Mentionsy

W stosownym czasie Cirion wziął swojego syna Hallasa, władcę Dol Amrothu, oraz jeszcze dwóch członków rady i wraz z nimi wyruszył na spotkanie Eorla na moście nad strumieniem Mering.

Z Eorlem przybyli trzej jego najważniejsi dowódcy.

Jeśli chcecie ja z Eorlem, bierzemy tylko dwóch giermków.

Potem Kirion przeprowadził Eorla między drzewami, a reszta kolejno ruszyła ich śladem.

W uznaniu męstwa jego ludu i w podzięce za nieocenioną pomoc udzieloną Gondorowi w chwili największej potrzeby ja, namiestnik królów, z własnej woli ofiarowuję Eorlowi, synowi Leoda, władcy Eothedów, całą wielką krainę Calanerdeonu, od Anduiny po Isenę.

Eorl zaś widział w Cirionie najszlachetniejszego i najdostojniejszego człowieka znanego mu kawałka świata, kogoś najmądrzejszego obdarzonego majestatem dawnych królów ludzkiego plemienia.

W końcu, gdy Eorl przemyślał już pospiesznie wszystkie te sprawy, zwrócił się do Ciriona tymi słowami.

Wówczas Cirion ruszył po schodach, zanim zaś podążyli pozostali z Eorlem na czele.

Eorl wystąpił o krok i wziąwszy od giermka włócznie wbił ją pionowo w ziemię.

Odezwał się wówczas głosem silnym, wymawiając w języku Eotedów przysięgę Eorla.

jakby otwiera się na tyle na Eorla, że daje mu wygłosić przysięgę według własnych, według własnych jakby zasad, według zasad jego społeczeństwa.

Że jakby oficjalna taka przekazanie, a tutaj jednak to, jak to się odbyło, gdzie to się odbyło i właśnie ta otwartość Kiriona na Eorla, na tych nowych ludzi, nowych gospodarzy, nowych sąsiadów, prawda?

Ja tu jeszcze lubię w tym fragmencie ten wątek taki bardziej personalny niż ten fragmenty mojej Kasi, bo tutaj rzeczywiście też Tolkien opisał tą piękną przyjaźń i tą więź pomiędzy nawet już nie Gondorem i Rohanem, ale konkretnie Kirion i Eorl.

Właśnie Kirion nawet widział w Eorlu takiego jakby syna.