Mentionsy

Jak przygotować Armię Czerwoną do nadchodzącej nowej wojny światowej?

No ale drugi, skrajnie przeciwny, twierdzi, że Niemcy ubiegli Armię Czerwoną swoją inwazją zaledwie o parę dni.

Państwo Radzieckie i Armię Czerwoną do nowej wojny.

Dzisiaj z naszej perspektywy postrzegamy Armię Czerwoną końca lat 30. przede wszystkim przez pryzmat wielkiej czystki, a zatem przez pryzmat zabijania dowódców, przez procesy marszałków, przez gigantyczną dekapitację kadry dowódczej.

No dobrze, ale przecież już wtedy, pod koniec lat trzydziestych, no właśnie tak patrzono na Armię Czerwoną.

Obejmując stanowisko szefa sztabu generalnego Armii Czerwonej, Szaposznikow zastawał Armię Czerwoną w procesie dynamicznych reform.

Ale musiał odpowiedzieć sobie na trzy zasadnicze, fundamentalne pytania, które miały ukształtować Armię Czerwoną, miały ukształtować ją do tego, co wydarzyło się 22 czerwca 1941 roku.

Odpowiedzi na te trzy fundamentalne pytania ukształtują Armię Czerwoną w przededniu i na początku II wojny światowej, a de facto ukształtują ją na czas całej tzw.

A zatem w percepcji Szaposznikowa, który kreował Armię Czerwoną,

Mało tego, Hitler uderzył na Armię Czerwoną, kiedy ta była w procesie, a zatem kiedy jej wojska nie zajęły ani wyjściowych pozycji do obrony, ani do ataku.

Mimo bardzo dużego zgrupowania Armii Czerwonej na zachodnich granicach, Armia Czerwona była bita częściami, bo była rozrzucona na wielkich przestrzeniach i to zresztą potem uratuje Armię Czerwoną, w tym sensie, że Armia Czerwona nie spłynęła do granic zachodnich.

Niemcy uderzyli w idealnym dla siebie momencie, w tym sensie, że w wymiarze taktycznym i operacyjnym mogli bić armię czerwoną częściami, ale z niekorzystnym strategicznie, ponieważ ta armia była już, znowu to powtórzę, w procesie przechodzenia do przygotowań do wojny totalnej.

No, jak wiemy 22 czerwca 1941 roku grom z jasnego nieba spadł na Armię Czerwoną.

Podsumowując, jeżeli my dzisiaj postrzegamy Armię Czerwoną początku II wojny światowej przez pryzmat Wielkiej Czystki, tak jak robili to politycy, dziennikarze i opinia publiczna świata w tamtych czasach, pod koniec lat 30., to popełniamy błąd.