Mentionsy

Frodowi wydawało się, że słyszy jakby węszenie.

Frodo odetchnął.

– rzekł Frodo.

Posłuchaj, idą tutaj, rzekł Frodo.

Śpiewał w pięknym języku elfów, w języku, który Frodo znał bardzo słabo, a którego dwaj pozostali hobbici nie znali wcale.

No i już wiemy, kto uratował Frodo z tej ciężkiej sytuacji.

Tak jest, słuchajcie, no Frodo jest z powrotem w tej niebezpiecznej sytuacji, prawda?

Tak, tutaj można powiedzieć, że dokładnie mamy taką mini eukatastrofę, czyli eukatastrofę, no bo nikt się tych elfów tam nie spodziewał, a faktycznie zmienili... Frodo już sięgał prawie po pierście,

To tak domyślam się Frodo, że to zobaczył, że wsiadł na koń i odjechał, bo było zbyt ciemno, żeby być pewnym.

Frodo go uspokaja i mówi, że wystarczy, że poczekają i wtedy się spotkają z elfami.

No i w tym momencie, kiedy oczekują, streszcza sytuację z Czarnym Mieścem, no bo tylko Frodo był na tyle blisko drogi, żeby widział te szczegóły, a Pippin i Sam byli gdzieś tam z tyłu.

w której w zasadzie oni się nie spotykają, Frodo i Sam i Pippin nie spotykają się z elfami, tylko wtedy jeszcze tylko Frodo i Sam w filmie byli, nie spotykają się z elfami, tylko widzą, jak oni maszerują na zachód, tak, w stronę Szarek przystani, po to, żeby odpłynąć, o czym mówi Frodo.

Frodo znał tylko pobieżnie ten język, a świadczyło to o tym, że są oni Noldorami, czyli elfami wysokiego rodu, ale też wygnańcami.

Elfowie opowiadają w niej, z tego co Frodo zrozumiał, o miłości do Wardy, do Elbereth Giltoniel i powiemy parę słów o Wardzie, a przede wszystkim o etymologii, bo miała bardzo wiele imion i część tych imion jest w języku Sindarin, część jest w Queni, są też przetłumaczone między sobą, więc przede wszystkim pierwsze Elbereth, co znaczy słowo Elbereth, Elbereth Giltoniel.

– Witaj, Frodo!

Znaczy to po prostu piękni przyjaciele, rzekł Frodo, że wędrujemy tą samą co i wy drogą.

Odwzajemnił się Frodo pytaniem.

spytał Frodo.

A teraz Frodo, powiedz nam coś o sobie.

Frodo rozmawia.

No Frodo odpowiada w zasadzie na te pytania, że po prostu wędrują w tą samą drogę i tak się przypadkowo spotkali.

No i słuchajcie, Frodo chce się przyłączyć, a elfy są sceptyczni, z takim uśmiechem, jakby próbują z uśmiechem odmówić i mówią, że hobicie są nudni.

Elfy widywały już Froda wcześniej, choć Frodo ich nie widział do tej pory.

No ciekawe, czemu Tolkien włożył w usta Froda takie pytanie, albo czemu Frodo chciał takie zadać.

Tak, i mimo, że ta konwersacja właśnie jest taka, Frodo pyta, skąd go znają, później kto nimi dowodzi, takie pytania są trochę rozłączne od siebie, no to na końcu jednak jakiś efekt jest, bo Frodo właśnie się dowiaduje, że to Gildor jest dowódcą, czy właśnie tym najważniejszym przewodnikiem tego oddziału.

No i jak reagują nasi hobbici, a przede wszystkim Frodo?

Dziękuję ci, Gildorze Inglorionie, powiedział kłaniając się Frodo.

spytał Frodo.

Tym razem będziesz naszym gościem w ramach właśnie wyjaśniania tego pozdrowienia alfickiego, które Frodo tutaj zaprezentował.

Frodo i jego przyjaciele bardzo senni owinali się w płaszcze i koce.

