Mentionsy

Hrabia Morcer złożył wizytę panu Danglars.

Dla okazania Danglarsowi szacunku Morcer włożył na siebie paradny mundur generalski, przypiął do niego wszystkie swoje ordery i kazał zaprzęgnąć najlepsze konie.

Tak wystrojony pojechał na ulicę Chasse d'Antin i kazał oznajmić swoje przybycie Danglarsowi.

Danglar obliczał właśnie miesięczny bilans.

I dlatego na widok swojego dawnego przyjaciela Danglar przebrał wyniosłą minę i rozparł się wygodnie w fotelu.

Niewiarygodna, ale twarz danglarsa stała się jeszcze bardziej nieprzystępna i oziębła.

Baronie, mam zaszczyt prosić pana o rękę pańskiej córki, panny Eugenii Danglar, dla mojego syna, wicehrabiego Alberta de Morserve.

Danglar jednak, zamiast przyjąć to oświadczenie przychylnie, czego też spodziewał się Morserve, zmarszczył brwinie, prosząc nawet hrabiego, który stał przed nim, by znowu usiadł, rzekł – Panie hrabio, zanim panu odpowiem, muszę się namyślić.

— Panie hrabio — rzekł danglar — codziennie zdarza się coś, co sprawia, że raz podjęte i przemyślane decyzje wymagają ponownego rozważenia.

Widuję się z nim bardzo często, rzekł danglar, poprawiając żabot.

Danglar nic nie odpowiedział.

Danglar zrozumiał, że jeśli dalej będzie prowadził rozmowę tonem takim, jakim ją rozpoczął, skutki mogą być dla niego opłakane.

— O nie, bynajmniej, proszę pana — rzekł Danglary.

Niech Pan posłucha, drogi Panie Danglar.

Tyle tylko mogę panu powiedzieć — odpowiedział Danglare, przybierając ton impertynencki, gdy spostrzegł, że Morcer łagodnieje.

Ależ skąd, szanowny panie, odpowiedział Danglary.

Danglar zauważył, że Morcer nie ośmielił się spytać ani razu, czy to on sam nie jest przyczyną zerwania.

Nazajutrz obudziwszy się, Danglar zawołał od razu o dzienniki.