Mentionsy

Byli to znaczniejsi rangą marynarze z Faraona i kilku żołnierzy, przyjaciół Dantesa.

Uważano to jednak za taki zaszczyt dla Dantesa, że mało kto dawał tej plotce wiarę.

Widział bowiem z rana samego pana Morela i słyszał z własnych jego ust, że przybędzie na ucztę Dantesa.

Obecność armatora była dla nich potwierdzeniem pogłoski o wyniesieniu Dantesa na stopień kapitana, a ponieważ na statku Dantes był bardzo lubiany, dzielni ci ludzie podziękowali serdecznie armatorowi za to, że raz chociaż przypadek tak zrządził, iż wybór właściciela zgadzał się zupełnie z życzeniami podwładnych.

Obok kroczył ojciec Dantesa, za nimi zaś Fernand ze złowróżbnym uśmiechem na ustach.

Donglar szedł przy Fernandzie, Kaderus zaś obok ojca Dantesa, na którym skupiała się uwaga wszystkich.

Biesiadnicy, z wyjątkiem starego Dantesa, który pokazał w szerokim uśmiechu piękne, białe jeszcze zęby, wydali okrzyk zdumienia.

Przyznaje, że Kaderus, który dzięki dobremu winu starego Pamphila i uprzejmości Edmunda pozbył się uraz i nienawiści, jaką niespodziewane szczęście Dantesa zasiało w jego sercu,

— A więc poczekajmy — wyjąkał obrońca Dantesa.

Przyjaciele Dantesa odprowadzili zaś do domu na pół omdlałego starca.

Wkrótce pogłoska, że Dantesa uwięziono jako agenta Bonapartystów, rozeszła się po całym mieście.

Pytałem Dantesa, jakie ma zdanie o tobie i czy nie ma nic przeciw temu, abyś zatrzymał swoje stanowisko, bo nie wiem czemu, ale mi się zdawało, że jakoś dąsaliście się na siebie.

Masz jeszcze ochotę stawać po stronie Dantesa?

Chyba, że sąd uwolniłby Dantesa, ale sprawiedliwość jest sprawiedliwością i mogę na nią liczyć.