Mnie się to dzisiejsze przyjęcie wydaje godne urodzinowej uczty, rzekł Frodo.

Natomiast Frodo, wracając do Froda, kolejny akapit to jest Frodo, który w zasadzie gawędził, jadł, dużo pił, dużo słuchał, jak umiał też opowiadał elfom w ich języku, dziękował im za kolejne donoszone smakołyki.

Sam został z Frodo, ale też jakby ułożył się tak jakby do spania, zamknął oczy.

Natomiast Frodo rozmawia z Gildorem i to będzie, ta rozmowa będzie już jakby do końca naszego odcinka i tego rozdziału toczyła się i będziemy z niej wyciągali najważniejsze fragmenty.

A Frodo wypytywał Gildora o wszystko, co się działo na szerokim świecie poza granicami Shire.

W końcu Frodo zadał pytanie, które mu najbardziej ciążyło na sercu.

Frodo zaś umilkł.

Tak, odparł Frodo.

Natomiast Gildo zastanawia się, czemu Frodo nie pyta...

Czyli Gildor był tym, który czytał myśli u Froda, natomiast Frodo...

Czyli jego umysł był... domyślnie umysł jest otwarty, gotowy na czytanie w nim, a Frodo nie zrobił nic, żeby się temu przeciwstawić, bo nie wiedział, że może.

Natomiast jako śmiertelny Frodo, jako śmiertelnik jego możliwości o sanwe telepatii były ograniczone.

Musiałby w tym momencie Frodo mu pomóc, wesprzeć i otworzyć te fragmenty umysłu, nauczyć się korzystać w ogóle z tej zdolności Osamwe Kenta.

Tak, to jest znowu taki przykład takiej subtelnej magii utrukiana, bo tutaj mamy między wierszami, że właśnie coś, że ten Gildor jest w stanie coś wyczytać z tego, jak Frodo mówi, z jego twarzy, z jego myśli, ale no nie mamy tego, tutaj nie ma czegoś takiego, jak jakieś właśnie takie otwarte czytanie w myślach, tylko...

Frodo pyta o nieprzyjaciela.

Natomiast Frodo pyta, kim są jeźdźcy.

Nie wyobrażam sobie, żeby jakiekolwiek informacje mogły mi bardziej przerazić niż te twoje półsłówka i ostrzeżenia, krzyknął Frodo.

No pierwsze co, Gildor jest zdziwiony, prawda, że Frodo nic nie wie, nic nie wie, nie wie kim są ci jeźdźcy, jest zdziwiony, że on tego nie wie.

Tak, no my wiemy, że Frodo wie, tylko że nie połączył faktów, że jakby nie skojarzył.

Dokładnie, to nie jest tak, że Frodo nie wie, tylko jakby nie skojarzył, że do tej pory przynajmniej, że czarni jeźdźcy to Nazgule, o których Gandalf mu wspominał.

Bo skoro Gandalf nie powiedział Frodowi, to znaczy, że była jakaś pszczyna, żeby mu nie mówić.

Tak, też mi się wydaje, że to jakby nie wiem, czy to miało powiązanie z tym, co zrobił Gandalf, ale wydaje mi się, że jakby Gildor zdradził, kim są czarniejscy, to Frodo faktycznie mógłby się przestraszyć dużo bardziej.

Ale z drugiej strony, no to skoro Frodo wiedział, kim są...

I powiedział zamiast czarny jeździc, powiedział Nazgul, upiór pierścienia, czy nie wiem, dziewięciu, jeden z dziewięciu i to by już wystarczyło, żeby Frodo chyba skojarzył, że to jest to, co już słyszał od Gandalfa.

No i jakby w efekcie tego wszystkiego, no Frodo dalej jest nieświadomy, kto go tak naprawdę ściga.

Czyli ta odpowiedź tak nie do końca pomaga Frodo'wi.

I tutaj mamy kolejną ciekawą wymianę zdań, w której Frodo mówi, że on zakładał, że będzie mógł bezpiecznie przejść przez jego szajer.

