Mentionsy

Władza świecka tutaj Skarga uważa, że nie jest w stanie pilnować sumień, to jest zadanie Kościoła, ale jest w stanie pilnować zachowania, zachowania, które ma na celu pewnego rodzaju wychowanie też tych jednostek.

Wraz z ojcami Kościoła to uderzył w rolę filozofii, uznał Arystotelesa, papieża za antychrysta, Arystotelesa za źródło wszelkiego rodzaju wad i wypaczeń, więc zwrócił się ku kategorii

Biorąc pod uwagę atak protestantyzmu, atak protestantyzmu, który wymierzony jest w tradycję, racjonalność, ale także estetykę kościoła katolickiego, stawia na racjonalizm i edukację w modelu właśnie takim tomistycznym, opartym na racjonalności arystotelejskiej, która jest rozpowszechniana przez kolegia jezuickie.

W 1577 roku pisze traktat o jedności Kościoła Bożego.

Piotr Skarga wraca do teologii Kościoła, pokazującej Kościół jako mistyczne ciało Chrystusa.

I wydaje mi się, że ta teologia, teologia historii, teologia Kościoła towarzyszy Piotrowi Skardze i jak gdyby też przenika późniejsze jego dzieła.

Że działać można tylko jako przedstawiciel właśnie tego właściwego mistycznego ciała, natomiast wszelkie ruchy skierowane przeciwko Kościołowi, oczywiście to nie neguje, że tam w strukturze Kościoła są i osoby, które do niego mistycznie nie należą i działania, które nie są działaniami podejmowanymi właśnie przez owo mistyczne ciało, czyli

To mistyczne ciało Kościoła jest mistycznym ciałem Chrystusa, ale nie jest tożsame z fizycznym ciałem Kościoła, ale Skarga jest głęboko przekonany na poziomie przekonań teologicznych, że wszelkie wystąpienia przeciwko Kościołowi mają charakter jedynie niszczący.

Mogły się od niego nie oddzielać i tutaj jest ta odpowiedzialność Kościoła.

No bo nie jesteśmy w stanie, władza świecka, tutaj Skarga uważa, że nie jest w stanie pilnować sumień, to jest zadanie Kościoła, ale jest w stanie pilnować zachowania, zachowania, które ma na celu pewnego rodzaju wychowanie też tych jednostek.

Zachowania herezji tego punktu takiego miękkiego, no bo jednostka, która jest przekonana o tym, że jej sumienie nie zależy od Kościoła, a więc od religii podzielanej przez wszystkich, zaczyna stowarzyszać się z innymi tego typu jednostkami i zaczynają, mogą rozsadzać tą wspólnotę od wewnątrz, powodując jednocześnie podwójne obciążenie właśnie owych chłopów.

Głowa kościoła anglikańskiego jest jednocześnie głową państwa.

Głowa państwa jest jednocześnie głową kościoła anglikańskiego.