Mentionsy

Nawet ta prozaiczna Elżusia, która na dwa tygodnie przed ślubem liczy sztuki bydła narzeczonego i myśli o wekslech, które wydaje jej ojciec, mnóstwo ich w ojcowskiej zagrodzie hoduje.

Dróżką Elżusi?

Ale tymczasem, nim wielką panią zostaniesz, na wesele, Elżusi, pójdziesz, wiesz?

Dziś, dużo jeszcze przed zachodem słońca, gdy Justyna po parogodzinnym wturowaniu na fortepianie ojcu do pokoju tego przyszła i w nadchodzący wieczór jak w pustą jamę patrzała, czym go zapełnić nie wiedząc, w otwierających się drzwiach, zasapana trochę od szybkiego biegu w swojej odświętnej bordowej sukni stanęła Elżusia.

Elżusia zachichotała znowu, zarumieniła się, oczy na chwilę spuściła i wnet potem śmiało wypowiedziała.

Elżusia do ucha Justynie szepnęła.

Pierwszą po przyjściu do domu czynnością Elżusi było zdjąć trzewiki.

Przez parę minut panowało trochę kłopotliwe milczenie, przerywane tylko wykrzyknikami Elżusi, która narzeczonego posyłała to po osobną miseczkę dla Justyny, to po łyżkę, to mu rozkazywała przepędzać psa na widok chleba zbliżającego się do zydla, musztrując go przy tym i niby wyśmiewając to, że powoli chodzi.

Elżusia tymczasem nieco z daleka u węgła domu narzeczonemu do ust po odrobinie miodu łyżką wkładała, a on za każdym razem czerwoną jej rękę z głośnym cmokaniem ust całował.

Fabianowa chichotała, Elżusia śmiała się na całe gardło, a narzeczony wiernie jej wturował.

Józika G. Cołda żonka swachą na Elżusinem weselu będzie, pan Starzyński swatem, a panna Justyna pierwszą dróżką do pary z panem Kazimierzem Jaśmontem, którego Franuś na pierwszego dróżbanta zaprosił.

A Elżusia floksy dla Justyny zerwając