprzez to również z panem Tadeuszem i z koncepcją poety, którą forsował Mickiewicz.

Brak takiej regeneratywnej, ożywczej siły, którą Mickiewicz próbował przez pana Tadeusza pokazać jako siłę właśnie tej tradycji polskiej.

Tak jak parą był dla niego Mickiewicz przez te lata 30., tak w latach 40. gdzieś tam taką kolejną parą stał się dla niego Towiański.

W tym początkowym etapie zainteresowania kołem sprawy bożej i w momencie, kiedy jeszcze tam do tego koła należał, stawiał siebie obok Mickiewicza i Towiańskiego właśnie jako takiego przewodnika narodu polskiego.

A jednocześnie nie porzucił pracy nad językiem, który był jego podstawową materią, przez co wydaje mi się bardziej konsekwentny niż Mickiewicz, który jednak przestał pisać.