Mentionsy

Pan Chateaurent, pan Maximilian Morel.

– Morel?

– Morel?

o urodzie Guichet, a dowcipie Montemarta, ujął Alberta za rękę i rzekł – pozwól, mój drogi, abym ci przedstawił pana Maximiliana Morella,

— O, nie warto mówić — odezwał się Morel.

W istocie, rzekł z uśmiechem Morel, było to 5 września.

Przeczułem, że będziesz moim przyjacielem, panie hrabio, odezwał się Morel, a zresztą miałem już zaszczyt powiedzieć panu, że czy to było bohaterstwo, czy skłonność do poświęcenia, w tym dniu winien byłem złożyć ofiarę złej doli, aby odwdzięczyć się za łaskę, jaką nam niegdyś los dobry wyświadczył.

Zdarzenie, o którym wspomina pan Morel, to zadziwiająca historia, mówił dalej Chateau Renaud.

Rzekł Morel zamyślony.

Co za szczęście, rzekł Albert, że pan Morel przychodzi mi w pomoc.

Nie w smak wam, że pan Morel rzucił kłębek nici do mojego labiryntu?

Na koniec pan Maksymilian Morel, kapitan spachistów.

— Ależ, panie hrabio... — przerwał Morel.

Zaskoczył wszystkich, zwłaszcza zaś Morela, który zdumiony spojrzał na Monte Christo.

A co pan Morel o nim sądzi?

To by się dopiero przydało nam, Afrykańczykom, bo nie zawsze mamy co jeść, a rzadko kiedy co pić — rzekł Morel.

— To przynajmniej uczciwa postawa — rzekł Morel.

Zdaje mi się przecież, odparł Morel,

Wymawiając te słowa, Monte Christo spojrzał ukradkiem na Maksymiliana Morella.

– A panu Morel nic nie przychodzi na myśl?

— Proszę się zastanowić, co pan robi, panie Morel.

Uśmiechnął się Morel.