Mentionsy

Śniadanie Rankiem 21 maja w domu przy ulicy Helderskiej, dokąd Albert de Morserve zaprosił jeszcze w Rzymie hrabiego Monte Christo, wszyscy domownicy krzątali się na przyjęcie hrabiego, aby Albert mógł wystąpić przed nim jak należy.

Nie, po prostu Hrabia Monte Christo.

Nikt nie słyszał o istnieniu jakichś hrabiów Monte Christo.

Monte Christo to wysepka, o której słyszałem od majtków pracujących u mego ojca.

To, że mój Hrabia Monte Christo jest właśnie takim rybakiem i ma nawet imię odpowiednie.

Ale wszystko to nie przeszkadza, aby mógł istnieć mój Hrabia Monte Christo.

— Zawsze jednak z tego wynika — dodał Chateau-Renaud — że twój Hrabia Monte Christo musi być w wolnych chwilach bardzo przyjemnym człowiekiem, wyjąwszy jednak osobliwe jego kontrzachty z bandytami włoskimi.

— Ani Hrabiego Monte Christo — zakończył Debray.

Jego Ekscelencja, Pan Hrabia Monte Christo.

– Punktualność – rzekł Monte Christo – jest grzecznością królów, jak utrzymywał jeden z waszych monarchów, ale podróżni czasem się spóźniają, choć nie zależy to od ich woli.

Przy słowach tych ponownie dało się dostrzec u Monte Christo owo spojrzenie dziwnie nieruchome, ów przylotny rumieniec i lekkie drganie powieki, które zawsze zdradzały u niego poruszenie.

Zaskoczył wszystkich, zwłaszcza zaś Morela, który zdumiony spojrzał na Monte Christo.

Oczywiście, odpowiedział Chateau Renaud, który z całym swym obyciem w świecie i jasnością spojrzenia arystokraty przeniknął na wylot wszystko, co tylko w Monte Christo dało się przeniknąć.

— Nie jadłem — odpowiedział Monte Christo.

— Masz pan rację — odpowiedział Monte Christo.

– Ależ oczywiście – rzekł Monte Christo.

— Zawsze — odpowiedział Monte Christo.

Nie, odpowiedział Monte Christo.

Miałem kiedyś trzy takie, odpowiedział Monte Christo.

Wszyscy z zadziwieniem spoglądali na Monte Christo.

Być może, odrzekł Hrabia Monte Christo z uśmiechem.

Ależ przyrzekłeś mi, pan, obruszył się Monte Christo, że nigdy nie wspomnisz przy mnie o tej drobnostce.

– To słuszna propozycja – odpowiedział Monte Christo.

– Nie, drogi panie – odparł Monte Christo – pod warunkiem,

spytał Monte Christo, który nie mógł się powstrzymać, by nie spojrzeć od czasu do czasu na Maksymiliana z taką uwagą, że kilka już razy ten tak śmiały młodzieniec musiał spuścić oczy, nie wytrzymując jasnego, przenikliwego spojrzenia Hrabiego.

Nosi Pan nazwisko rodowe Monte Christo.

No, drogi Hrabio, odparł Monte Christo.

Pańskie nazwisko, majątek, przymioty, umysł... Tu Monte Christo ukłonił się z lekko ironicznym uśmiechem.

– przerwał Monte Christo.

O, cóż to znaczy, powiedział Monte Christo, jeśli oddał krajowi usługi, za które należał mu się taki tytuł.

I odwrócił się do Monte Christo.

Nie znam go, odpowiedział niedbale Monte Christo.

Wymawiając te słowa, Monte Christo spojrzał ukradkiem na Maksymiliana Morella.

— Jestem na pańskie rozkazy — ukłonił się Monte Christo.

– zapytał Monte Christo.

Przez usta Monte Christo znowu nieznaczny przeleciał uśmiech.

— Ejże chwileczkę — zawołał Albert, zanim Monte Christo zdołał odpowiedzieć.

– Dziękuję, Panu, dziękuję – rzekł Monte Christo.

I Monte Christo podał papier Albertowi.

Nie, odpowiedział Monte Christo.

Nie byli pewni, czy Hrabia Monte Christo nie gra przed nimi jakiejś komedii, ale wszystko, co wychodziło z ust tego człowieka, odznaczało się, mimo swojej oryginalności, taką prostotą, że nie można było przypuścić, że kłamał.

Dziękuję panu, rzekł z uśmiechem Monte Christo.

— Mam lepiej niż kochankę — odparł Monte Christo.

– zapytał Monte Christo.

I Maksymilian wyszedł z baronem de Chateau-Renaudem, pozostawiając Monte Christo sam na sam z Albertem.