Dobra, słuchajcie, Frodo wyraża wątpliwości, chciał ruszyć do Rivendell, ale zaczyna mieć obawy, czy to wszystko ma sens, czy da radę.

Czyli zaleca, żeby właśnie Frodo pilnował się tego, co ustalił.

W pierwszym z nich Frodo odpowiada, że Gandalf się spóźnił, bo był umówiony, że do dnia urodzin Bilba i Froda pojawi się w Bagend, nie pojawi się.

No i Frodo mówi o tej niechęci Gildora do udzielenia rady, pada to słynny cytat, że właśnie jeżeli zapytać Elfa o radę, to odpowie i tak i nie, czyli na co Gildor oczywiście reaguje śmiechem.

Jestem ci wdzięczny z głębi serca, rzekł Frodo, ale chciałbym, żebyś mi wyraźnie powiedział, kim są czarni jeźdźcy.

Ale serce mi mówi, że nim się wszystko dopełni Frodo, syn droga, będzie wiedział o tych złowrogich sprawach więcej niż Gildor Inglorion.

spytał Frodo.

Tak, no i tutaj ma trochę racji, bo Frodo też nie powiedział wszystkiego, to dlaczego Gildor miałby być w stanie udzielić tą szczerą radę.

że Frodo ma ruszać szybko, ma nie czekać na Gandalfa i żeby wziął ze sobą zaufanych przyjaciół.

Frodo też tutaj w następnej swojej wypowiedzi zauważa słusznie, że Gandalfa raczej nie zobaczy zbyt szybko, bo podejrzewa, że nie spotkają się w najbliższym czasie.

na jego zachowanie lepiej, gorzej, ciężko powiedzieć, ale myślę, że Frodo zasługiwał, żeby wiedzieć.

Tak, ale Gildor mówi o tym, że za jakiś czas najprawdopodobniej Frodo będzie wiedział więcej o sprawach dotyczących czarnych jeźdźców niż Gildor Inglorion.

Bo Frodo mimo, znaczy w wyniku spotkania z czarnoksiężnikiem, z królem wodzem Nazguli za kilka rozdziałów, no będzie bardzo dobrze znał jakby od wewnątrz świat

No i pyta Frodo, skąd wziąć odwagę.

Gildo też obiecał, że rozpowszechni informację, że Frodo przechodzi, maszeruje w tą stronę i wszystkie inne kompanie elfów oraz jakby istoty będące po tej samej stronie, co elfy, będą oczywiście służyć pomocą.

Frodo, idziesz z nami, zajmiemy się tobą, zaopiekujemy się tym, żebyś czasem gdzieś nie wpadł w jakieś tarapaty.

W zasadzie Frodo dostał ten tytuł po kilku zdaniach, po kilku godzinach, które spędzili razem, wystarczyło.

Dodamy jeszcze teraz fragment z narady u Elronda i wypowiedź samego Elronda u elfa w momencie, kiedy Frodo podjął się misji zniszczenia pierścienia.

Tak, jeśli chodzi właśnie o to przeznaczenie, o wolną wolę i o to, czy Frodo ma to wybrać, czy ktoś go namawia, czy nie namawia, czy jest jakaś wyższa siła.

Dobrze, słuchajcie, omijamy krótki fragmencik końcowy, kończący ten rozdział, w którym Frodo idzie spać bardzo szybko, jakby czuje senność, jak tylko teraz mowa dobiega końca, czuje senność, zasypia, nic mu się nie śni.

Frodo sprzedał Bagend, wymyślił genialny plan na wyjazd z Hobbitonu.

Frodo decyduje się poczekać do urodzin, wyprawia to skromne ostatnie przyjęcie i później wyrusza.

który tak bardzo pokochał Frodo i dzięki temu, dzięki tej miłości był w stanie podjąć się wyzwania wyniesienia pierścienia i niesienia go w ogóle w dalszą drogę.

I Frodo dalej pozostaje w nieświadomości, że czarnie jest na zgóle.

No i na koniec to znamienne przyznanie tytułu przyjaciela elfów Frodowi.