Mentionsy

Widząc, że zjednał już sobie wielu spośród elfów, Melkor zaczął się między nimi krzątać i wplatać w swoje piękne zdania inne słówka tak chytrze, że słuchaczom wydawało się później, iż wysnuli je z własnych myśli.

Teraz Melkor powiedział im w sekrecie, że przyjdą na świat te inne śmiertelne istoty i rzucił cień podejrzenia na Valarów, którzy ukryli przed elfami tę tajemnicę.

Melkor cieszył się skrycie, bo w ten sposób osiągnął właśnie cel swoich kłamstw.

Melkor rozpuścił po całym Eldamarze nowe kłamstwa, że do uszu Feonora doszły szeptane pogłoski, że Fingolfin wespół ze swymi synami knuje spisek, aby przejąć władzę z rąk Fingvego i starszej linii jego potomków, i że dzieje się to za przyzwoleniem Valarów, którym nie podoba się, że Silmarille znajdują się w Tryonie, zamiast być oddane pod ich pieczę.

Widząc wtedy, jak się tli zarzewie jego kłamstwa, jak się rozpala pycha i gniew między Noldorami, Melkor zaczął im mówić o potrzebie zbrojeń.

Feanor urządził tajemną kuźnię, o której nawet Melkor nic nie wiedział i tam ostrzył straszliwe miecze dla siebie i swoich synów.

Tak to kłamstwami, przewrótnymi podszeptami i fałszywymi radami Melkor posiał niezgodę między Noldorami.

W ten sposób obnażono wreszcie korzenie i wydobyto na jaw całą przewrotność Melkora, a Tulkas, nie czekając końca rady, pomknął, aby odszukać złoczyńcę ująć i ponownie postawić przed sądem.

Pozornie sprawdziły się więc kłamstwa Melkora, lecz urzeczywistnił je Feanor własnymi uczynkami.

Posiane przez Melkora siarna, goryczy przetrwały długo i nie obumarły w ciągu wieków, zatruwając przyjaźń między snami Fingolfina i Feanora.