Mentionsy

Historycy wskazują, że początkiem Liberum Veto był protest Władysława Sicińskiego z 1652 roku.

Tak było przynajmniej do czasu protestacji Sicińskiego, którą uznano za prawnie ważną.

Zdarzało się już bowiem przedłużać Sejmy, ale tym razem poseł Trocki, Władysław Siciński, krzyknął, że on się na to nie zgadza.

Dopiero po pewnym czasie kolejni posłowie zaczęli powoływać się na protest Sicińskiego.

Siciński po prostu się nie zjawił.

Skoro tak powszechne było potępienie dla czynu Sicińskiego, warto zadać sobie pytanie, kto na nim zyskał?

Siciński, poseł upicki ziemi trockiej, był zależny od magnata Janusza Radziwiła i możliwe jest, że zerwał Sejm na jego polecenie.

Uczciwie należy również przyznać, że protest Sicińskiego miał podstawy prawne.

Z zupełnie prywatnej perspektywy Sicińskiego na Sejmie przegłosowano decyzje podatkowe niekorzystne dla jego ziem.

Czy zatem był Siciński marionetką w rękach magnata?

Chcąc, nie chcąc, słusznie czy niesłusznie, Siciński stał się dla potomnych symbolem zrywania Sejmu i liberum veto.

Ale czy Siciński w ogóle zastosował veto?

Protest Sicińskiego i uznanie go za ważny stały się precedensem.

Czym się różnił protest Olizara od protestu Sicińskiego?

Nie tylko dzisiejsi historycy, ale również XVII-wieczni obserwatorzy zdawali sobie sprawę, że wszystko zaczęło się od posła Sicińskiego.

Odpowiedzialnym za uznanie sprzeciwu Sicińskiego był marszałek Sejmu Andrzej Maksymilian Fredro.

Od protestu Sicińskiego najpierw nieprzedłużanie obrad Sejmu, a potem ich zrywanie stawało się coraz częstsze.

W 1652 roku po wecie Sicińskiego doszło do tragicznej bitwy pod Batochem, w której Rzeczpospolita miała zbyt małą armię, bowiem nie uchwalono odpowiednich podatków na wojsko.