Mentionsy

I za nami chyba dwiema chodziła, bo jakby pomysł na przyjrzenie się losom Ewy Pohoskiej zrodził się we mnie już naprawdę kilka dobrych lat temu.

Natomiast rzeczywiście pisma Ewy Pohoskiej zredagowana przez Izoldę Kiec pojawią się na rynku wydawniczym w tym roku i miałyśmy już okazję przejrzeć te pisma, więc tutaj odsyłamy i zachęcamy do lektury, a my niezależnie od tego zająłyśmy się takim śledztwem wokół losów Ewy Pohoskiej.

A tę historię Ewy Pohoskiej chyba trzeba zacząć od końca, bo inaczej się nie da.

Więc wyobraźmy sobie, no po prostu cały majątek, dzięki któremu była, może nie cały, ale znakomita jego część, dzięki któremu w ogóle funkcjonowało państwo podziemne, wszystkie waluty, które były przesłane w Anglii, one były chowane w domu Ewy Pohoskiej.

I już następnego dnia po jej aresztowaniu, według wspomnień jej matki Ewy Pohoskiej, Julek wprowadza się do jej pokoju, twierdząc, że tam mu najlepiej będzie na nią czekać.

Powiedzieć głośno, że to mogło na losach Pohoskich zaważyć, no to ukazuje tę historię Ewy Pohoskiej, ale też jej całej rodziny w jeszcze bardziej dramatycznych barwach i też w jeszcze bardziej skomplikowanych i niejednoznacznych relacjach właśnie panujących w tym czasie okupacji.

Między innymi Jan Strzelecki, czyli ten teoretyk grupy płomieni, o której tutaj wspominałyśmy, do końca życia trzymał w starym portfelu oprócz fotografii swojej wojennej ukochanej Ewy Mateuszewskiej zdjęcia Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, Janka Pohoskiego, który był jego przyjacielem i właśnie Ewy Pohoskiej.

Też jej kolega Ewy Pohoskiej Stanisław Marczak-Oborski zapamiętał Ewę w jasnej letniej sukience, w zlatującej pod niebo w takt przedmiejskiej muzyki na karuzeli praskiej naprzeciwko Parku Skarszewskiego.

I rzeczywiście te zdjęcia Ewy Pohoskiej i jej wzrok jest taki, że można się w te oczy zapatrzeć.

Czekamy na biografię Ewy Pohoskiej.