Mentionsy

Haldad miał parę bliźniąt, córkę Haletę i syna Haldara, oboje równie dzielnych w obronnej walce, gdyż Haleta była odważną i silną dziewczyną.

Odtąd Haleta starała się podtrzymać na duchu oblążonych, chociaż nie było dla nich nadziei.

Lecz Haleta była dumna i nie chciała podlegać niczyjej władzy czy opiece, a większość Haladynów myślała tak samo jak ona.

Haleta do końca swoich dni pozostała ich wodzem, a ponieważ nie wyszła za mąż, władzę odziedziczył po niej Haldan, syn jej brata Haldara.

Haleta wkrótce zapragnęła iść dalej na zachód, a chociaż większość Haledynów była temu przeciwna, powiodła ich raz jeszcze na wędrówkę.

I właśnie do momentu, kiedy ta Haleta, która też jest kobiecą postacią świetnie napisaną przez Tolkiena, była w stanie ich w jakikolwiek sposób zjednoczyć i właśnie oni do tego stopnia ją kochali, że przez te wszystkie niebezpieczeństwa za nią poszli do tego nowego miejsca, gdzie też jakby swoją dumą i wiarą swoich ludzi wywalczyła dla nich taki nowy dom.

Ale też właśnie podoba mi się to, że Haleta tutaj uwierzyła jakby w siebie, w możliwości swojego własnego ludu i tak z dumą nie przyjęła tej pomocy, karantyra, tylko właśnie stwierdziła, że oni jako własna społeczność jakby będą się trzymali razem i w ten sposób dadzą sobie radę.

Ale tak, Haleta jest niesamowitą postacią i warto o niej mówić, a ta społeczność, lud Halety później, że był nazwany.