Mentionsy

Morser przeciwnie, zwykle na dęty, dziś był wesoły i serdeczny.

Morser spodziewał się, że po tych słowach bankier rozpromieni się.

Oto dlaczego Morser przerwał w połowie zdania.

To powiedziawszy, Morser wstał, uśmiechając się sztucznie, ukłonił się głęboko i rzekł.

Baronie, mam zaszczyt prosić pana o rękę pańskiej córki, panny Eugenii Danglar, dla mojego syna, wicehrabiego Alberta de Morserve.

Danglar jednak, zamiast przyjąć to oświadczenie przychylnie, czego też spodziewał się Morserve, zmarszczył brwinie, prosząc nawet hrabiego, który stał przed nim, by znowu usiadł, rzekł – Panie hrabio, zanim panu odpowiem, muszę się namyślić.

Uraził go też ton Morserfa.

– zapytał Morser.

Morser wszedł.

Z daleka Morserfowi wydało się, że był tam cały komplet, ale karty kończyły się na dziesiątce, począwszy od asa.

Podchodząc do tarczy, Morser spostrzegł też leżące tu i ówdzie jaskółki, które przelatując nieopatrznie, znalazły się w zasięgu wystrzału pistoletowego i popadały od kul Hrabiego.

– zakrzyknął Morser.

Monte Christo wprowadził Morserfa do swojego gabinetu i wskazał mu krzesło.

Tylko bez gruźb, łaskawy panie Albercie Mondego, hrabio de Morser.

Czy tak bardzo zależy Panu na tym odwołaniu, że jeżeli tego nie zrobię, to mnie Pan zabije, mimo że powiedziałem, powtórzyłem i przysięgłem na honor, że zupełnie o tym nie wiedziałem i mimo, że nawet teraz jeszcze oświadczam Panu, że niemożliwe jest, aby ktokolwiek poza Panem chyba połączył imię hrabiego de Morserl z imieniem owego Fernanda?

Niech tak będzie, czekam trzy tygodnie, rzekł Morser.

Panie Albercie de Morser, rzekł Beauchamp wstając, miałbym prawo wyrzucić pana przez okno dopiero za trzy tygodnie.